Όσα χρόνια και να περάσουν οι μαρτυρίες των μανάδων των αγνοουμένων δυστυχώς παραμένουν επίκαιρες και γροθιά στο στομάχι. Η Ανδρούλα Αριστοδήμου είναι μια απ’ τις μανάδες που ντύθηκαν στα μαύρα ένα ξημέρωμα του Ιούλη και από τότε δεν τα έβγαλαν ποτέ.
Συγκλονιστική έιναι η μαρτυρία της στην κάμερα του ΣΙΓΜΑ και την Γαβριέλλα Ζάρτηλα.
«Ήμασταν φίλες με τις Τουρκούες… δεν πίστευα ότι μπορούσε ένας που λέγεται άνθρωπος είτε Τούρκος ή οτιδήποτε.. να κρατά μια μάνα το μωρό στην αγκαλιά της και να την πυροβολήσουν να πέσει κάτω και το μωρό ακόμη θήλαζε πάνω της.. αν είναι δυνατόν είναι πράγματα που πρέπει να ακουστούν και στο εξωτερικό. Τι υποφέραμε.. αν ακούσεις ιστορίες ότι βίασαν ιερέα πάνω σε Αγία Τράπεζα.. μέχρι σήμερα ζητώ να τιμωρηθεί η Τουρκία για τα εγκλήματα που έκανε. Δεν χαρίζονται οι θυσίες που έκαναν τα παιδιά μας. Πήγαν να πολεμήσουν να μας σώσουν και να συμβαίνουν όλα αυτά τις μάνες τους..»
«Η Κύπρια μάνα έζησε και ζει πάρα πολλά», λέει η κ.Ανδρούλα.
«Οι πιο πολλές μάνες εγώ που τους μιλούσα και έρχονταν σπίτι μου.. έφυγαν από τη ζωή. Ήμασταν 100 και μείναμε 5 ή 3.. οι μάνες που έζησαν τον καμό και το κλάμα του πολέμου έφυγαν από τη ζωή.
Η κυρία Μυροφόρα.. με τον άντρα της αγνοούμενο και τον 5χρονο Χριστάκη, λαλεί μου Αντρούλα μου άντεξα ως τωρά, δεν βγαίνω από το σπίτι.. συνέχισε και μη ξεχνάς τον Χριστάκη μου. Με τα ίδια λόγια η Χρυσάνθη Βαρβαροπούλου από τη Νίκαια, τη φιλοξενούσαμε ο γιος της υπηρετούσε στο ναυτικό και ήταν πάνω σε μια από τις τρεις τορπιλάκατες που λεν ότι βύθισαν οι Τούρκοι… μου έστειλε τη φωτογραφία και μου είπε να σταθώ μάνα και αδελφή και να του πεις ότι δεν άντεξε η καρδιά μου να τον περιμένω. Πέθανε από την καρδιά της, δεν είχε κανέναν εκείνο το παιδί ούτε μάνα, ούτε πατέρα και τον υιοθέτησα τον Κυριάκο τον Καλέτσο ως δικό μου παιδί. Είπα αν τον έβρω να του πω τα τελευταία λόγια που μου είπε η μάνα του..».
Συνέχισε λέγοντας ότι «Ο καμός μου είναι ότι δεν εμάθαμε τίποτε για κανέναν αγνοούμενο, είχαμε το δικαίωμα να μάθουμε που τους εθάψαν τι τους εκάμαν.. να δώκουν στοιχεία οι Τούρκοι. Να ανοίξουν τα βιβλία τους που έχουν, να παν εκεί που τους εθάψαν και να μας δώκουν τουλάχιστον τα οστά τους».
Η κυρία Ανδρούλα έκλεισε με το πιο κάτω:
Τα μαύρα ρούχα του καμού φορούμε κάθε μέρα, ας μεν φορήσει πιον καμιά άλλη που μας μητέρα. Θεε μου τα παιδάτζια μας τζιαι τα παιθκιά του κόσμου έγλεπε τζιαι έσιεπε Θεε παντοτινά τον γιο μου. Η γη ο αέρας τα νερά τα σπίθκια τα δεντρά μας εν η ζωή που είχαμε τζιαι εννά έβρουν τα παιδιά μας.
