Ξεσπά ο Νεκτάριος: «Μετατρέπουν τη Μονή Αββακούμ σε επιχείρηση- Τη λεηλάτησαν»

Ο Νεκτάριος σημειώνει ότι η Μονή άνοιξε εκ νέου έπειτα από νυχτερινή είσοδο ομάδας ατόμων, γεγονός που περιγράφει ως πράξη για την οποία δεν έχουν δοθεί επίσημες διευκρινίσεις. Τονίζει ότι, από την πλευρά του, παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα για το τι συνέβη κατά τη διάρκεια εκείνης της νύχτας, ποιες ενέργειες πραγματοποιήθηκαν εντός των κτισμάτων και εάν υπήρξαν ζημιές ή απώλειες αντικειμένων. Υποστηρίζει επίσης ότι δεν έχει ολοκληρωθεί κάποια διαδικασία διερεύνησης, ούτε έχει δημοσιοποιηθεί σχετικό πόρισμα.

Στο ίδιο κείμενο εκφράζεται η θέση ότι η πανήγυρη, όπως ανακοινώθηκε, πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία οι συνθήκες παραμένουν αδιευκρίνιστες και εκκρεμεί η επίλυση θεσμικών ζητημάτων που αφορούν τη λειτουργία της Μονής. Ο μοναχός επισημαίνει πως για τους ίδιους τους μοναχούς που έχουν απομακρυνθεί, το γεγονός αυτό δεν συνιστά ένδειξη επαναφοράς στην ομαλότητα, καθώς θεωρούν ότι προηγούνται διαδικασίες αποκατάστασης και επίσημης καταγραφής των συμβάντων.

Καταλήγει υπενθυμίζοντας ότι, κατά την άποψή του, ο σεβασμός προς την ιστορία του μοναστηριού και η διασφάλιση της διαφάνειας αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις ώστε να προχωρήσει οποιαδήποτε εκδήλωση ή τελετή υπό συνθήκες που δεν θα επιτρέπουν παρερμηνείες ή εντάσεις.

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΠΑΝΗΓΥΡΗ» ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΒΒΑΚΟΥΜ…
«Γιορτὴ πάνω στὰ ἐρείπια τῆς ἀδικίας — ὄχι στὴν Εὐλογία.»
Ὅταν ἡ ἀδικία πάψῃ νὰ εἶναι «παρέκκλιση» καὶ γίνῃ κανονικὸ πρόγραμμα,
ἡ σιωπὴ δὲν εἶναι ἀρετή· εἶναι συνενοχή.
Κι ἐμεῖς, τὰ παιδιά τοῦ Ὁσίου Ἀββακούμ, οὔτε σιωπήσαμε οὔτε θὰ σιωπήσουμε.
Δὲν θὰ γίνουμε διακοσμητικὰ μιᾶς ψευδεπίγραφης «κανονικότητας».
Ἡ πρόσφατη «ἀνακοίνωση» γιὰ τὴν ὑποτιθέμενη πανήγυρη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Ἀββακούμ δὲν εἶναι ἀπλῶς πρόκληση.
Εἶναι μνημεῖο θράσους, χειρουργικὰ στημένο πάνω σὲ ἕναν τόπο ποὺ –σύμφωνα μὲ μαρτυρίες καὶ καταγγελίες– γνώρισε βία, εἰσβολή, λεηλασία καὶ καταστροφές.
Εἶναι ἡ τελειωτικὴ ἀπόδειξη τῆς κατάντιας στὴν ὁποία ὁδηγήθηκε ἕνας ἱερὸς χώρος, τὴν ὥρα ποὺ κάποιοι παριστάνουν ὅτι «ὅλα βαίνουν καλῶς».
Γιὰ νὰ ἀνοίξῃ ξανά ἕνα μοναστήρι ποὺ –σύμφωνα μὲ ὅσα ἔχουν κατατεθεῖ σὲ ἀρχές– βεβηλώθηκε ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ καλυμμένα πρόσωπα,
πρέπει νὰ μὴν ἔχῃ μείνει οὔτε ἴχνος ντροπῆς.
Πρέπει κάποιος νὰ ἔχῃ πεισθῇ ὅτι θὰ μείνῃ ἀτιμώρητος, ὅ,τι κι ἀν κάνει.
Πρέπει νὰ θεωρεῖ δεδομένο ὅτι ἐδῶ ἡ Δικαιοσύνη κοιμᾶται βαθιά καὶ ὅτι ἡ Ἀστυνομία ἔχει ἐκπαιδευθεῖ νὰ «μὴν βλέπῃ».
⸻
1. ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ἈΝΟΙΧΤΗΚΕ ΠΑΡΑΝΟΜΑ – ΚΑΙ ὍΛΟΙ ΤΟ ΞΈΡΟΥΝ
Σύμφωνα μὲ τὶς καταγγελίες, ὁ τόπος αὐτὸς παραμένει χώρος εἰσβολῆς, βίας καὶ λεηλασίας.
Δὲν πρόκειται γιὰ ἕναν ἀπλὸ χώρο «ὑπὸ διερεύνηση», ὅπως βολεύει νὰ λέγεται.
Πρόκειται γιὰ ἕναν χώρο ποὺ ἔγινε –κατὰ τὶς μαρτυρίες– σκηνικὸ ἐγκλήματος, τὸ ὁποῖο μέχρι σήμερα καλύπτεται μὲ ἐπιμέλεια, σὰν νὰ πρόκειται γιὰ κάποιο «μυστικὸ ἐπίτευγμα».
Ποιοὶ μπῆκαν;
Ποιοὶ ἔσπασαν;
Ποιοὶ πήραν;
Ποιοὶ τρόμαξαν ἀνθρώπους;
Ποιοὶ ἔδρασαν μὲ τρόπο ποὺ συνδέθηκε ἀπὸ μάρτυρες μὲ ὑπόκοσμο, μὲ κουκούλες, μὲ πρακτικὲς ποὺ δὲν θὰ ἄρμοζαν οὔτε σὲ σκοτεινὴ γωνιὰ παρακρατικῆς ἱστορίας, πόσο μᾶλλον σὲ Ἐκκλησία ποὺ ἐπικαλείται τὸ Ἅγιο Πνεῦμα;
Κι ὅμως, ἀντὶ νὰ λογοδοτήσῃ κανείς,
ἀντὶ νὰ ἀνοίξουν φάκελοι,
ἀντὶ νὰ δοῦν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος πορίσματα,
ἄνοιξαν… γιὰ πανήγυρη.
Λες καὶ ὁ Θεὸς τιμᾶται πάνω στὰ ἐρείπια ποὺ –βάσει ὅσων ἔχουν κατατεθεῖ– ἄφησαν πίσω τους ἐκεῖνοι ποὺ μπῆκαν νύχτα καὶ μὲ κουκούλες.
Λες καὶ ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου κατεβαίνει ὑποχρεωτικὰ σ’ ὅ,τι σφραγίζεις μὲ μία «ἀνακοίνωση».
⸻
2. Ἡ ΜΕΤΑΤΡΟΠΉ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟῦ ΣΕ «ἘΠΙΧΕΙΡΗΣΗ»
Ἄν κάποιοι πίστευαν πως μὲ τὴ σιωπὴ θὰ ξεχαστοῦν οἱ εἰκόνες τῆς εἰσβολῆς,
τώρα κατάλαβαν πως ἔκαναν τεράστιο λάθος:
τίποτα δὲν ξεχνιέται ὅταν ἡ ἱεροσυλία δὲν σταματᾷ, ἀλλὰ συνεχίζεται, ἀπλῶς μὲ ἄλλο ἔνδυμα.
Διότι, σύμφωνα μὲ ὅσα καταγράφονται δημόσια,
τὸ μοναστήρι δὲν ἀνοίχτηκε ἀπὸ εὐλάβεια.
Ἄν ὑπῆρχε ἴχνος εὐλαβείας, δὲν θὰ προηγεῖτο ὁ ἐξευτελισμὸς τοῦ χώρου.
Δὲν θὰ ὑπῆρχε ἀνάγκη γιὰ «ἐπιχείρηση κουκουλοφόρων», γιὰ εἰκόνες ποὺ θυμίζουν περισσότερο ἐπιδρομὴ παρὰ ἐκκλησιαστικὴ πράξη.
Ἄνοιξε γιὰ ἕναν καὶ μόνο λόγο:
για νὰ εἰσπράξῃ.
Γιὰ νὰ γίνῃ χώρος περατζάδας,
γιὰ νὰ μετατραπεί τὸ ὄνομα τοῦ Ὁσίου Ἀββακούμ σὲ ταμειακὴ μηχανή,
γιὰ νὰ συνεχιστεῖ ἀπρόσκοπτα ἡ ῥοὴ ἐσόδων πίσω ἀπὸ τὸ καμουφλάζ τῆς «τιμῆς στὸν Ἅγιο».
Καὶ τὸ χειρότερο;
Ὅλα αὐτὰ παρουσιάζονται ὡς «τιμὴ στὸν Ἅγιο».
Μόνο ποὺ ἐδῶ, ἡ «τιμή» μυρίζει περισσότερο εἰσιτήριο παρὰ προσευχή.
Ἄν αὐτὸ δὲν εἶναι βλασφημία, τότε τί εἶναι;
Ποιὸ ἄλλο ὄνομα νὰ δώσει κανείς στὴν ἐκμετάλλευση ἑνὸς Ἁγίου γιὰ οἰκονομικὴ καὶ εἰκονικὴ διάσωση;
⸻
3. Πῶς ἀνοίγεις ἕνα μοναστήρι ποὺ ἔκανες «στάχτη»;
Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἁπλὸ καὶ καίει:
Ἄν κάποιος ἀγαπᾷ τὸν Ἅγιο,
μπαίνει στὸ μοναστήρι ΤΟΥ μὲ κουκούλες;
Λεηλατεῖ;
Καταστρέφει;
Ρίχνει τὰ παιδιά του στὸ δρόμο;
Φέρεται –σύμφωνα μὲ μαρτυρίες– σὰν κατακτητὴς ποὺ καταλαμβάνει ἔδαφος;
Κι ἔπειτα, μὲ τὴν ἴδια ἄνεση, τὸ ἀνοίγει λες καὶ τίποτα δὲν συνέβη,
σὰν νὰ ἄλλαξε ἀπλῶς ἡ διακόσμηση;
Αὕτη εἶναι «ποιμαντική»;
Αὕτη εἶναι «εὐλάβεια»;
Αὕτη εἶναι «ἐκκλησιολογία»;
Ἢ μήπως εἶναι ἡ θεσμοποιημένη βία ποὺ ψάχνει νὰ βαφτισθῇ «τάξη» καὶ «ὑπακοή»;
Αὐτὸ μοιάζει περισσότερο μὲ πλιάτσικο ποὺ φόρεσε ῥάσα
καὶ ζώνη.
Μὲ μία ἐπιδρομὴ ποὺ ἐπιμένει νὰ αὐτοαποκαλεῖται «ποιμαντικὴ μέριμνα».
Καὶ κάποιοι οὔτε μόνο τὸ ἀνέχονται·
τὸ ἐπαινοῦν, τὸ καλύπτουν, τὸ ἐπικυρώνουν μὲ ὑπογραφὲς καὶ σιωπές.
Γίνονται συνυπεύθυνοι μιᾶς ἱστορίας ποὺ ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ διαβάζεται ὡς παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν.
⸻
4. Ἡ ἐπίδειξις «κανονικότητος» μὲ τὴ βία τοῦ ἐξαναγκασμοῦ
Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφθανε ἡ εἰκόνα τῆς ληστείας,
σύμφωνα μὲ μαρτυρίες ἀνθρώπων ποὺ γνωρίζουν,
ἀσκὴθηκαν πιέσεις σὲ κληρικοὺς νὰ παραστοῦν «διὰ τῆς παρουσίας τους»,
ὥστε νὰ στηθῇ ἡ βιτρίνα ὅτι ὅλα εἶναι δήθεν ὁμαλά.
Οὔτε ἀπλό κάλεσμα.
Οὔτε ἐλεύθερη παρουσία.
Οὔτε εὐλάβεια.
Ἀλλὰ ἐπιστρατευμένη πομπή — γιὰ νὰ γεμίσει τὸ κάδρο.
Γιὰ νὰ δείξει ὁ «κύριος τῆς εἰσβολῆς» ὅτι δήθεν «ὅλοι εἶναι μαζί του».
Γιὰ νὰ φωτογραφηθῇ ἡ ψευδαίσθηση μιᾶς «κανονικῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς»,
πάνω σὲ ἕναν τόπο ποὺ –κατὰ τὶς καταγγελίες– γνώρισε τρόμο καὶ ἀσέβεια.
Ἄν ἦταν ὅλα τόσο καθαρά,
γιατί –ὅπως λένε ὅσοι ἄκουσαν– χρειάσθηκε νὰ «ἐνημερωθοῦν» οἱ κληρικοὶ ὅτι πρέπει νὰ εἶναι ἐκεῖ;
Γιατί ἡ ἀνάγκη γιὰ ἀριθμὸ;
Γιατί ἡ ἐμμονὴ στὴ βιτρίνα;
Ἡ Ἐκκλησία δὲν λειτουργεῖ μὲ λίστες παρουσίας.
Οὔτε μὲ καταλόγους ὑποχρεωτικῆς προσέλευσης.
Αὐτὰ θυμίζουν ἄλλες ἐξουσίες — ὄχι τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Καὶ ὅταν χρειάζεσαι πιέσεις γιὰ νὰ γεμίσεις μίαν αὐλή,
τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι οἱ ἀπόντες.
Τὸ πρόβλημα εἶσαι ἐσύ.
⸻
5. Καὶ μετὰ… αἱ μεταθέσεις τῆς «ἀγάπης»
(ὅπως τὸ λέγουν οἱ ἴδιοι οἱ ἱερεῖς)
Καὶ ἐπειδὴ καμία παράσταση «κανονικότητος» δὲν συμπληρώνεται χωρὶς παρασκήνιο,
σύμφωνα μὲ ὅσα λέγουν οἱ ἴδιοι οἱ ἱερεῖς,
ἄρχισε καὶ ὁ χορὸς τῶν μεταθέσεων.
Ναι, τῶν μεταθέσεων.
Οὔτε γιὰ ποιμαντικὲς ἀνάγκες.
Οὔτε γιὰ νέες ἐνορίες.
Οὔτε γιὰ κάλυψιν κενοῦ.
Ἀλλὰ —ὅπως ὁμολογοῦν οἱ παπᾶδες μεταξὺ τους—
ἐπειδὴ κάποιοι τόλμησαν νὰ μᾶς δῶσι.
Ἐπειδὴ τόλμησαν νὰ μᾶς χαιρετήσουν.
Ἐπειδὴ τόλμησαν νὰ δείξουν ἀγάπη καὶ συμπαράστασιν.
Καὶ τί συνέβη;
Αὐτὸ ποὺ συμβαίνει ὅταν ἡ ἐξουσία μπερδεύει τὴ διοίκησιν μὲ προσωπικὸ φέουδο:
Τιμωρία.
Μεταθέσεις.
Ἐκδικητικὴ “ποιμαντική”.
Ὅλα αὐτὰ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ δημοσίως μιλοῦν γιὰ ἀγάπη, συγχώρησιν, ἑνότητα καὶ «πνευματικὴ πατρότητα».
Διότι ἄλλο τὸ κήρυγμα — καὶ ἄλλο ἡ πράξις.
Τί εἰρωνεία…
Νὰ τιμωρεῖται ἱερεὺς ἐπειδὴ ἔδειξε ἀγάπη,
καὶ νὰ κηρύσσεται «ἀγάπη» ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ τὸν τιμωρεῖ.
Καὶ τὸ λέγουν οἱ παπᾶδες οἱ ἴδιοι:
«Μᾶς μεταθέτουν ἐπειδὴ πήγαμε νὰ τοὺς δοῦμε».
Οὔτε ἐμεῖς.
Οὔτε ὁ κόσμος.
Οἱ παπᾶδες.
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦν τὴν κατάσταση.
Τέτοια «ἀγάπη» οὔτε σατιρικὸς συγγραφεὺς δὲν θὰ ἐτολμοῦσε νὰ ἐπινοήσει.
Ἡ πραγματικότητα τὸν ξεπέρασε.
⸻
6. Ἡ «ΝΟΜΙΜΗ ἈΔΕΛΦΌΤΗΤΑ» ΕἼΜΑΣΤΕ ἘΜΕῖΣ — ΚΑῚ ΑΥΤῸ ΘΑ ΦΑΝΕῖ
Ὅσο κι ἂν προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν ἄλλη εἰκόνα,
ὅσες ἐπιτροπὲς κι ἂν στήσουν,
ὅσα χαρτιὰ κι ἂν ἀνταλλάξουν μεταξὺ τους,
ἡ ἀδελφότητα τοῦ Ἁγίου Ἀββακούμ εἶναι ΜΙΑ.
Καὶ βρίσκεται στὸ Λυθροδόντα.
Στὸν δρόμο.
Ἐκδιωγμένη.
Διωκομένη.
Χωρὶς στέγη ἀλλὰ μὲ καθαρὰ συνείδησιν.
Ὁ Ὅσιος Ἀββακούμ μὲ ποιοὺς στέκεται
Καὶ ἀς εἰπωθῇ καὶ τοῦτο, ποὺ πονᾷ ὅσους ἠθέλησαν νὰ μετατρέψουν τὸν Ἅγιον σὲ ἐμπορικὴ ταμπέλα:
Ὁ Ὅσιος Ἀββακούμ βρίσκεται μὲ τὰ παιδιά Του — ὄχι μὲ τοὺς διαχειριστὲς τῆς κατοχῆς.
Δὲν κατοικεῖ σὲ χώρους ποὺ –σύμφωνα μὲ καταγγελίες– βεβηλώθηκαν ἀπὸ κουκούλες, εἰσβολὲς καὶ πλιάτσικο,
οὔτε εὐλογεῖ λειτουργικὲς ψευδαισθήσεις στημένες πάνω σὲ εἰκόνα καὶ οἰκονομικὴ ἀνάγκη.
Εἶναι μὲ ἐκεῖνους ποὺ Του ἔκτισαν τὸ Μοναστήρι Του.
Μὲ ἐκεῖνους ποὺ ἐθυσίασαν χρόνια, ὑγεία, σάρκα καὶ ζωή,
ὄχι γιὰ νὰ εἰσπράξουν,
ἀλλὰ γιὰ νὰ δοξάσουν τὸ ὄνομά Του.
Μὲ ἐκεῖνους ποὺ μὲ τὰ ἴδια τους τὰ χέρια,
μὲ αἷμα καὶ ἱδρώτα,
σήκωσαν πέτρα–πέτρα τὸ σπίτι Του ἀπὸ τὸ μηδέν —
ὄχι μὲ ἐκείνους ποὺ σήμερα τὸ ἐκμεταλλεύονται σὰν ταμεῖο καὶ ἐμπορικὸ σῆμα.
Ὁ Ὅσιος εἶναι μὲ τὰ παιδιά Του ποὺ ἐρρίχθησαν στὸν δρόμο,
ὄχι μὲ ὅσουςφηλοδοξοῦν νὰ Τὸν παρουσιάσουν ὡς «πνευματικὸ χορηγὸ» τῆς κατοχῆς.
Καὶ ὅσο κι ἂν προσπαθήσουν νὰ στολίσουν τὴ λεηλασία μὲ “πανηγυρικὲς ἀνακοινώσεις”,
ἡ ἀλήθεια μένει ἁπλὴ καὶ ἀμετακίνητος:
Ἡ ἁγιότητα δὲν ἐμπορεύεται.
Δὲν καπηλεύεται.
Καὶ δὲν κατοικεῖ ἐκεῖ ὅπου Τὸν χρησιμοποιούν γιὰ εἰσπράξεις.
Ὁ Ὅσιος εἶναι μὲ τοὺς διωγμένους,
ὄχι μὲ τοὺς καταληψίες.
Οἱ πατέρες ποὺ διώχθηκαν,
ποὺ συκοφαντήθηκαν,
ποὺ βρέθηκαν ἄστεγοι ἐνῶ τὸ μοναστήρι τους τελεῖ ὑπὸ κατοχήν,
εἶναι οἱ ΜΟΝΟΙ νόμιμοι μοναχοὶ τῆς Μονῆς.
Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ ἀποδείξουν οἱ ἀγῶνες ποὺ ἔρχονται:
τὰ πολιτικὰ δικαστήρια,
τὸ κανονικὸ δίκαιον,
καὶ —τὸ σημαντικότερον— ἡ Εὐρώπη, ὅπου δὲν ὑπάρχουν κουμπαριὲς, ρουσφέτια καὶ “δίκτυα”.
⸻
— ΤᾺ ΠΛΗΡΩΜΈΝΑ SITES —
Καὶ μέσα σὲ αὐτὸ τὸ σκηνικὸ, ἔκαναν τὴν ἐμφάνισίν τους καὶ τὰ γνωστὰ «ἐνημερωτικὰ» sites, ἐκεῖνα ποὺ ξαφνικὰ θυμήθηκαν νὰ μιλήσουν γιὰ «ἐπανέναρξη» καὶ «νέα πνευματικὴ περίοδο», λες καὶ περιγράφουν ἐγκαίνια ἐμπορικοῦ κέντρου, ὄχι ἕναν τόπο ποὺ –σύμφωνα μὲ καταγγελίες– γνώρισε εἰσβολές, κουκούλες, λεηλασία καὶ βεβήλωση.
Κι ὅλοι ξέρουμε τί συμβαίνει:
αὐτὴ ἡ «ἐνημέρωση» δὲν εἶναι ἐνημέρωση· εἶναι ὑπηρεσία.
Μισθωμένη.
Στημένη.
Κομμένη καὶ ραμμένη γιὰ νὰ ἐξωραΐσει τὴν ντροπὴ καὶ νὰ βαφτίσει τὴν κατοχήν «πνευματικὴ ἀναγέννηση».
Ὅπως πληρώνονται γιὰ τὴν παραπληροφόρηση,
ἔτσι πληρώνονται καὶ τώρα γιὰ νὰ παρουσιάσουν τὸ μαῦρο ὡς ἄσπρο,
τὴν αὐθαιρεσία ὡς «τάξη»,
τὴν προσβολὴ ὡς «λειτουργικὴ συνέχεια».
Μόνο ποὺ κανένα τιμολόγιο δὲν μπορεῖ νὰ ἀγοράσῃ τὴν ἀλήθεια.
Κανένα «ἄρθρο κατὰ παραγγελίαν» δὲν μπορεῖ νὰ πείσῃ λαὸ ποὺ ξέρει.
Καμμία ἀνάρτηση ἐξωραϊστικὴ δὲν μπορεῖ νὰ βαφτίσῃ τὸ μαῦρο λευκό.
Ἀς λένε, λοιπόν, ὅ,τι τοὺς ὑπαγορεύουν.
Ἀς γράφουν ὅ,τι πληρώνονται.
Ἀς βαφτίζουν τὴν κατοχήν «ἀναγέννηση».
Διότι στὸ τέλος, ἡ πραγματικότητα γελᾷ εἰρωνικά:
Οὐδεμία «πνευματικὴ περίοδος» ἀνοίγει μὲ ψεῦδος, κουκούλες καὶ πληρωμένη προπαγάνδα.
Ἡ ἀλήθεια δὲν ἀγοράζεται.
Δὲν χτίζεται μὲ τιμολόγια.
Δὲν βάφεται μὲ ἀναρτήσεις ἐπ’ ἀμοιβῇ.
Καὶ ὅσο κι ἂν προσπαθοῦν νὰ στήσουν «ἀφήγημα», ἕνα μένει ἀμετακίνητο:
Οὐδεμία «πνευματικὴ περίοδος» ἀρχίζει πάνω σὲ ψέμματα.
⸻
7. Τὰ πανηγύρια πάνω σὲ ἐρείπια
Καλούμε τὸν κόσμο μὲ καθαρὴ καρδιά:
Μὴν πάτε σὲ ἕναν τόπο ποὺ –σύμφωνα μὲ καταγγελίες– βεβηλώθηκε.
Μὴν στηρίξετε μία κατάσταση ποὺ προσβάλλει τὸν Ἅγιο καὶ τὸ Εὐαγγέλιον.
Ὁ Ἅγιος τιμᾶται σὲ κάθε ἐνορία καὶ κάθε σπίτι — ὄχι σὲ χώρους ποὺ ἔγιναν σκηνικὸ ἀλαζονείας.
Τὸ μοναστήρι –ὅπως λέγουν ὅσοι τὸ εἶδαν μετὰ τὴν εἰσβολή–
εἶναι σὲ κατάσταση ποὺ μόνο θλίψη προκαλεῖ.
Κι ὅμως σήμερα τὸ παρουσιάζουν σὰν «πανηγυρικὸ κέντρο».
Δὲν εἶναι τόπος προσευχῆς.
Δὲν εἶναι τόπος χάριτος.
Εἶναι τόπος κατοχής.
⸻
8. Τὸ τηλέφωνο τῆς μητέρας — τὸ ἀπόλυτο χαμηλό
Στὴν ἐπίσημη ἀνακοίνωση, τὸ τηλέφωνο γιὰ πληροφορίες δὲν εἶναι καν τῆς Μητροπόλεως.
Σύμφωνα μὲ ὅσους τὸ ἀναγνώρισαν,
εἶναι τὸ τηλέφωνο τῆς μητέρας τοῦ Μητροπολίτου.
Ἀπὸ ἐκκλησιαστικὴ διοίκηση…
σὲ οἰκογενειακὴ ἐπιχείρηση.
Ἀπὸ Μονή…
σὲ μαγαζάκι.
Ἀπὸ Ἅγιο…
σὲ προϊόν μὲ γραμμὴ ἐξυπηρετήσεως πελατῶν τὸ σπίτι τῶν οἰκείων.
Ἄν αὐτὸ δὲν εἶναι ἐξευτελισμὸς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ θεσμοῦ,
τότε τί εἶναι;
⸻
9. Γιὰ ὅσους πιστεύουν ὅτι «τοὺς προστατεύει τὸ σύστημα»
Ὑπάρχει Εὐρώπη.
Ὑπάρχει ΕΔΑΔ.
Ὑπάρχουν θεσμοὶ ποὺ δὲν λειτουργοῦν μὲ γνωριμίες, ρουσφέτια καὶ παρασκήνια.
Ἐκεῖ θὰ φανῇ ποιος λέγει ἀλήθεια καὶ ποιος κρύβεται.
Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχουν «δικά μας παιδιά».
Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχουν τηλέφωνα ποὺ «καθαρίζουν».
Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχουν πολιτικὰ κόμματα.
Ὀύτε ἐκκλησιαστικὰ κυκλώματα νὰ καλύψουν.
Ὀύτε φίλοι καὶ γνωστοὶ νὰ τραβήξουν καταστάσεις.
Ὀύτε γνωστοὶ ἀστυνομικοὶ νὰ «συντονίσουν».
Ὀύτε τὰ «δὲν» τῆς Κύπρου.
Ὑπάρχει μόνο Πραγματικὴ Δικαιοσύνη.
Καὶ αὐτὴ ἡ Δικαιοσύνη ἔρχεται.
Ἤσυχα.
Σταθερά.
Ἀμείλικτα.
⸻
ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ – Ἡ Πρόσκληση ποὺ Πονᾶει
Καὶ ἀφοῦ ὅλοι ἐκεῖ ποὺ βιάζονται νὰ μιλούν γιὰ «πανηγύρεις» ἔστησαν τὴ δική τους σκηνογραφία,
ἐμεῖς θὰ τοὺς ἀφήσουμε στὴν ἠσυχία τῶν ἐπιδείξεών τους.
Γιατί ἡ Ἀλήθεια δὲν χρειάζεται φώτα, οὔτε στημένα χαμόγελα, οὔτε ἐξαναγκασμούς.
Οἱ Πατέρες μας, Πορφύριος καὶ Ἀββακοὺμ,
δὲν γιορτάζουν μὲ χειροκροτήματα κατ’ ἐντολήν,
οὔτε μὲ ἐπετειακὲς φωτογραφίσεις.
Γιορτάζουν ἐκεῖ ποὺ χτυπᾶ ἡ καρδιὰ τοῦ Ὄσιου —
στὸν πόνο, στὴν ἀδικία, στὴν ἀλήθεια ποὺ δὲν ἀγοράζεται.
Καὶ γι’ αὐτὸ ἐμεῖς, ἀνάμεσα στὰ ἐρείπια τῆς προσφυγιάς μας
ἀλλὰ μὲ ψυχὴ καθαρὴ καὶ ἀκεραία, λέμε:
Κοπιάστε ἐδῶ νὰ σᾶς κεράσουμε.
Ὄχι ἐκεῖ ποὺ ἡ γιορτὴ ἔγινε ἐπικάλυμμα.
Ὄχι ἐκεῖ ποὺ ἡ εὐλάβεια ἔγινε ντεκόρ.
Ὄχι ἐκεῖ ποὺ ὁ Ἅγιος γίνεταί «λόγος προβολῆς».
Ἐδῶ —
στὴν προσφυγικὴ μας ταπείνωση,
στὴν Ἀλήθεια ποὺ δὲν ἐξαργυρώνεται,
στὴν ἑορτὴ ποὺ δὲν ἐπιβάλλεται ἀπὸ ἀνακοινώσεις.
Ἐδῶ θὰ τιμήσουμε τοὺς Πατέρες μας,
ὅπως τοὺς ἔμαθε ὁ Ὅσιος:
με καρδιὰ, ὄχι μὲ βιτρίνα.
⸻
Χρόνια πολλά!!!