Η κοινή εορτή των Τριών Ιεραρχών δεν είναι τυχαία, αλλά βαθιά θεολογική.
Η Εκκλησία, τιμώντας τους μαζί, μαρτυρεί ότι η αλήθεια δεν εκφράζεται μονοδιάστατα, αλλά φανερώνεται μέσα από διαφορετικά χαρίσματα που συγκλίνουν στο ίδιο φως.
Οι Τρεις Ιεράρχες υπήρξαν διαφορετικές προσωπικότητες: ο Βασίλειος πρακτικός και φιλάνθρωπος, ο Γρηγόριος στοχαστικός και μυστικός, ο Χρυσόστομος ποιμαντικός και προφητικός. Όμως όλοι υπηρέτησαν την ίδια αλήθεια: τον Χριστό. Η ενότητά τους δεν βασίστηκε στην ομοιομορφία, αλλά στη κοινή πίστη.
Θεολογικά, οι Τρεις Ιεράρχες δίδαξαν ότι ο λόγος του ανθρώπου αποκτά νόημα μόνο όταν φωτίζεται από τον Λόγο του Θεού. Η ρητορική τους δύναμη δεν είχε στόχο την αυτοπροβολή, αλλά τη σωτηρία του ανθρώπου. Ο λόγος τους ήταν σταυρικός, δηλαδή λόγος θυσίας και αγάπης.
Η εορτή τους μάς καλεί να ξεπεράσουμε τον κατακερματισμό της σύγχρονης ζωής. Μας θυμίζει ότι η πίστη δεν αντιμάχεται τη λογική και ότι η θεολογία δεν φοβάται τον διάλογο. Αντιθέτως, τον αγιάζει.
Στον σύγχρονο κόσμο, όπου ο λόγος συχνά χάνει το βάθος του, οι Τρεις Ιεράρχες προβάλλουν ως πρότυπα υπεύθυνου και αληθινού λόγου. Ο λόγος τους γεννιόταν από την προσευχή και κατέληγε στην πράξη. Αυτή είναι η θεολογική τους κληρονομιά.
