Στην Αγιοκατάταξη του Οσίου Τύχωνος του Ρώσου και του Οσίου Χατζηγιώργη του Αθωνίτου, προχώρησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά την σημερινή του συνεδρία υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου.
Γέροντας Τύχων Αγιορείτης
Ο Παπα-Τύχων, κατά κόσμον Τιμόθεος, γεννήθηκε το 1884 στη Ρωσία σε ευλαβική οικογένεια και από μικρός ήθελε να αφιερωθεί στον Θεό. Παρά τις ανησυχίες των γονιών του, έκανε προσκυνήματα σε πάνω από 200 μοναστήρια της Ρωσίας, έπειτα στο Σινά και στους Αγίους Τόπους, και τελικά εγκαταστάθηκε στο Άγιον Όρος, όπου ασκήτεψε στα Καρούλια και σε άλλες καλύβες με αυστηρούς πνευματικούς αγώνες.
Η ταπεινοφροσύνη και η επιμονή του στους ασκητικούς αγώνες του προσέφεραν την πλούσια Χάρη του Θεού, με αποτέλεσμα πολλοί πονεμένοι να καταφεύγουν σε αυτόν για συμβουλή και παρηγοριά. Τελικά χειροτονήθηκε ιερέας για να προσφέρει την άφεση των αμαρτιών μέσω της θείας Εξομολογήσεως, συνεχίζοντας να ζει με φόβο Θεού, ταπείνωση και αδιάλειπτη προσευχή.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι υπήρξε πνευματικός πατέρας του Αγίου Παϊσίου. Ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος μιλούσε με σεβασμό και συγκίνηση για τον Γέροντά του, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη επίδραση που είχε στη διαμόρφωση της πνευματικής του πορείας. Η σχέση τους αποτελεί ζωντανό παράδειγμα υπακοής, αγάπης και αυθεντικής πνευματικής καθοδήγησης.
Το 1968 προαισθάνθηκε τον θάνατό του, και στις τελευταίες μέρες του ζούσε απομονωμένος, μόνος, με πλήρη αφοσίωση στην προσευχή, παραμένοντας πλήρως ενωμένος με τον Θεό.
Γέροντας Χατζηγιώργης ο Αθωνίτης
Ο Γέροντας Χατζη–Γεώργης, κατά κόσμον Γαβριήλ, γεννήθηκε στην Κερμίρα της Καππαδοκίας ως πρωτότοκος γιος του Ιορδάνη και της Μαρίας. Από μικρός ήρθε σε επαφή με τον μοναχικό βίο μέσω της θείας του, ενώ αντιμετώπιζε δυσκολίες στο να μάθει γράμματα. Με θερμές προσευχές και τη μεσολάβηση της Παναγίας απέκτησε τη δυνατότητα ανάγνωσης, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τον νεωκόρο της εκκλησίας.
Σε ηλικία 14 ετών, έμεινε στην Κωνσταντινούπολη για να προσευχηθεί για τον εξισλαμισμένο θείο του, ο οποίος τελικά επέστρεψε στην πίστη. Η ασκητική ζωή του εντυπωσίασε ακόμη και τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β’, ο οποίος ευνόησε τους Χριστιανούς. Παρά τη ζωή στο παλάτι, ο Γαβριήλ προτίμησε τον δρόμο της σωτηρίας και κατευθύνθηκε στο Άγιον Όρος, όπου έγινε μοναχός στη Μονή Γρηγορίου με το όνομα Γεώργιος και αργότερα ονομάστηκε Χατζη–Γεώργης μετά το προσκύνημά του στους Αγίους Τόπους.
Υπήρξε αυστηρός στη νηστεία και στην προσευχή, οδηγώντας τη συνοδεία των Καυσοκαλυβίων σε πνευματικούς αγώνες και προσφέροντας στήριγμα σε πονεμένους ανθρώπους. Η φήμη του απλώθηκε παντού, ενώ η αγιότητά του ήταν τόσο έντονη που οι Αγιορείτες χρησιμοποιούσαν το όνομά του ως σύμβολο νηστείας και ασκητικότητας. Παρά τις δοκιμασίες, ακόμα και την εξορία του από το Άγιο Όρος, διατήρησε ακέραιο το πνευματικό του ανάστημα και συνέχισε να στηρίζει τους Χριστιανούς υπό τυραννία.
