Ο Τίμιος εργάτης της Σαλαμίνος

Υπάρχουν στιγμές στην ζωή του ανθρώπου που η γλώσσα σιωπά, η καρδιά πονά και υποφέρει, ωστόσο όμως ο νους σκέπτεται και αναπολεί στιγμές και γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή του.

Η εκδημία του πολυσεβάστου γέροντος π.Τιμοθέου Λαϊβερά από την Σαλαμίνα μας κάνει πραγματικά να αισθανόμαστε λύπη κατ’ άνθρωπον, γιατί αποχωριζόμαστε τον σπουδαίο πνευματικό μας πατέρα αλλά και χαρά συγχρόνως διότι ανήμερα της εορτής του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, που ήταν μία ιδιαίτερη ημέρα για τον μακαριστό Γέροντα, ο αρχηγός της ζωής και του θανάτου ο Κύριός μας, τον εκάλεσε κοντά του.

Πέταξε για την βασιλεία των ουρανών, όρθιος και ευθυτενής, αρχοντικός και διακριτικός, όπως ήταν πάντα, και μετέστη προς τα άνω βασίλεια, ιδιαίτερα αναπαυμένος μέσα από την ζεστασιά και την θαλπωρή των πνευματικών του τέκνων και ιδιαίτερα των οικείων του, που θυσιαστικά τον διηκόνησαν.

Η εορτή του αγίου Ιγνατίου ήταν για τον αοίδιμο, μία ημέρα που από μαθητής και φοιτητής την τιμούσε ξεχωριστά, καθώς εόρταζε ο μακαριστός πνευματικός του πατέρας, μητροπολίτης Άρτης κυρός Ιγνάτιος, ο Τσίγκρης και αργότερα ο πνευματικός του αδελφός Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κυρός Ιγνάτιος, με τον οποίο συμπορευτήκανε απο νέοι στην κοινή διακονία τους στην Ιερά Μητρόπολη Μεγάρων και Σαλαμίνος, πλησίον του μακαριστού Μητροπολίτου Μεγάρων και Σαλαμίνος κυρού Βαρθολομαίου και συνδέθηκαν με άρρηκτους πνευματικούς δεσμούς.

Τον π.Τιμόθεο επροίκισε ο Θεός με πολλά χαρίσματα εκ της νεότητος του, ευλαβής και χαριτωμένος, ενάρετος κληρικός, αγάπησε πάρα πολύ το ποίμνιό του, πορεύθηκε με σύνεση και ένθεο ζήλο και έμεινε κοντά στα πνευματικά του τέκνα, για εξήντα περίπου χρόνια, γενόμενος τύπος των πιστών.

Ο αείμνηστος π.Τιμόθεος ενσαρκώνει αυτό που λέει ο άγιος Συμεών, ο Νέος Θεολόγος, ότι ο ιερέας του Θεού του Υψίστου είναι αγνός, όχι μόνο στο σώμα αλλά και στην ψυχή και είναι αμέτοχος από κάθε ρυπαρότητα, είναι ακόμη ταπεινός στην διακονία του, και στην εσωτερική στάση της ψυχής, στέκεται μπροστά στην αγία Τράπεζα και οφείλει βλέποντας αισθητά τα άγια δώρα που είναι μπροστά του, να βλέπει νοερά την Θεότητα, χωρίς να έχει καμία αμφιβολία και όχι μόνο αυτό, αλλά και αυτόν τον ίδιο τον Χριστό που είναι παρών στα τίμια δώρα αοράτως, αυτόν οφείλει να έχει ένοικο μέσα στην καρδιά του ώστε να μπορεί με παρρησία να προσφέρει τις ικετευτικές του ευχές, μεταφέροντας τα αιτήματα των ανθρώπων και μιλώντας σαν φίλο προς φίλο, να λέει με οικειότητα και συνοχή καρδίας, “Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου…” με τέτοιο τρόπο, ώστε η προσευχή αυτή να φανερώνει τον Υιό του Θεού, τον οποίο έχει ένοικο μέσα του, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα.

Οι άνθρωποι της Σαλαμίνος βλέποντας τον π.Τιμόθεο, λαμπρό και αρχοντικό ιερουργό στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του αγίου Μηνά στο κέντρο του νησιού, τον οποίο εκ βάθρων ο ίδιος ανεκαίνισε, χαρίζοντάς του και δύο επιβλητικά πνευματικά κέντρα που στεγάζουν όλες τις εκκλησιαστικές διακονίες και την νεότητα της ενορίας, έβλεπαν τον αγνό λειτουργό, τον επιβλητικό ιερέα με την πύρινη καρδιά, τον καθαρό και φωτισμένο πνευματικό τους πατέρα, που τους μετέδιδε τα άχραντα μυστήρια και που για τόσα πολλά χρόνια τους καθοδηγούσε ασφαλώς προς τον κοινό μας σκοπό, που είναι η Θέωση.

Ένα τραγούδι που έλεγε πάντοτε με πολύ θέρμη στην καρδιά του και το οποίο είχε διδαχθεί από της νεότητός του, κατέληγε, “ναι εκεί, ναι εκεί, θέλομεν ποτέ συναντηθεί…”

Η Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Σαλαμίνος υπήρξε το ορμητήριό του, όπου κοντά στον χαρισματικό Γέροντα π.Ιλαρίωνα Αθανασίου, ανδρώθηκε πνευματικά και έφτασε να λάβει την αγία ιερωσύνη το έτος 1967 από τα χέρια του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών, Ιακώβου του Βαβανάτσου, τότε Προέδρου της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής, Μεγαρίδος και Σαλαμίνος.

Στην μετέπειτα ιερατική του διακονία, είχε την ευλογία από τον Θεό να συνδεθεί πνευματικά με τον αείμνηστο Γέροντα της Ιεράς Μονής του Αγίου Ιωάννου του Μακρινού Μεγάρων, π.Δαμασκηνό Κατρακούλη, ο οποίος αγαπούσε πολύ τον χαρισματικό λευίτη της νήσου Σαλαμίνος και κατηύθυνε την ψυχή του με μεγάλη χαρά και ανάπαυση.

Τα χρόνια κυλούσαν και ο μακαριστός Γέροντας Τιμόθεος, εργαζόταν καθημερινά, βοηθώντας τους συνανθρώπους του, που είναι οι έμψυχες εικόνες του Θεού, επιτελώντας σε ολόκληρο το νησί, μεγάλο πνευματικό και φιλανθρωπικό έργο, κατηχώντας τους πολυπληθείς νέους της ενορίας του και όχι μόνον, ιδρύοντας κοινωνικά ιατρεία, διοργανώνοντας τακτικά εθελοντικές αιμοδοσίες, σχολές γονέων και βυζαντινής μουσικής, κατευθύνοντας την πρωτοποριακή για την εποχή, θαυμάσια χορωδία γυναικών, “Ο Άγιος Μηνάς” που διέπρεψε σε όλη την Ελλάδα και οικοδομώντας καθ’ ημέραν ψυχές αθάνατες.

Έλεγε χαρακτηριστικά, πώς ήταν πολύ ευχαριστημένος από τον άγιο Θεό που τον κατέστησε ιερέα του Θεού του Υψίστου και καθημερινό λειτουργό του για τόσα πολλά χρόνια.

Δόξαζε το όνομα του αγίου Θεού, κάθε φορά που στεκόταν μπροστά στο ιερό θυσιαστήριο και με έναν ιδιαίτερο τρόπο μετέδιδε αυτή την χαρά στο ποίμνιό του, ήταν θα λέγαμε ένας πολύ καλός εμπειρικός Θεολόγος, που σκόρπιζε την χάρη του Χριστού μας στους διψασμένους πιστούς, που αναζητούσαν λίγο φως μέσα στο πολύ σκοτάδι που εβίωναν.

Έλεγε ότι η Εκκλησία μας, τα έχει όλα ωραία και η ζωή μας είναι ένα πνευματικό πανηγύρι, μην μένουμε απόμακροι λοιπόν και άγευστοι αυτού του μεγάλου και μοναδικού προνομίου, που μας προσφέρεται, εμείς είμαστε ο εκλεκτός λαός του Θεού και πρέπει να πράττουμε και να βιώνουμε με την καρδιά μας το θέλημα του Θεού.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του από το 2014 και μετά, ο Θεός τον αξίωσε να υποδεχθεί στο νησί της Σαλαμίνος τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεγάρων και Σαλαμίνος κ. Κωνσταντίνο, τον οποίο κυριολεκτικά αγάπησε με όλη την δύναμη της ψυχής του, η αλήθεια βέβαια είναι ότι ανταπέδιδε ο μακαριστός γέροντας π.Τιμόθεος, την ειλικρινή αγάπη που εισέπραττε από τον γλυκύτατο Δεσπότη του, όπως τον αποκαλούσε, ο οποίος τον ξεχώριζε πάντα, τον τίμησε για την πολισχυδη πνευματική του δράση πολλές φορές, τον αγαπούσε υπερβολικά και τον έβαζε δίπλα του στον αρχιερατικό του θρόνο, όταν αργότερα τον επισκέφθηκε το τίμιο γήρας και ο Γέροντας αισθανόταν κοντά του ασφαλής και ιδιαίτερα χαρούμενος, απολαμβάνοντας έτσι την πατρική στοργή του Δεσπότου του αλλά και τους καρπούς των έργων του.

Επίσης ένα άλλο σημείο το οποίο χαροποιούσε ιδιαίτερα τον γέροντα στα τέλη της ζωής του, ήταν ότι τον αξίωσε ο Θεός να δει όλες τις ενορίες και τα μοναστήρια της Σαλαμίνος επανδρωμένα με λαμπρούς νέους κληρικούς, που τους αγαπούσε σαν παιδιά του, τους καμάρωνε και τους νουθετούσε με την σοφία της καρδίας του, τους ενίσχυε στην διακονία τους με πολλή αγάπη και έλεγε χαρακτηριστικά, ότι της εκκλησίας οι πύργοι τελικά δεν θα πέσουν ποτέ, επειδή την κυβερνά το πνεύμα το Άγιο.

Κοιμήσου τώρα πολυαγαπημένε μας Γέροντα και άνοιξε τους οφθαλμούς σου στην χαρά της βασιλείας των ουρανών, εκεί που επιποθούσες πολλά χρόνια τώρα να βρεθείς, θα σε υποδεχθούν εκεί οι πνευματικοί σου πατέρες και οι οικείοι σου και αφού ανήλθες στον ουρανό την ημέρα του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, σίγουρα θα σε υποδεχθεί εκεί, ενδεδυμένο με την στολή της ιερατείας σου, κρατώντας το ιερό ευαγγέλιο και τον σταυρό του Κυρίου σου, ο ηγαπημένος σου Ιγνάτιος, ο της Λαρίσης ποιμήν και τότε θα κατανοήσεις καλύτερα αυτό που πάντοτε σου έλεγε, καίτοι μικρότερος στην ηλικία, “Τιμόθεε, μην στεναχωρείσαι και μην αγωνιάς, εμείς δεν πρόκειται να χωρίσουμε, ούτε στην γη, ούτε στον ουρανό! ”

Καλή ανάπαυση πολυτίμητε Πάτερ!