Γράφει ο Αρχιμανδρίτης π. Ανδρέας Κονάνος.
Βγαίνω για δουλειές έξω
χωρίς να ξέρω κανέναν,
και γυρίζω σπίτι
έχοντας γνωρίσει
ένα σωρό ανθρώπους,
που λένε ότι με ξέρουν,
πως γνωριζόμαστε,
ότι είμαστε φίλοι,
ότι περνάμε μαζί ώρες πολλές,
ώρες δύσκολες,
ώρες νυχτερινές,
αϋπνίας, μοναξιάς,
προσευχής,
κρίσεων πανικού,
ώρες ελπίδας και προσμονής
για ένα θαύμα.
Είμαι τόσο φτωχός,
και μου χαρίζεται
τόσο Φως
και τόση Αγάπη
και τόσος Χριστός.
Και ζω με τόσες αποδείξεις
κάθε μέρα
αυτό που λένε
οι άγιοι οι παλιοί και ταπεινοί:
Είδες τον αδερφό σου;
Ε, τότε είδες Κύριο, τον Θεό σου!
Δεν ξέρω αν θα δεις ποτέ όραμα
και οπτασία υπερφυσική στη ζωή σου.
Εγώ ως τώρα, δεν έχω δει κάτι τέτοιο.
Ξέρω όμως ότι ο Θεός είναι εκεί!
Εκεί που τώρα είσαι,
με το κινητό στο χέρι,
με το λάπτοπ,
και κυρίως με τους ανθρώπους
που σε περιστοιχίζουν!
Αυτούς,
τους σπαστικούς και δύσκολους,
τους παράξενους κι εγωιστές,
με τα πάθη και τα λάθη τους!
Μέσα απ’ αυτό
το ζύμωμα,
γίνεται του Θεού
το αντάμωμα!
