ΒΕΡΟΙΑ: Μεθέορτη θεία Λειτουργία στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Ξεχασμένης

Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:

«Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».

Η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι μοναδική. Είναι ένα μοναδικό και αναφαίρετο δώρο του Θεού προς τον κάθε άνθρωπο, διότι ο Θεός μας δημιούργησε από την ανυπαρ­ξία, μας έπλασε «εκ του μη όντος» και μας έδωσε τη δυνατότητα να ζήσουμε και να απολαύσουμε όλα τα αγαθά που η αγάπη του μας χάρισε.

Συχνά όμως ξεχνούμε τη σημασία που έχει ένα δώρο, έστω και εάν είναι απολύτως προσωπικό, όπως είναι η ζωή μας. Ξεχνούμε ότι δεν δημιουργήσαμε εμείς τη ζωή μας, αλλά μας την χάρισε ο Θεός. Επομένως δεν είμαστε ιδιοκτήτες της αλλά διαχειριστές της. Μπορεί ο Θεός να μας χάρισε μαζί με τη ζωή και την ελευθερία της βου­λήσεως, ώστε να ζούμε όπως θε­λουμε, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο Θεός δεν είχε κάποιο σκοπό για τον οποίο μας χάρισε τη ζωή μας. Το ίδιο κάνουμε άλλωστε και εμείς, όταν προσφέρουμε ένα δώρο στα παιδιά μας ή σε αγαπημένα μας πρόσωπα. Μπορεί να μην τα δε­σμεύ­ουμε με αυτό που έχουμε στον νού μας, αλλά γνωρίζουμε ποια είναι η βέλτιστη χρήση του δώρου το οποίο προσφέρουμε και αναμέ­νου­με να το αξιοποιήσουν για τον σκοπό για τον οποίο τους το δω­ρη­σαμε.

Ο σκοπός για τον οποίο μας χα­ρισε ο Θεός την επίγεια ζωή είναι για να μας δώσει τη δυνατότητα να απολαύσουμε την αιώνια, την οποία στερηθήκαμε εξαιτίας της παρακοής των πρωτοπλάστων και την απομάκρυνσή τους από τον παράδεισο. Γι᾽ αυτό και περιμένει από εμάς να προετοιμασθούμε για την αιώνια ζωή, ώστε να μπορέ­σουμε να την ζήσουμε. Γιατί εάν δεν προετοιμασθούμε γι᾽ αυτήν, εάν δεν προσπαθούμε να ζούμε κο­ντα στον Θεό όσο ζούμε την επί­γεια ζωή μας, δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε κοντά του και αιώνια.

Ο Θεός δεν επεμβαίνει στον τρο­πο με τον οποίο θα ζήσει ο καθένας μας. Μας αφήνει να επιλέξουμε τον δρόμο που θα ακολουθήσουμε. Άλλοι επιλέγουν τη ζωή μέσα στον κόσμο, άλλοι τη ζωή μέσα στον γάμο, άλλοι επιλέγουν την ιερω­συ­νη ή μοναχική ζωή και τη ζωή της αφιερώσεως στον Θεό, άλλοι τη ζωή της ιεραποστολής, άλλοι πάλι επιλέγουν άλλους δρόμους και τρόπους για να ζήσουν.

Κάποιοι δρόμοι, βέβαια, μπορεί, να μας απομακρύνουν από τον Θεό και από τον αιώνιο προορισμό μας, οι περισσότεροι όμως δρόμοι από αυτούς που προανέφερα, μπορούν να μας οδηγήσουν με ασφάλεια στον προορισμό μας, εφόσον ακο­λουθήσουμε τους οδοδείκτες που μας προσφέρει ο Θεός με τις εντο­λες του.

Και αυτό μας το επιβεβαιώνει ο πρωτοκορυφαίος απόστολος Παύ­λος, στο σημερινό αποστολικό ανά­γνωσμα, όπου τον ακούσαμε να διακηρύσσει: «Χριστώ συνεσταύ­ρω­μαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός». Έχω σταυρωθεί, λέγει με τον Χριστό, ώστε δεν ζω πλέον εγώ, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός.

Ποιος ήταν ο απόστολος Παύλος; Ένας διώκτης του Χριστού ήταν αρχικά, αλλά μετεστράφη. Τον κέρδισε ο Χριστός, και εκείνος τον πίστευσε και άλλαξε ριζικά τη ζωή του και έγινε από διώκτης από­στολος. Και διέτρεξε ο απόστολος Παύλος όλον τον κόσμο για να κηρύξει το ευαγγέλιο και υπέμεινε και ταλαιπωρίες και διωγμούς και φυλακίσεις για χάρη του Χριστού και τη σωτηρία των ανθρώπων, και ταύτισε με αυτόν τον τρόπο τη ζωή του με τη ζωή του Χριστού, ώστε να λέγει ότι δεν ζει αυτός, αλλά ζει μέσα του ο Χριστός.

Αυτό έκανε και ο προστάτης της ενορίας σας, ο άγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος, του οποίου τη μνήμη εορτάσαμε πριν από λίγες ημέρες.

Δεν υπολόγισε ο άγιος Δημήτριος ούτε το υψηλό του αξίωμα, ούτε τις τιμές και τη δόξα που του εξα­σφάλιζε. Όλα αυτά τα θεώρησε σκύβαλα, σκουπίδια, προκειμένου να ζει συμ­φωνα με το θέλημα του Θεού, προ­κειμένου να κηρύττει τον Χριστό στους νέους της Θεσ­σα­λονίκης.

Ζούσε και εκείνος με τον Χριστό στην ψυχή του, όπως και ο μέγας απόστολος Παύλος, γι᾽ αυτό και δεν υπολόγισε ούτε ακόμη και τη ζωή του, αλλά επέλεξε το μαρτύριο προκει­με­νου να μην χωρισθεί από τον Χριστό, γιατί γνώριζε ότι, θυ­σιά­ζο­ντας τη ζωή του για την πίστη του, θα ζήσει αιώνια μαζί του.

Ο Χριστός βέβαια δεν ζητά από εμάς να επιλέξουμε το μαρτύριο, μας καλεί όμως με το παράδειγμα των αγίων του να αγωνισθούμε για να ζήσουμε με Εκείνον στην ψυχή μας και στη ζωή μας. Να ζήσουμε μαζί του, προσπαθώντας καθημερι­να να ακο­λου­θούμε τις εντολές του. Γιατί μόνο ακολου­θώντας τις εντολές του θα έχουμε τον Χριστό ενοικούντα και μένο­ντα στην ψυχή μας, όπως τον είχε και ο άγιος μεγαλομάρτυς και μυ­ροβλύ­της Δημήτριος, ώστε με τη χάρη του και με τις πρεσβείες του να αξιωθούμε και εμείς να κερδί­σουμε την αιώνια ζωή, την οποία απολαμβάνει και ο άγιός μας, κοντά στον Χριστό.