Όταν οι λέξεις χτυπούν την πίστη – η Ιστορία ανταποδίδει το χτύπημα! Με αφορμή το κείμενο του Τατσόπουλου – το αποκαλούμενο «ΚΟΜΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

Δεν είναι παίγνιο –
να μιλάς για την πίστη ενός λαού.

Δεν είναι ευκολία –
να αγγίζεις το σημείο
όπου ο άνθρωπος καταθέτει
την αγωνία του.

Και δεν είναι τόλμη –
να υψώνεις τη σάτιρα
εκεί όπου άλλοι
υψώνουν προσευχές.

Ο λόγος του κυρίου Τατσόπουλου –
παντογνώστης –
ευφάνταστος –
καρικατουρίστικος –
επανέρχεται.

Με την ίδια παλιά συνταγή:
χορευτή ειρωνεία – βαμμένη για σοφία.
Θυμόσοφη κακεντρέχεια –
ντυμένη «αλήθεια».

Μα η αλήθεια –
δεν αντέχει μεταμφιέσεις –
Θέλει καθαρότητα –
Θέλει ψυχή –
Θέλει σεβασμό –

Και πάνω απ’ όλα –
θέλει άνθρωπο.

ΟΤΑΝ Ο ΛΟΓΟΣ ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΕΙ –
Ο ΛΟΓΟΣ ΕΚΤΕΘΕΤΑΙ.

Δεν είναι θαρραλέος –
όποιος χλευάζει τους απλούς.
Δεν είναι διανοούμενος –
όποιος ειρωνεύεται τους πιστούς.
Δεν είναι ελεύθερη σκέψη –
η αλαζονεία.

Γιατί οι άνθρωποι που στοχοποιεί –
δεν είναι «αμνοερίφια».
Είναι οι ρίζες αυτού του τόπου.

ΟΙ ΜΗΤΕΡΕΣ που ανάβουν ένα κερί
για να σταθούν όρθιες.

ΟΙ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΙ που μονολογούν μια προσευχή –
για να μη νιώσουν μόνοι.

ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ που σταυρώνουν το στήθος τους πριν μπουν στο μεροκάματο.

ΑΥΤΟΥΣ ΧΤΥΠΑ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ;

Αυτούς βάζει στο στόχαστρο;
Τότε το βέλος –
δεν βρίσκει στόχο.

Γυρίζει –
Πάντα γυρίζει!

Η ΠΙΣΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΕΥΚΟΛΕΣ ΑΤΑΚΕΣ.

Δεν υπερασπίζομαι δόγματα –
υπερασπίζομαι ψυχές.

Δεν υμνώ ράσα –
υμνώ τον άνθρωπο
που στέκεται όρθιος
στην δοκιμασία του.

Δεν ζητώ να συμφωνήσει κανείς με την Εκκλησία –
ζητώ να μην συντρίβεται
η λαχτάρα εκείνων
που γυρεύουν μια σπίθα φωτός
μέσα στο βάρος της ζωής.

Κι αν αυτό ονομάζεται αδυναμία –
τότε αδυναμία –
είναι η καρδιά –
που ακόμη πιστεύει
ότι ο άνθρωπος
δεν πρέπει να χαθεί
στη σκιά.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΚΑΥΣΤΙΚΟΤΗΤΑ –

ΖΗΤΑ ΜΕΤΡΟ.

Σε μια κοινωνία κουρασμένη –
σε έναν λαό διχασμένο –
σε μια εποχή –
όπου οι άνθρωποι ζητούν στήριγμα –
ΟΧΙ ΕΙΡΩΝΕΙΑ –

Η περιφρόνηση –
είναι πράξη μικρή.

Και όταν ο λόγος γίνεται μαστίγιο –
ο κύριος Τατσόπουλος δεν δοξάζεται.
Εκτίθεται.

Γιατί η γλώσσα που χλευάζει την πίστη –
χλευάζει και τον πόνο
όσων την κουβαλούν.

Και ο πόνος των ανθρώπων –
δεν είναι υλικό για χιούμορ.
Είναι χώρος ιερός.

Ο ΛΟΓΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΩΝΑΣΚΕΙ –
ΜΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΘΟΡΥΒΟ.

Ο ΛΟΓΟΣ μπορεί να προσβάλλει –
μα η συνείδηση δεν προσκυνάει σάτιρες.

Ο ΛΟΓΟΣ μπορεί να χτυπά την πίστη –
μα η ΠΙΣΤΗ-
δεν λυγίζει από λέξεις.

Γιατί στο τέλος –
όποιος υψώνει λόγο κατά της πίστης –
δεν υψώνει σοφία –
υψώνει κρίμα επάνω του.

ΚΑΙ ΤΟΤΕ -ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ.

ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΤΥΠΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ -ΔΕΝ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ.

ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ.

ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ –

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΑΚΕΡΑΙΟ.

ΠΑΝΤΑ.

ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΛΑΘΟΣ.

* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.

Η εν λόγω δημοσίευση του Petros Tatsopoulos στο facebook: