Την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης της τοπικής κοινότητας Αγίου Βησσαρίωνος του Δήμου Σοφάδων, τελέσθηκε με εκκλησιαστική λαμπρότητα η ακολουθία του Όρθρου και η Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος κ. Τιμοθέου.
Οι ιερές ακολουθίες πραγματοποιήθηκαν ενώπιον της τιμίας κάρας του Αγίου Βησσαρίωνος, Αρχιεπισκόπου Λαρίσης, η οποία είχε μεταφερθεί στο χωριό προς ευλογία και προσκύνηση των πιστών. Πλήθος ευσεβών χριστιανών προσήλθε στον Ιερό Ναό, προκειμένου να συμμετάσχει στη Θεία Ευχαριστία και να λάβει την ευλογία του προστάτου και εφόρου της περιοχής Αγίου Βησσαρίωνος.
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, το ιερό λείψανο του Αγίου αναχώρησε για την Ιερά Μονή Δουσίκου, όπου φυλάσσεται.
Ο Σεπτός Ποιμενάρχης κ. Τιμόθεος απηύθυνε το θείο κήρυγμα προς το πολυπληθές εκκλησίασμα, λαμβάνοντας αφορμή από το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας και αναπτύσσοντας θεολογικούς και πνευματικούς προβληματισμούς γύρω από την αυθεντική χριστιανική ζωή, την έμπρακτη εφαρμογή του θείου θελήματος και το φωτεινό παράδειγμα του Αγίου Βησσαρίωνος.
Αρχικά, αναφέρθηκε στα λόγια του Κυρίου από το Ευαγγέλιο, σύμφωνα με τα οποία όποιος ομολογήσει τον Χριστό ενώπιον των ανθρώπων, θα ομολογηθεί και από τον ίδιο τον Κύριο ενώπιον του Ουρανίου Πατρός. Επεσήμανε ότι η ομολογία της πίστεως δεν αποτελεί μία απλή λεκτική διακήρυξη, αλλά έναν καθημερινό τρόπο ζωής, ο οποίος εκφράζεται μέσα από τις πράξεις, τις επιλογές και τη συνολική στάση του ανθρώπου απέναντι στον Θεό και τον συνάνθρωπο.
Στη συνέχεια, ερμηνεύοντας το αποστολικό ανάγνωσμα από την προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου, στάθηκε ιδιαίτερα στη φράση ότι «οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ Θεῷ, ἀλλ’ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσονται». Τόνισε ότι τα ιερά κείμενα της Αγίας Γραφής δεν δόθηκαν στους ανθρώπους για να αποτελούν αντικείμενο επιφανειακής γνώσεως ή θεωρητικής ενασχόλησης, αλλά για να μελετώνται με φόβο Θεού, προσευχητική διάθεση και πνεύμα ταπεινώσεως, ώστε να μεταμορφώνουν τον άνθρωπο και να καθοδηγούν τη ζωή του.
Αναφέρθηκε ακόμη στο ιστορικό πλαίσιο της προς Ρωμαίους Επιστολής, επισημαίνοντας ότι ο Απόστολος Παύλος την απέστειλε στη χριστιανική κοινότητα της Ρώμης, μία από τις πλέον ακμάζουσες Εκκλησίες της εποχής, η οποία αποτελούνταν τόσο από εξ Ιουδαίων όσο και από εξ εθνών χριστιανούς. Μέσα από το αποστολικό κείμενο, όπως υπογράμμισε, προβάλλεται η καθολικότητα της σωτηρίας και η αλήθεια ότι ο Θεός δεν ενεργεί με προσωποληψία, αλλά κρίνει κάθε άνθρωπο σύμφωνα με τα έργα και την πνευματική του κατάσταση.
