Τριήμερος εορτασμός της Θεομήτορος στη Γουμένισσα

“Ὅλον τόν Ἀδάμ φορέσας, Χριστέ” θεολογοῦμε ὑμνολογικά στήν ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως, στόν πανηγυρισμό τῆς σωτηρίας μας. Ὁ Κύριός μας προσέλαβε ὅλη τή φύση μας καί τή ζύμωσε μέ τήν ὑπακοή τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του, γιά μᾶς καταστήσει δεκτικούς τῆς χαρίτωσης καί τῆς θέωσης, τῆς σωτηρίας.

«Τήν ἀμαυρωθεῖσαν ἐκάλλυνας πάλαι φύσιν καί ἀλλοιώσει τῆς μορφῆς σου ἐθεούργησας». Αὐτό πού ἐμεῖς ὡς συλλογικός ἄνθρωπος τό μαυρίσαμε τελείως, Ἐκεῖνος στό πρόσωπό Του τό ὀμόρφηνε, τοῦ ἔδωσε μορφή, τό θεούργησε καί μάλιστα μᾶς τό ἔδειξε θεουργημένο. Μᾶς χάρισε πάλι τά ἀρχικά θεόδοτα ὑπαρκτικά μας δικαιώματα σέ πληρότητα τελείωσης, αὐτό πού ἤμασταν κι αὐτό πού ἔπρεπε νά γίνουμε, αὐτό πού ἔγινε Ἐκεῖνος γιά μᾶς, ὥστε νά μποροῦμε νά γίνουμε κι ἐμεῖς, ὄχι ἀπό μόνοι μας ἀλλά σέ ἑνότητα μαζί Του.

Ἐκεῖνος τό πραγμάτωσε, τήν ὑποστατική-προσωπική ἕνωση τῆς θεότητός Του μέ την ἀνθρωπινότητά Του, ὁπότε το ὄνομά Του, ἡ ὕπαρξή Του, ἡ ταυτότητά Του ἔκτοτε εἶναι Κύριος (προαιώνιος Θεός) Ἰησοῦς (γενόμενος ἄνθρωπος) Χριστός (αἰωνίως Θεάνθρωπος).

Ἐμεῖς συμμετέχουμε στή Θεανθρωπότητά Του.

Καί ποιός Τοῦ ἐπέτρεψε νά τά πραγματοποιήσει αὐτά, ὥστε νά μετέχουμε κι ἐμεῖς; Ἡ θεότητά Του; Ἡ ὑπερουσιότητά Του; Αὐτό θά ἦταν ἀναγκαστική θεραπεία ἀπ᾽ ἔξω ἀπό μᾶς, καί θά διακινδυνεύαμε συνεχῶς πάλι νά τό ἀπαρνηθοῦμε, νά ἐκπέσουμε, νά ἀπωλέσουμε τό ἀναγκαστικό ἀπ᾽ ἔξω χάρισμα, ὅπως θεολογοῦσε ὁ Μ. Ἀθανάσιος.

Ποιός λοιπόν Τοῦ ἔδωσε τό “δικαίωμα” ―ὄχι νά ἀδελφοποιηθεῖ μόνο τήν ἑτερούσια ἀνθρωπινότητά μας ὡς δημιουργός μας Θεός, ἀλλά― νά ὁμοιωθεῖ κατά πάντα σάν γνήσιος καί τέλειος ἀδελφός μας, “γενόμενος ἀπό μέσα ὡς ἕνας ἐξ ἡμῶν”;

Ἡ Μητέρα τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του.

Γι᾽ αὐτό καί “δένει” τόσο πολύ ἑορτολογικά ἡ ἑορτή τοῦ Σωτῆρος μέ τήν ἑορτή τῆς Θεοτόκου.

Δέν περνοῦν λοιπόν λίγες μέρες μετά τήν ἑορτή τοῦ Σωτῆρος, καί “τό ὄμμα τῆς καρδίας μας αἴρεται πρός τήν Δέσποιναν”.

Ὅλοι ἐμεῖς καί ὅλη ἡ συνανθρωπότητα ―ὅση ὑπῆρξε, ὅση ὑπάρχει, ὅση θα ὑπάρξει― προσβλέπει μέ τό βλέμμα τῶν Παϊσίων και τῶν Σωφρονίων καί τῶν Εὐμενίων κάθε χριστιανικῆς ἐποχῆς πρός τήν Παναγία μας: «Μή παρίδῃς τόν πικρόν μου στεναγμόν» τῆς λέμε. «Ἐν ὥρᾳ, ὅταν κρίνῃ ὁ Υἱός σου τόν κόσμον, γενοῦ μοι σκέπη καί βοήθεια».

Τό στόμα μας ―τοῦ καθολικοῦ ἀνθρώπου― εἶναι κατάπικρο, φαρμάκι, γιατί μόνον Ἐκεῖνος εἶναι “ὁ γλυκύτατος Ἰησοῦς” τῆς κατά βάθος ὑπαρκτικό ἐπιποθήσεώς μας. Κι ἄς ξαστοχοῦμε μέ τά παιχνίδια τῆς κενῆς ἀπάτης.

Θά ἀναμετρηθοῦμε ὅμως μέ τήν ἀληθινή μας ὑπαρκτικότητα τότε. Θά ζήσουμε πεντακάθαρα τό “ἀεί εὖ εἶναι” μέσα στήν αἰωνική Του παρουσία ἤ τό “ἀεί φεῦ εἶναι”.

Ὁπότε ζητοῦμε καί ἐπιζητοῦμε καί ἀποζητοῦμε καί τώρα καί αὔριο καί πάντοτε καί αἰώνια “τήν σκέπην καί τήν βοήθειαν” τῆς Παναγίας μας.

Ζητοῦμε κάτι ὡσάν “ἐπανάληψη” τῆς συγκαταβάσεως καί φιλανθρωπεύσεως τοῦ Υἱοῦ Της ἐκεῖ πού εἴμαστε ἀρρωστημένοι, στή γνώμη μας, στήν ἀφροσύνη μας, στήν πλάνη μας, στίς ἐξαπατήσεις μας, στίς ἐγκόσμιες εἰδωλοποιήσεις μας. Νά μᾶς πάρει ὁ Κύριος ―μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας― ἀπό τήν “ἀμαυρωμένη γνώμη”, νά μᾶς “καλλύνει” τήν ἐλευθερογνωμία ἀπό κάθε κακία καί πάθος, νά μήν ἐπιτρέψει καί ἀπωλέσουμε τό καινουργιωμένο “κατ᾽ εἰκόνα” καί τό χαρισμένο “καθ᾽ ὁμοίωσιν” τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του.

Μέ δυό λόγια, παρακαλοῦμε τήν Παναγία μας νά μᾶς ἐμπνέει, νά μᾶς φωτίζει, νά μᾶς βοηθεῖ. Νά μᾶς ἀξιώνει, νά μᾶς “ἀναλαμβάνει Μητρικά”, ὥστε νά τό ἀποφασίζουμε, νά τό χαιρόμαστε καί νά τό πραγματοποιοῦμε νά εἴμαστε σέ μιά κατάσταση μετάνοιας, ἐπιστροφῆς στά μέτρα πού μᾶς ἔδωσε κάποτε μέ τή δημιουργία μας ἀπ᾽ ἔξω καί μᾶς ξανάδωσε ὁ Θεός τελειότερα μέ τήν ἐνανθρώπησή Του ἀπό μέσα. Τό δεύτερο χάρισμα εἶναι τελειότερο ἀπό τό πρῶτο. Τό πρῶτο ἦταν ἠ ὕπαρξη και ἔτσι γεννιόμαστε καί ὑπάρχουμε οἱ ἄνθρωποι. Τό δεύτερο χάρισμα εἶναι ἡ σωτηρία, ἡ θέωση, ἡ ἐγχρίστωση καί ἔτσι σωζόμαστε καί χαριτωνόμαστε οἱ ἄνθρωποι.

ἐκκλησιασμένη ἀναφορά Θεομητορικῆς εὐλάβειας

Σέ ὅλην τήν πατρίδα μας ―ὅπως συμβαίνει ἀνά τήν Ὀρθοδοξία― ἀπό αἰῶνες ὑψώνονται ἐκκλησιές καί μοναστήρια, προσκυνήματα καί προσκυνητάρια εὐλαβικῆς καταφυγῆς στήν Παναγία μας. Ὄχι ἕνα καί δυό, ἀλλά τόσο πολλά, πού δέν μετριοῦνται. Εἶναι “οἱ ψῆφοι τῆς ζωντανῆς μας διάρκειας” οἱ ἀκαταμέτρητες, πού “ψηφίζουν Χριστό καί πατρίδα”, ἄν θέλετε “ψηφίζουν Παναγία καί Ἑλλάδα”.

Πῶς θά γινόταν ἡ μητροπολιτική μας περιοχή νά ὑστερεῖ;

Ἀπό τήν ὀρεινή Κούπα πρός τήν Ἀριδαία καί τούς συνοριακούς Εὐζώνους μέχρι κάτω τή Θεσσαλονίτισσα Γέφυρα κι ἀπό τό Γιαννιτσιώτικο Ἄνυδρο ὥς τήν ἐπίστρατη Μυρτιδιώτισσα, Θεομητορικές ἐκκλησίες ἐπί ἐκκλησιῶν. Τιμήθηκαν ἀπό τούς ἐνορίους καί τούς προσκυνητές ἤ μᾶλλον ἀξίωσαν τούς προσφυγόντες νά τιμηθοῦν ἀπό τό κάλεσμα τῆς Παναγίας στό χαριτόδωρο ἑορτασμό τῆς πάνσεπτης Κοιμήσεώς Της.

Πολλές οἱ ἐνοριακές πανηγύρεις, γεμάτες οἱ ἐκκλησιές μας πάλι ἀπό τούς τακτικούς καί τούς Ἕλληνες μετανάστες τῶν διακοπῶν στήν πατρίδα, στίς Παρακλήσεις καί στόν ἀνακεφαλαιωτικό ἑορτασμό. Ἀφήνοντας καί στούς ἀργοπορημένους περιθώριο ἑορτασμοῦ γιά τήν Ἀπόδοση τῆς Θεομητορικῆς Κοιμήσεως, στίς 23 Αὐγούστου.

Εἶναι ἀνάγκη νά γίνει γνωστό ὅτι στά θεῖα καί αἰώνια, ὅσο κι ἄν ἐνιστορίζονται, ὁ ἄνθρωπος ἔχει τήν πρωτοβουλία τῆς ἐλευθερίας, κι ὁ Θεός τήν ἄκτιστη πρωτοβουλία τῆς ἐλευθεροδοσίας. Ἐμεῖς τό θέλουμε καί προσερχόμαστε στίς γιορτές, μά ὁ Θεός εἶναι πού προσκαλεῖ το φιλότιμό μας (γνόντες τόν Θεόν, μᾶλλον δέ γνωσθέντες ὑπ᾽ αὐτοῦ). Καί σ᾽ αὐτό τό πρωτοκάλεσμα τῆς εὐλαβικῆς φιλοτιμίας τῆς καλογνωμίας μας, τό θέλουν τόσο τέλεια νά ἐπισυντρέξουν καί μᾶς βοηθοῦν ἡ Παναγία μας καί οἱ Ἅγιοι.

Εἶναι ἕνα ἀπό τά πολλά χαρίσματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἑνότητας μαζί τους ἐν Χριστῷ.

Πόσο χρειάζεται ὁ κόσμος ὅλος ―κι ἐμεῖς φυσικά― αὐτό τό ὑγειωμένο καρδιοχτύπι τῆς οὐρανο-επίγειας αἱματώσεως, αὐτήν τήν εὐλογημένη ἀναπνοή τῆς προσευχητικῆς ὀξυγονώσεως, αὐτήν τήν ἱερή λειτουργικότητα τῆς κατάφασης καί τῆς συνέργειας στήν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ!

Ὁ κόσμος συντηρεῖται μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, θά ἔλεγαν μέ μιάν ἁπλή λιτή πληρότητα οἱ Ἅγιοί μας. Ὁ κόσμος ὁ θεοΰπαρκτος καί θεοσυντήρητος κατά βάθος τό θέλει ―κι ἄς ἀποδυσπετεῖ― νά ἀναπνέει μέ τίς προσευχές τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Ὁ κόσμος ὅλος εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἐλευθέρας βουλῆς καί τῆς ἐλευθέρας στοργῆς τοῦ Θεοῦ, κι ἄς παρωθεῖται νά μή θέλει νά τό ζήσει καί νά τό χαρεῖ.

Ὅσοι τό πιστεύουμε φανερωμένο καί τό καταφάσκουμε, εἴμαστε χρεωμένοι μέ τό πιό ὄμορφο καί δημιουργικό “χρέος”: μέ τήν εὐθύνη τῆς προσευχητικῆς δοξολογίας καί ἱκεσίας “γιά νά ζήσει ὁ κόσμος”, γιά νά προχωρεῖ “τό σχῆμα αὐτοῦ τοῦ κόσμου”στή θεόδοτη ἱστορική του διάρκεια. Τουλάχιστον δεόμαστε καί παρακαλοῦμε καί ἱκετεύουμε “ὑπέρ πάντων τῶν συνευχομένων ἐν γῇ καί ἐν θαλάσσῃ καί ἐν παντί τόπῳ τῆς (δημιουργικῆς καί προνοητικῆς) δεσποτείας” τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τήν πρωτοπορεία σ᾽ αὐτό καί τήν πρωτο-βουλία ἔχει ἡ Μητέρα τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως καί οἱ Ἅγιοι συμμέτοχοί της. Δέν ἔπαυσαν οὔτε παύουν νά προσεύχονται γιά μᾶς καί γιά ὅλον τόν κόσμο.

Εὐλογημένοι ὅσοι κληρονομήσαμε καί τιμοῦμε αὐτήν τήν ἁγιασμένη παράδοση τῆς διαρκοῦς προσευχῆς, τοῦ λατρευτικοῦ ἁγιασμοῦ, τῆς ἀκοίμητης δοξολογίας.

Ἄλλος λίγο, ἄλλος πολύ, ἀναπληρώνουμε τά χρέη ἑνός κόσμου πού δέν ἔμαθε ἀκόμη ἤ δέ θέλησε νά μάθει γιά τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ, πού “ἐπί τῆς γῆς ὤφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη”. Κι ἐπειδή θέλει “ἐνισχυτικά μαθήματα” τούτη ἡ γνώση καί τούτη ἡ πίστη, ἔχουμε τήν Παναγία μας, τήν παρουσία της, τίς θαυμαστές ἐμφέρειές της, τά ἀναρίθμητα τεκμήρια ὅτι μοιράζεται τόν ἑαυτό της μέ τόν ἐνανθρωπισμένο Κύριο καί Υἱό της καί μέ μᾶς τά δημιουργημένα Του ἐξεικονίσματα, παρ᾽ ὅλες τίς φθορές τῆς παλαιότητάς μας.

ὁ Ἑσπερινός καί ἡ Λειτουργία ἑορτασμοῦ τῆς Κοιμήσεως

Ὅλα αὐτά καί πολύ περισσότερα καί τά θυμόμαστε καί θυμίζουμε στήν πράξη μέ τακτικές λειτουργίες νύκτωρ στό παρεκκλήσι τοῦ Ἐπισκοπείου ―ὑπέρ πάντων καί ἀντί πάντων (ὅσο κι ἄν φαίνεται τυπική ὑπέρβαση ἀκρίβειας). Πάντως, τά θυμίζουμε καί τά ξαναθυμίζουμε σέ πολλούς προσερχομένους νά κατηχηθοῦν στή ζωντάνια τοῦ λειτουργικοῦ γεγονότος-μυστηρίου. Τά θυμίσαμε καθηκόντως πάλι στίς Παρακλήσεις τοῦ Δεκαπενταυγούστου στήν Παναγία τή Γουμένισσα καί ἀλλοῦ.

Τά κηρύξαμε στόν πρῶτο ἑορταστικό Ἑσπερινό 14/8, προεξάρχων τῆς πανηγύρεως, προεξάρχων τῆς καθιερωμένης λιτανεύσεως τοῦ εἰκονισμένου θεομητορικοῦ σώματος στόν αὔλειο χῶρο τῆς Μονῆς γιά τήν ψαλμώδηση τῶν Ἐγκωμίων (κατά τό ἰεροσολυμιτικό τυπικό) καί ἀνά τήν πόλη, μέ ὕμνους καί ὠδές πνευματικές, μέ τόσες λαμπάδες στά χέρια τῶν πιστῶν πού συμμετεῖχαν μέγα πλῆθος (ἀναμμένες καρδιακές λαμπάδες συντονισμένης καί κυρίως συνεπαρμένης εὐλάβειας).

Πλῆθος προσκυνητῶν, ἀπό ὅλο τό νομό καί ἀπό τούς τριγύρω νομούς, εἶχε κατακλύσει τήν πόλη.

Ἡ Παναγία μας ἔβγαζε τό τέλειο καρδιογράφημα τοῦ καθενός, ἀλλά πάντως ὅλοι εἰσπράτταμε τήν κοινή μας εὐλαβική (ἔστω καί ἱερο-εθιμική) καταφυγή στήν προστασία Της.

Χαρούμενη καί ἡ κυριώνυμη μέρα, μέ τόν ἡδύμολπο Ὄρθρο καί τήν Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία. Ἐπί ὥραν πολλήν, πολλοί οἱ προσελθόντες στό “Ποτήριο τῆς ζωῆς”, μετά τή νηστεία τοῦ 15μέρου καί τήν ἄλλη προετοιμασία ἐξομολογητικῆς ταπεινώσεως/καθάρσεως τῆς καρδιᾶς τους.

Κηρύξαμε τά δέοντα, παροτρύναμε σέ μιά συνεχή υἱοπρεπή σχέση μαζί Της.

Δίχως τή Μητρική Της προστασία εἴμαστε κυριολεκτικά ὀρφανεμένοι, τό εἴπαμε καί τό διαλαλήσαμε (γιά νά εἶναι ἀξιομνημόνευτο τό σύνθεμα/σύνθημα μέ τήν εἰκονιστική του συντομία).

οἱ Σεβ. Μεσσηνίας καί Δράμας προεστῶτες τοῦ καταληκτικοῦ ἑορτασμοῦ

Τήν Τετάρτη τό πρωΐ λειτούργησε στήν ἱερά Μονή τῆς Παναγίας ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Δράμας κ. Δωρόθεος, ἀνάστημα πνευματικό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, ἐνθυμούμενος μέ συγκίνηση τίς λειτουργίες πού τελοῦσε πάντοτε στήν ἱερά Μονή τῆς Θεομήτορος, καθώς τό αὐτό ἔπραττε καί στήν ἱερά Μονή τῆς μετανοίας του τοῦ Ἁγίου Ραφαήλ Γρίβας.

Τό ἑσπέρας τῆς Τετάρτης πρός τήν 17η Αὐγούστου τελέσαμε τόν Ἑσπερινό γιά τόν τριήμερο ἑορτασμό τῆς Μεταστάσεως τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Τοπικό ἱερό ἔθος, γιά νά μποροῦν νά προσέρχονται συνεορταστές καί ἀπό τήν περιοχή καί ἀπό ἄλλα μέρη. Ἄλλη μιά μέρα ἑορταστικῆς καταφυγῆς καί συνάντησης μέ τή μεγαλώνυμη Παναγία μας τή Γουμένισσα.

Ἀποβραδίς τῆς κυριώνυμης μέρας προσεκλήθησαν οἱ ἐκλεκτοί ἀδελφοί καί συλλειτουργοί Μητροπολίτες Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος και Δράμας κ. Δωρόθεος.

Προέστη στόν Ἑσπερινό ὁ Σεβασμιώτατος Δράμας κ. Δωρόθεος, ἐκεῖ ὅπου γιά χρόνια λειτουργοῦσε καί συνευχόταν στίς Ἀκολουθίες ὡς ἱερομόναχος, τώρα πλέον ὡς Ἐπίσκοπος, καί μάλιστα κομιστής τῶν χαρίτων τόσων μοναστικῶν καί συνακτικῶν δεήσεων ἐπί αἰῶνες πρός τήν Παναγία Εἰκοσιφοίνισσα. Ἐκήρυξε τά ἁρμόζοντα μέ μιά τόσο περιεκτική καί πολυδιδακτική κατανυκτική σαφήνεια. Διότι δέν εἶναι τά λόγια μόνο, εἶναι καί ὁ ὁμιλητής καί οἱ ἀκούοντες πού συνιστοῦν τό γεγονός τῆς κατηχήσεως.

Ἡ ἑσπερινή ὁμιλία τοῦ Σεβ. Δράμας

Μίλησε ἁπλά μέ τήν ἐγγύτητα τῆς γνωριμίας πρός ὅλους. Εὐχαρίστησε ―ἐκ μέρους καί τοῦ ἁγίου Μεσσηνίας― ἐμᾶς γιά τήν πρόσκληση καί τό πλήρωμα γιά τή συμμετοχή.

Ἀρχιερατικό συλλείτουργο καί ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας

Τήν τελευταία ἡμέρα, χοροστάτησε στόν Ὄρθρο, συλλειτουργός τῆς πανηγύρεως καί διδάσκαλος τῆς λειτουργικῆς συνάξεως ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος. Πολύς ὁ κόπος του νά ρθεῖ ἀπό τήν Καλαμάτα στή Γουμένισσα, μεγάλη ἡ τιμή καί εὐλογία γιά μᾶς στήν ἱστορική κωμόπολη καί τά σύνορα τῆς πατρίδος μας.

Μᾶς ἐκόμισε κι ἐκεῖνος τή χαρά του καί τήν εὐλάβειά του ἀπό ἀνάλογους ἑορτασμούς στή Μεσσηνία, μέ τόσες Ἐκκλησίες, μέ τήν Παναγία Ὑπαπαντή (τό Φεβρουάριο), τήν Παναγία τή Βελανιδιώτισσα (τό Δεκαπενταύγουστο) κ.ἄ.

Τόν προσφωνήσαμε κατάλληλα, ὁμολογώντας τίς εὐχαριστίες μας γιά τήν μεγάλη τιμή τῆς συμμετοχῆς του, μέ τόν ἐρχομό του ἀπό τήν ἄλλη ἄκρη τῆς πατρίδος μας, ἀπό τήν πολυάνθρωπη Καλαμάτα στή συνοριακή Γουμένισσα.

Καί ὑπεμνήσαμε σέ ὅλους μέ δυό εἰσαγωγικά λόγια τή συνέχεια τόσων θεολογικῶν μας ἀναφορῶν, τή φιλότιμη ἀνταπόκρισή μας στή Θεομητορική Της εὐεργεσία πρός ἐμᾶς καί ὅλην τήν κτίση. Διότι οἱ ἄνθρωποι σωθήκαμε, μά καί οἱ Ἄγγελοι ἔγιναν ἀκίνητοι πρός τό κακό θεώμενοι τήν Ἄκρα Ταπείνωση, σταυρωμένο τόν ἐνανθρωπισμένο Υἱό τοῦ Θεοῦ χάρη στήν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου ἐνανθρώπηση. Καί ἡ κτίση ὅλη ἁγιάζεται μετέχοντας στίς εὐλογίες τοῦ σαρκωμένου Θεοῦ.

Ἡ Παναγία ἔκτοτε “ταχέως προφθάνει”, ἐνῶ ἐμεῖς ἀποδεχόμαστε τίς εὐεργεσίες Της μέ τόν ἐκκλησιασμό μας καί τίς παρακλήσεις μας. Θυμίσαμε μάλιστα πῶς σώθηκε πρό ὀλίγων ἐτῶν μία ἀεροπόρος μας τῆς Πολεμικῆς Ἀεροπορίας, ἡ Βασιλική Πλεξίδα, ἀπό ἀεροπορική πτώση με τέσσερα ἄλλα θύματα, ἐνῶ ἐκείνη διαρκῶς προσευχόμενη στή ζωή της εἶδε τήν Παναγία μας καί τήν γλίτωσε κυριολεκτικά, ἀποσπώντας την μαζί μέ τή θέση της στό ἀεροπλάνο μέ ἑκατοντάδες πιρτσίνια και μεταφέροντάς την ἀπέναντι καί παραμένοντας ὁρατά δίπλα της, μέχρι πού την ἀνεῦρον οἱ διασῶστες! Ἐξήγησα βεβαίως ὅτι δέν εἶναι πλεοναστικά ἐλεήμων ἡ Παναγία μας σέ μερικούς, ἀντί ἄλλων, οὔτε καί ὁ Θεός ἀγαπᾶ ἤ εὐεργετεῖ “συναισθηματικά”. Κάθε περίπτωση καί κάθε περίσταση εἶναι κάτι τό ἰδιαίτερο, ἔτσι ὅπως προσλαμβάνεται καί μετέχεται ἀπό μᾶς, στήν τωρινή καί αἰωνική του διάσταση…

Ὁ ἅγιος Μεσσηνίας μέ μεταφρασμένη τή θεολογική του ἐμβρίθεια καί τή διδακτική προσήνεια τοῦ λόγου συνήρπασε μιλώντας εὐμνημόνευτα γιά τά δύο περιεκτικά στοιχεῖα (ἀπό τήν τελειότητα) τῆς Παναγίας μας, γιά τήν πίστη καί τήν ἀγάπη.

Ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτη Μεσσηνίας

***

ἡ λειτουργική καί λιτανευτική συμμετοχή

Στούς χορούς ἔψαλαν μέ τό ὕφος τῆς λατρευτικῆς ὁλοκαρδίας ὁ κ. Ἰωάννης Χασανίδης, πρωτοψάλτης στήν Ἱερά Μονή Ἁγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης καί τήν καλλίφωνη ἀρτιμελή χορωδία του (δεξιά) καί ὁ χορός τῶν αὐταδέλφων Ἀνδρέα καί Βασιλείου Τσιούγκου μέ παιδιά κληρικῶν (ἀριστερά), ἐμπνέοντες σέ ὅλους λειτουργική ἱερή εὐφροσύνη καί πανηγυρική κατάνυξη καρδιᾶς, τό προσευχητικό ἦθος τῶν οὐρανοπολιτῶν ἐπί γῆς.

Χαρά μας ἡ παρουσία τόσες μέρες καί ἡ συμμετοχή πολλῶν παιδιῶν. Μερικά ἀπ᾽ αὐτά ἐκφώνησαν καί ἐκφωνοῦσαν τόσες μέρες ἐν χορῷ τό Τρισάγιο τοῦ Ἑσπερινοῦ, συνέψαλαν στή θεία Λειτουργία καί εἶπαν τό “Πιστεύω” καί τό “Πάτερ ἡμῶν”. Εἶναι κι αὐτό ἕνα τόσο εὔγλωττο ὑπόδειγμα συμμετοχῆς, ἀφύπνιση τῆς λειτουργικῆς προσοχῆς καί τῆς συλλατρείας τῶν μεγαλυτέρων.

Τή θεία Λειτουργία μετέδωσε ἀπ᾽ εὐθείας ὁ Ραδιοφωνικός Σταθμός τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐνῶ ὑπῆρξε μέριμνα καί διαδικτυακῆς (τηλεοπτικῆς) μετάδοσης.

Ἐξέφρασα τίς θερμές μου εὐχαριστίες γιά τήν πρωτοβουλία τοῦ κ. Ἀλεξάνδρου Κατσιάρα νά ὑπάρξει ἀναμετάδοση γιά τά τριήμερα τῆς Θεοτόκου.

Μετά τή θεία Λειτουργία, λιτανεύθηκε ἡ ἐφέστια ἱερή εἰκόνα τῆς Παναγίας μας ἀνά τήν κωμόπολη. Για ἄλλη μια φορά, ὑπό τούς ἤχους καί πάλι τῶν Χάλκινων τῆς Γουμένισσας με συμμετοχή παιανιζόντων ἕνα γνωστό κατανυκτικό μελώδημα σέ μουσική ὀργάνων, τόσο ὄμορφα, ὥστε νά προξενεῖ σιωπή χειλέων καί προσευχητική μελωδία καρδιῶν πρός τόν Κύριό μας καί τήν Παναγία μας.

Στήν κεντρική πλατεία τελέστηκε ἡ καθιερωμένη Δέηση καί Ἀρτοκλασία, κατά τήν ὁποία παρακληθέντες ὁ Σεβασμιώτατος Δράμας κ. Δωρόθεος ἐκφώνησε τήν Εὐχή τῆς Λιτῆς καί ὁ Σεβασμιώτατος Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος ἔψαλε τό “Θεοτόκε Παρθένε”.

Καταληκτικά θυμίσαμε πρός ὅλους τούς συμπαρόντες τό μήνυμα τῆς καθολικῆς λαϊκῆς συμμετοχῆς (σχεδόν συρροῆς) στίς καθημερινές Παρακλήσεις τῆς Παναγίας καί στόν Ἑσπερινό καί τή Λιτανεία τῆς παραμονῆς, ὅπως καί στό μεθέορτο ἑορτασμό, πού σημαίνει πρός πάντες ὅτι ἐνεργεῖ στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων μας ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ μυστική κλήση τῆς Παναγίας, ὁ τρόπος καί τόπος καρδιακῆς βίωσης τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τό διαρκές θαῦμα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ λιτανεία ἐπανῆλθε στόν αὔλειο χῶρο τοῦ Ἐπισκοπείου-Μονῆς, ἔγινε ἡ ἀπόλυση, οἱ μετασχόντες προσκύνησαν τή λιτανευθεῖσα θαυματουργό εἰκόνα τῆς Παναγίας καί διανεμήθηκε τό ἀντίδωρο καί κεράσματα πρός ὅλους.

Ἄλλοι συμμέτοχοι ἀπό τό πρωΐ-πρωΐ τῆς λειτουργικῆς εὐφροσύνης ―ἐν μέσῳ τοῦ ἱεροῦ κλήρου, τῶν μοναζόντων καί τοῦ λαοῦ― καί ἄλλοι συνοδεύοντες τή λιτανεία, προσῆλθαν ἐκ τῶν τά πρῶτα φερόντων: κατά μέν τήν κυριώνυμη μέρα ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Βουλῆς κ. Γεώργιος Γεωργαντάς μέ ὅλες τίς ἀρχές τοῦ τόπου μας, κατά δέ τόν καταληκτικό τριήμερο ἑορτασμό τῆς Παναγίας μας ὁ Περιφερειάρχης Κεντρικῆς Μακεδονίας κ. Ἀπόσοτλος Τζιτζικώστας, ὁ Ἀντιπεριφερειάρχης Κιλκίς κ. Ἀνδρέας Βεργίδης, ὁ Δήμαρχος Παιονίας κ. Κωνσταντίνος Σιωνίδης, ἡ Πρόεδρος τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου κα Γαρυφαλλιά Καρβουνιάρη, ὁ Πρόεδρος τῆς Δημ. Ἐπιχείρησης κ. Ἀθανάσιος Τζοῦρτζος, ὁ Πρόεδρος τῆς ΔΚ Γουμένισσας κ. Ἀστέριος Τάτσης, ὁ Ἀστυνομικός Διευθυντής Κιλκίς κ. Δημήτριος Μικρός μέ τόν Διοικητή τοῦ ΑΤ Γουμένισσας Ἀστ. Ὑποδιευθυντή κ. Ἀντώνιο Λιακόπουλο, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Ταξίαρχου-Διοικητῆ τῆς 33ης Μ/Κ Ταξιαρχίας μέ τιμητικό ἄγημα στρατιωτῶν, καί ἄλλα Μέλη τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου.

Εὐχαριστήσαμε ἐπωνύμως τούς συνεορταστές Σεβασμιωτάτους Ἀδελφούς γιά τό φιλότιμο κόπο τους καί τή χαροποιό συμμετοχή τους, καθώς ἦρθαν γιά νά τιμήσουν τήν Παντάνασσα τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ μας καί Μητέρα ὅλων μας καί νά ἀντιτιμηθοῦν πολλαπλασίως ἀπό τή χάρη Της.

Ὅμως, καί γιά τούς ἁγίους Ἀρχιερεῖς καί γιά τούς ἐπωνύμους τῶν Ἀρχῶν καί ὅλους τούς συνεορταστές, ἀφιέμεθα στήν πανάγια Θεομητορική προστασία καί πλουσιόδωρη εὐσπλαχνία τῆς Παναγίας μας.