«Το ξίφος των Χριστιανών θα γυμνωθεί και θα διώξει τους Τούρκους»

«Τότε άγγελος εξ ουρανού καταβήσεται διά νεύσεως Θεού, έχων εν τη χερί αυτού σκήπτρον και ξίφος του Αγιωτάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου, και τον ειρηνικόν στέψει βασιλέα»

« Εν γαρ ταίς εσχάτοις ημέραις αναστήσει Κύριος ο Θεός βασιλέα από πενίας και πορεύεται εν δικαιοσύνη πολλή…»

Ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου , Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς που η παράδοση τον θέλει να περιμένει κάπου υπομονετικά τη στιγμή που θα ξανακαθίσει στο θρόνο της Βασιλεύουσας Πόλης

Αγιορείτες Γέροντες, λένε πως ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι ο Άγιος Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ο Ελεήμων, ο Αυτοκράτορας δηλαδή Νικαίας

 Ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά είναι, αναμφίβολα, ο πιο συναρπαστικός θρύλος των Ελλήνων…

Συνδέεται -κυρίως -με τον Κωνσταντίνο τον ΙΑ΄Παλαιολόγο , ο οποίος υπήρξε ο τελευταίος αυτοκράτορας τού Βυζαντίου, που με το φρόνημα και την αυτοθυσία του, σημάδεψε χαρακτηριστικά το γεγονός της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στα χέρια των Οθωμανών. Ο αυλικός του Γεώργιος Φραντζής αφηγείται με απλότητα τον θάνατο τού τελευταίου βυζαντινού αυτοκράτορα:

«Ο βασιλεύς οὖν ἀπαγορεύσας ἐαυτόν, ἰστάμενος βαστάζων σπάθην και ἀσπίδα, είπε λόγον λύπης άξιον “οὐκ έστί τις τῶν χριστιανῶν τοῦ λαβεῖν τήν κεφαλήν μου ἀπ΄ ἐμοῦ;” ἦν γάρ μονώτατος ἀπολειφθείς. τότε είς τῶν Τούρκων δούς αὐτῷ κατά πρόσωπον καί πλήξας, καί αὐτός τῷ Τούρκῳ ἐτέραν ἐχαρίσατο’ τῶν ὁπισθεν δ΄ἐτέρος καιρίαν δούς πληγήν, ἔπεσε κατά γῆς’ οὐ γάρ ῄδεισαν ὃτι ὁ βασιλεύς ἐστιν, ἀλλ΄ ὡs κοινόν στρατιώτην τοῦτον θανατώσαντες ἀφῆκαν».Σύμφωνα με την περιγραφή του Φραντζή, οι κατακτητές, μετά το τέλος του αγώνα, αναζήτησαν το σώμα του αυτοκράτορα:

«πλείονας κεφάλας τῶν άναιρεθέντων ἔπλυναν, εἰ τύχοι καί τήν βασιλικήν γνωρίσωσι, καί οὐκ ἡδυνήθησαν γνωρίσαι αὐτήν, εἰ μή τό τεθνεώς πτῶμα τοῦ Βασιλέως εὐρόντες ὄ ἐγνώρισαν ἐκ τῶν βασιλικῶν περικνημίδων, ή και πεδίλων ένθα, χρυσοί ἀετοί ἦσαν γεγραμμένοι, ὡs ἔθος ὑπῆρχε τοῖς βασιλεύσι».

«Θα κολυμπήσει το μοσχάρι στο αίμα τους»

Η αναγνώριση του νεκρού αυτοκράτορα συνοδεύθηκε από την εντολή τού σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ να ταφεί με τις αρμόζουσες βασιλικές τιμές, χωρίς όμως να ανακοινωθεί και ο τόπος της ταφής. Οι μυστικοί πόθοι τού λαού συνέδεσαν τον θρύλο τού μαρμαρωμένου βασιλιά, με την ελπίδα για την απελευθέρωση και την αποκατάσταση της αυτοκρατορίας.

Ο θρύλος λέει ότι τη στιγμή που ο βασιλιάς περικυκλώθηκε από τους Τούρκους, ένας άγγελος του Κυρίου τον άρπαξε και τον έκρυψε σε μια σπηλιά, αφού πρώτα τον μαρμάρωσε.

Στη σπηλιά αυτή περιμένει για αιώνες ο “Μαρμαρωμένος Βασιλιάς” να ξαναέρθει την κατάλληλη στιγμή, “το πλήρωμα του χρόνου”, και ο άγγελος Κυρίου θα του ξαναδώσει τη ζωή και το σπαθί του για να διώξει τους Τούρκους από την Κωνσταντινούπολη. Άλλοι θρύλοι και προφητείες αναφέρουν ότι θα τους κυνηγήσει μέχρι την ” Κόκκινη Μηλιά” και στη μάχη που θα γίνει οι Τούρκοι θα νικηθούν και “θα κολυμπήσει το μοσχάρι στο αίμα τους”.

Ο θρύλος προσθέτει, ακόμα, ότι οι Τούρκοι ψάχνουν συνεχώς να ανακαλύψουν τη σπηλιά, όπου βρίσκεται ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς για να χτίσουν την είσοδό της, ώστε να μην μπορεί να ξαναβγεί από εκεί. Όμως, οι προσπάθειες τους είναι συνεχώς άκαρπες, αφού ο άγγελος προστατεύει τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά και περιμένει την εντολή του Θεού για να τον ξυπνήσει.(βικιπαίδεια)

Μυστήριο με τον τάφο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου

Τέσσερις είναι οι τόποι , που διάφορες παραδόσεις τοποθετούν τον τάφο του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου , Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

1) Στο δεξιό διάδρομο του Γεσίλ τζαμί στο Τζουβαλί, όπου ήταν η εκκλησία της αγίας Θεοδοσίας. Σ΄αυτήν μετακομίσθηκαν τα ιερά λείψανα της μεγάλης εκκλησίας των αγίων Αποστόλων από τον αρχιτέκτονα Χριστόδουλο

2)Στην πλατεία του Βεφά, που άλλοτε έκαιγε κανδήλα και μια ιτιά σκίαζε «τον ύπνον του αποθαμένου». Μετά ήρθαν μετανάστες και χάλασαν τον τάφο

3)Στο αγίασμα του Βαλουκλί

4) Δεξιά από το ιερό της αγίας Σοφίας ο ιμάμης δείχνει ένα μάρμαρο βεβαιώνοντας ότι εκεί είναι θαμμένος ο τελευταίος αυτοκράτορας. Ο λαός μετά το μεσονύκτιον της Μεγάλης Παρασκευής πηγαίνει παραπλεύρως του ιερού και ακούει ήχο ψαλμωδίας που εξέρχεται από τα έγκατα της γης και βλέπει «ωσάν ένα νεκρόν θαμμένον κατάβαθα και έναν παπά να λειτουργεί κατάλευκα ντυμένον. ΄Εχει την όψη ο νεκρός ζωντανή , σαν να κοιμάται. Σε κάθε κνήμη του χρυσοκοπάει δικέφαλος αετός μισοσβησμένος και στο πλάι είναι ένα σπαθί στο χρώμα της φωτιάς με σπασμένο το θηκάρι». (Ν. Βασιλειάδου).

Μέχρι τούδε δεν ήταν γνωστή άλλη παράδοση για τον τάφο του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου, πλην αυτής στο Βαφά Μεϊδάνι. Ο δε λυρικός και ρητορικός τόνος της διατριβής αυτής , γεννά την υπόνοια , μήπως και οι παραδόσεις που μνημονεύονται σ΄αυτήν είναι πλάσματα της φιλοπάτριδος φαντασίας. ( Ν.Πολίτης)

 Ο άφθαρτος Ιωάννης Βατάτζης

Ένας λιγότερο διαδεδομένος θρύλος είναι αυτός του Δούκα Ιωάννη Βατάτζη, αυτοκράτορα της Νίκαιας, ο οποίος βρέθηκε παντελώς άφθαρτος στον τάφο του στην Μικρασία, τόσο ο ίδιος, όσο και τα βασιλικά του ενδύματα!

Όμως με τις αλώσεις των Φράγκων και των Τούρκων, χάθηκαν τα ίχνη λειψάνου, το οποίο βρίσκεται κατά το θρύλο, στην Κωνσταντινούπολη, κεκρυμμένο σε μυστικό σπήλαιο, το οποίο γνωρίζουν μόνο λίγοι κρυπτοχριστιανοί, που φυλούν το ιερό μυστικό για αιώνες, αναμένοντας την έγερση του μαρμαρωμένου! Μάλιστα έχουν υπάρξει και μαρτυρίες ανθρώπων , επί της εποχής μας, που ορκίζονται πως είδαν το σπήλαιο αυτό και τον μαρμαρωμένο βασιλιά με πλήρη πολεμική και το χέρι του στο ξίφος ,έτοιμο σχεδόν ν΄αποσπαστεί από τη θήκη του.

 Ο θρύλος ακολουθείται και από βυζαντινούς χρησμούς

1. Η προφητεία του Αγίου Μεθοδίου αρχιεπισκόπου Πατάρων γράφει: “Απέλθετε επί τα δεξιά μέρη της Επταλόφου, και εκεί ευρήσεται άνθρωπον επί δύο κίονας, ιστάμενον εν κατηφεία πολλή (έσται δε λαμπρός το είδος, δίκαιος, ελεήμων, φορών πενιχρά, τη όψει αυστηρός και τη γνώμη πράος) έχοντα επί τον δεξιόν αυτού πόδα καλάμου τύλωμα, και φωνή υπό του αγγέλου κηρυχθήσεται, συνήσατε αυτόν Βασιλέα, και δώσουσιν αυτώ εις την δεξιάν χείρα ρομφαίαν, λέγοντες αυτώ, ανδρίζου Ιωάννη, και ίσχυε και νίκα τους εχθρούς σου, και επάρας την ρομφαίαν παρά αγγέλου, πατάξει τους Ισμαηλίτας Αιθίοπας, και πάσαν γενεάν άπιστον”!

2. Η προφητεία γραμμένη με κώδικα σύμφωνων (χωρίς φωνήεντα) στον τάφο του Αγίου και Μεγάλου Κωνσταντίνου (την οποία αποκωδικοποίησε ο Πατριάρχης Γεννάδιος) γράφει: “σπεύσατε πολλά σπουδαίως εις τα δεξιά μέρη άνδρα εύρητε γεναίον θαυμαστόν και ρωμαλέον τούτον έξετε δεσπότην”!

3. Η προφητεία του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού αναφέρει: ” Εν γαρ ταίς εσχάτοις ημέραις αναστήσει Κύριος ο Θεός βασιλέα από πενίας και πορεύεται εν δικαιοσύνη πολλή…”

4. Η προφητεία του Αγίου Ταρασίου γράφει σχετικά: “Καί τότε εξυπνήσει ο Άγιος Βασιλεύες, ο εν αρχή μεν του ονόματος αυτού το ι, και εν δε τω τέλει σ, έχων, α σημαίνουσι σωτηρίαν….” δηλαδή το όνομα Ιωάννης.

5. Αναλυτική περιγραφή του μαρμαρωμένου-κοιμώμενου βασιλέως δίνουν χρησμοί του Λέοντος του Σοφού:

“Περί του θρυλουμένου πτωχού και εκλεκτού βασιλέως, τοϋ γνωστού και άγνωστου, τοϋ κατοικοϋντος εν τη άκρα της Βυζαντίδος. Ο αληθινός βασιλεύς… ον εδίωξαν της οικίας αύτοϋ οι άνθρωποι… εις το τέλος των Ίσμαηλιτών αποκαλυφθήσεται… εν ημέρα Παρασκευή, ώρα τρίτη… αποκαλυφθήσεται…”

Καί σε άλλο σημείο: “Ερωτώσι δε τον Βασιλέα, γελόντες πώς ακούει το όνομά σου; ο δε αποκριθείς λέγει, ο πτωχός, ο πτωχολέων, το όνομά μου Ιω, των πάντων ήμην δραπέτης, και ήλθον να πληρώσω μόνον τας λστ’ ημέρας. εγώ ειμί ο ο βασιλεύς ο πένης. ελεών πτωχούς και πένητας, το δε όνομά μου, ιώτα και ω, συν τη μακρά, ο λέγεται Ιω, και ελήλυθα εις τον κόσμον εις Χριστιανών πρεσβείαν, ίνα φυλάττω χρόνους λστ’. Έπειτα πορεύομαι, όθεν εξήλθον, είτα έρχεται και ο λύκος ολίγας τινάς ημέρας”!

6. Η προφητεία Αγίου Ανδρός προς τον βασιλέα Μανουήλ Παλαιολόγο γράφει:

“Τότε άγγελος εξ ουρανού καταβήσεται διά νεύσεως Θεού, έχων εν τη χερί αυτού σκήπτρον και ξίφος του Αγιωτάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου, και τον ειρηνικόν στέψει βασιλέα. Ος και αυτόν μέσον πάντων εστίν εν τω πολέμω, δώσει δε αυτώ το σκήπτρον και το ξίφος, και το όνομα αυτού Ελεήμονα καλέσει”!

 Πού είναι η θρυλική «Κόκκινη Μηλιά»;

Πολλοί θρύλοι και πολλές παραδόσεις για την «Κόκκινη Μηλιά», οι οποίοι –θρύλοι- ενισχύθηκαν σημαντικά από την ιδεολογία της «Μεγάλης Ιδέας», που ίσχυσε στην Ελλάδα ως κυρίαρχη κρατική ιδεολογία μέχρι το 1922, θέλουν την Κόκκινη Μηλιά να βρίσκεται γεωγραφικά σε διάφορα μέρη, αλλά ακόμη δεν έχει προσδιοριστεί ο χώρος αυτός!

Είναι γνωστό ότι η «Κόκκινη Μηλιά», τουλάχιστον από λαογραφικής άποψης, είναι μία μυθολογική τοποθεσία –ακαθόριστη γεωγραφικά– όπου, σύμφωνα με μια εκδοχή του νεοελληνικού θρύλου για το Μαρμαρωμένο Βασιλιά (Κωνσταντίνο ΙΑ’ Παλαιολόγο) και την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης, θα καταφύγουν οι Τούρκοι, όταν οι Έλληνες θα τους διώξουν από την Κωνσταντινούπολη.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, η «Κόκκινη Μηλιά» είναι το όριο ως το οποίο θα επεκταθεί η Ελλάδα στη Μικρά Ασία, εκδιώκοντας τους Τούρκους. Κατά τη δεύτερη αυτή εκδοχή, η «Κόκκινη Μηλιά» τοποθετείται κάπου κοντά στην Άγκυρα.

Κατά το Ν. Γ. Πολίτη, η «Κόκκινη Μηλιά» αντιστοιχεί στο «Μονοδένδριον» των Βυζαντινών, πιθανολογούμενη πατρίδα των Τούρκων ή του Μωάμεθ στα σύνορα της Περσίας.

Ο θρύλος της «Κόκκινης Μηλιάς» ενισχύθηκε σημαντικά από την ιδεολογία της «Μεγάλης Ιδέας», που ίσχυσε στην Ελλάδα ως κυρίαρχη κρατική ιδεολογία μέχρι το 1922.

Αξιοσημείωτο όμως είναι ότι από έρευνα και μελέτη τουρκικών αρχείων βρέθηκε ότι την εποχή εκείνη οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν την έκφραση «Κόκκινο Μήλο» για κάθε μεγάλη και ισχυρή πόλη, και έτσι αποκαλούσαν και την Κωνσταντινούπολη πριν την κατάληψή της. Παρά ταύτα δεν έχει θεωρηθεί βέβαιο και εξακριβωμένο αν με την τουρκική αυτή ονομασία σχετίζεται η «Κόκκινη Μηλιά» των Ελλήνων.
 

Sgourou Stauroula

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.

1 Σχόλιο

Νεότερο
Καλύτερο Νεότερο Παλαιότερο
1

Οἱ ψευδοπροφητεῖες μετά Χριστόν

Ὁλόκληρο τό οἰκοδόμημα τοῦ χιλιασμοῦ, δηλαδή τό διάστημα κατά τό ὁποῖο θά παύσει τό κακό, ἤ θά γίνει ἡ ἁγιοποίηση τοῦ πλανήτη, ἤ θά ἐπικράτησει τό Εὐαγγέλιο παντοῦ ὡς βίωμα, ἤ θά ἔρθει ἡ μεσοβασιλεία, δηλαδή τό διάστημα ἑκατοντάδων ἤ χιλιάδων ἐτῶν μεταξύ τῆς Πρώτης καί τῆς Δευτέρας Παρουσίας, κατά τό ὁποῖο θά ἁγιοποιηθεῖ ὁ κόσμος διά τῆς παρεμβάσεως τοῦ Κυρίου, ὅλες αὐτές τίς θεωρίες, ἔρχονται νά συμπληρώσουν, οἱ πολυάριθμες μετά Χριστόν ἐπώνυμες, ψευδώνυμες, ἀσύμφωνες, ἀκατάληπτες, ἀσυνάρτητες, παιδαριώδεις, ἄγνωστες ἀπό ἱστορικῆς, ἐκκλησιαστικῆς καί θεολογικῆς πλευρᾶς, προφητεῖες.

Εἶναι τελείως περιττό νά μιλήσουμε γιά τίς προφητεῖες μετά Χριστόν, ἐπειδή ἀφ’ ἑνός μέν ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε ἀσχολήθηκε μέ αὐτές, οὔτε κἄν ἔδωσε σημασία...

Οἱ περισσότερες γνωστές ψευδοπροφητεῖες πού χρησιμοποιοῦνται συνεχῶς, εἶναι τοῦ ἄγνωστου Ἀγαθάγγελου, ἑνός ἀνωνύμου τοῦ 1050, δῆθεν τοῦ Μεθόδιου, ὁ ὁποῖος διετέλεσε Ἐπίσκοπος Πατάρων γύρω στό 360, δῆθεν τοῦ Ταρασίου Κων/λεως, δῆθεν τοῦ Ἀνδρέα τοῦ διά Χριστόν σαλοῦ. Ὑπάρχουν καί πολλές ἄλλες. Ἐπίσης καί οἱ χρησμοί τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντα τοῦ Σοφοῦ, οἱ ὁποῖοι περιλαμβάνονται μέν στήν Πατρολογία τοῦ Migne, ὅμως δέν μπορεῖ νά ἀποδειχθεῖ ὅτι εἶναι δικοί του. Ἀλλά κι ἄν τυχόν εἶναι τοῦ ἰδίου, ὁ Λέων ὁ Σοφός, δέν εἶναι καμμιά ἐκκλησιαστική αὐθεντία καί ἁγία μορφή. Ἀντιθέτως μάλιστα, μέ τά πολλά του σκάνδαλα καί ἰδιαίτερα μέ τόν τέταρτο γάμο του, δημιούργησε τεράστιο σάλο καί ἐκκλησιαστικό ζήτημα, ὥστε ὁ ἱερεύς πού τέλεσε τόν γάμο νά καθαιρεθῇ καί ὁ Λέων νά ἀφορισθῇ ἀπό τόν Πατριάρχη Νικόλαο τόν Μυστικό. Ἦταν λοιπόν προφήτης ὁ Λέων, μιλοῦσε σ’ αὐτόν ὁ Κύριος, ὅπως μίλησε στούς προφήτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης;..

Ἀναφέρονται ἐπίσης κάποιοι ἀκατανόητοι χρησμοί, οἱ ὁποῖοι βρέθηκαν χαραγμένοι δῆθεν πάνω στόν... ἀνύπαρκτο τάφο τοῦ Μ. Κωνσταντίνου μέ ἀκατανόητα μονογράμματα, τά ὁποῖα συμπληρώνουν διάφοροι ἑρμηνευτές. Ὑπάρχουν καί κάποιες διφορούμενες, ἀλλοπρόσαλλες, παιδαριώδεις, γιά γέλια, ἀλληλοψευδόμενες προφητεῖες, πού εἶναι σέ γλῶσσα ἀνόητης Πυθίας. Στήν Ἐκκλησία, τήν ἱστορία καί τήν θεολογία, εἶναι ἄγνωστες ὅλες αὐτές, ὅπως ἀνέφερα καί παραπάνω καί διαδόθηκαν κατά τό διάστημα τῆς δουλείας τοῦ Γένους μας. Τότε συγχρόνως κυκλοφόρησαν καί τά γνωστά φυλλάδια «Ἐπιστολή τοῦ Κ.Η.Ι. Χριστοῦ» καί «Ἀποκάλυψις τῆς Παναγίας». Ὅπως ἐπίσης τήν ἴδια ἐποχή διαδόθηκαν ἕνα σωρό θρύλοι, ὅπως εἶναι οἱ θρύλοι τοῦ «Μαρμαρωμένου βασιλιᾶ» καί «τῶν τηγανισμένων ψαριῶν», τά ὁποῖα δῆθεν ζωντάνεψαν καί πήδησαν ἔξω ἀπό τό τηγάνι, καί τοῦ Πατριάρχη, ὁ ὁποῖος κρύφτηκε μέ τά Ἅγια Δισκοπότηρα πίσω ἀπό μιά πόρτα πού ἀπό τότε δέν ἀνοίγει καί θά ἀνοίξῃ, ὅταν... «πάλιν μέ χρόνια μέ καιρούς πάλιν δικά μας θἆναι».

Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ὅλες αὐτές οἱ ψευδοπροφητεῖες ἐπιστρατεύονται σέ κάθε κίνδυνο πολέμου ἤ πόλεμο. Αὐτό ἔγινε τό 1912, τό 1922 καί τό 1940. Αὐτό γίνεται καί σήμερα, ἰδιαίτερα ὅποτε θολώνει ὁ Ἑλληνικός ὁρίζοντας ἤ ὁ Παγκόσμιος. Μερικοί μάλιστα ἀποτόλμησαν νά προσδιορίσουν καί χρόνο ἐκπληρώσεως αὐτῶν τῶν «προφητειῶν» κατά τό 1968-69, 1972, καί παρά τήν παταγώδη διάψευση καί γελοιοποίηση, δέν μετανόησαν, ἀλλά ἀνέβαλαν τόν χρόνο σάν τούς χιλιαστές, χωρίς νά ἔχουν συναίσθηση εὐθύνης. Ἔχουν δέ τόση αὐτοπεποίθηση γιά τό ἔγκυρο τῶν προφητειῶν καί τήν ἑρμηνευτική τους ἱκανότητα, ὥστε ὅσους ἀντιτίθενται τούς ὑβρίζουν, λέγοντας πώς εἶναι ὑπερήφανοι καί τυφλοί, μπροστά στά γεγονότα πού εἶναι ἐπί θύραις, ὅπως ἀκριβῶς ἔπαθε καί ὁ γράφων ἀπό πολλούς, ἐξ αἰτίας ἄρθρων μου περί τῶν ψευδοπροφητειῶν. Ἕνας μάλιστα ἀπό αὐτούς, μέ ἐπιστολή του τό 1968 μέ περιέλουσε ἀρκετά καί στήν συνέχεια ἔγραψε: «Αὐτό πού δέν μπόρεσε ὁ κ. Νικόλαος Ψαρουδάκης νά κατορθώσῃ, τό βλέπουμε νά πραγματοποιεῖται ἀπό ἄνδρες (ἐννοοῦσε τόν Γ. Παπαδόπουλο καί τούς ὑπόλοιπους πραξικοπηματίες) ἐμφορούμενοι ἀπό Ὀρθόδοξο Χριστιανικό πνεῦμα, οἱ ὁποῖοι διέθεταν τήν ἰσχύ τῶν ὅπλων. Σᾶς ἀρέσει ἤ ὄχι, ἅγιε πάτερ; Ἰδού ἡ ἀρχή πραγματοποιήσεως τῶν πρό Χριστοῦ καί μετά Χριστόν προφητειῶν, περί ἐπικράτησης τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί καταργήσεως τῶν αἱρέσεων...».

Δέν μᾶς λένε ὅλοι αὐτοί οἱ σύγχρονοι ὀπαδοί τῶν ἀνώνυμων καί ψευδώνυμων προφητειῶν, γιατί οὔτε ἕνας ἀπό τούς ψευδοπροφῆτες δέν ἀναφέρει τίποτα γιά τούς δύο τρομακτικούς Παγκόσμιους πολέμους τοῦ ’12-’14 καί τοῦ 1940, ἰδίως τοῦ τελευταίου μέ τά ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια νεκρούς καί ὅλες τίς ἄλλες ἀπώλειες; Μέ τό νά τόν ἀναφέρουν ὡς Εὐρωπαϊκό πόλεμο, δέν δικαιολογοῦνται, διότι τόν ὀνομάζουν Εὐρωπαϊκό καί ὄχι Παγκόσμιο ὅπως ἦταν, προσδιορίζουν μάλιστα καί τά κράτη πού μέ τούς δύο Παγκόσμιους πολέμους δέν ἦταν μόνο αὐτά, ἀλλά οὔτε καί τό ἀποτέλεσμα πού ἀναφέρουν αὐτές οἱ προφητεῖες ἦταν τό ἴδιο. Τήν ἴδια τύχη θά ἔχει καί ὁ περιγραφόμενος πόλεμος τοῦ Ἀρμαγεδώνα, πού θά τόν καταπαύσῃ τάχα Ἄγγελος καί μετά θά γίνῃ πλήρης ἁγιοποίηση στήν Ἑλλάδα καί σέ ὅλα τά κράτη τῆς γῆς!

Τά σχόλια περιττεύουν. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι θά ἔρθουν πολλά δεινά, ἰδίως ἔκτακτα φυσικά τρομακτικά γεγονότα, ὅπως τά περιγράφει ὁ Κύριος καί ἡ Ἀποκάλυψις, ὡς προτιμωρία τοῦ κόσμου πού θά ἔχει ἀφηνιάσει καί θά παραμένει ἀμετανόητος. Ἀλλά ὅπως ἀπό κτίσεως κόσμου ἔγιναν πόλεμοι, καταστροφές ὅπως αὐτές τοῦ κατακλυσμοῦ καί τῶν Σοδόμων, τρομακτικοί πόλεμοι ὅπως τό 1914 καί τό 1940 καί οἱ ἄνθρωποι δέν μετανόησαν, ἀλλά ἔγιναν ἀκόμη χειρότεροι, ἔτσι πάλι καί στό μέλλον, κατά τήν Ἀποκάλυψη μέ τίς ἑπτά πληγές, μέχρι Συντελείας ὅ,τι καί νά γίνῃ, οἱ ἄνθρωποι δέν θά μετανοήσουν «δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ». Ἡ Ἀποκάλυψις λέει χαρακτηριστικά: «Οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν φόνων αὐτῶν οὔτε ἐκ τῶν φαρμακειῶν αὐτῶν οὔτε ἐκ τῆς πορνείας αὐτῶν οὔτε ἐκ τῶν κλεμμάτων αὐτῶν», ἀλλά «ἐμασῶντο τάς γλώσσας αὐτῶν ἐκ τοῦ πόνου, καί ἐβλασφήμησαν τόν Θεόν» (Ἀποκ. θ’, 21. ιστ’, 10-11).

Ἑπομένως τά σημεῖα τά ὁποῖα θά συμβοῦν, τά δεινά καί οἱ πόλεμοι, δείχνουν, ὄχι τήν ἀπότομη μετάνοια καί ἐπιστροφή τῆς ἀνθρωπότητας πού θά ἔχει ἀποκτηνωθεῖ, ἀλλά τήν σκληρότητα καί τήν ἀμετανοησία πού θά ὑπάρχει ἀπό τήν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ ὁποῖος θά εἶναι γέννημα τῆς ἀποστασίας τοῦ κόσμου καί τοῦ ὁποίου ἡ δράση καί ἡ μεγάλη δύναμη, θά καταλυθῇ διά τῆς Παρουσίας τοῦ Κυρίου, ὅπως μᾶς τό βεβαιώνει ὁ θεῖος Παῦλος. Ἐδῶ φαίνεται, ὅτι ἡ ἐπίμονη προβολή διαφόρων προφητειῶν καί οἱ διάφορες ἑρμηνεῖες πού ἀφοροῦν μία ἁγιοποίηση τοῦ πλανήτη πού θά γίνῃ κατά ἄγνωστο τρόπο ἤ κάποια μεσοβασιλεία, δέν εἶναι ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά τοῦ πονηροῦ πνεύματος, γιά νά μήν γρηγορεῖ καί μετανοεῖ ὁ κόσμος, πιστεύοντας ὅλες αὐτές τίς ἑρμηνεῖες. Ταὐτόχρονα, συσκοτίζεται ἡ πραγματικότητα, ὥστε ἄλλα νά περιμένῃ ὁ κόσμος καί ἄλλα νά συμβοῦν.

....

Ἀληθινές προρρήσεις

Δέν καταφερόμαστε ἐναντίον ὅλων τῶν προφητειῶν, ἀλλά ἐναντίον ἐκείνων, πού δέν ἔχουν σαφῆ καί ἐπίσημη ἱστορική καταγωγή καί εἶναι ἀσυνάρτητες περιγραφές πολέμων καί καταστάσεων, πού δημιουργήθηκαν ἀπό Ἕλληνες καί Τούρκους καί ἀναφέρονται στήν ἐπανάκτηση τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί στήν μακροχρόνια βασιλεία τοῦ Κυρίου ἐπί τῆς γῆς μέ Ἑλληνική παγκόσμια κυριαρχία. Ἀντίθετα, ὑπάρχουν ὁράματα καί θαυμάσιες προρρήσεις πού μαρτυροῦνται ἀπό τούς βίους τῶν Ἁγίων καί ἀπό τήν ἱστορία, καί δέν μιλοῦν μέ γλῶσσα Πυθίας, ἀλλά μέ σαφήνεια· οὔτε περιστρέφονται γύρω ἀπό πολέμους μεταξύ Ἑλλήνων καί Τούρκων. Τά θέματά τους ἀποτελοῦν ἡ ἠθική καί θρησκευτική ἐξέλιξη τοῦ κόσμου, ἡ ἁμαρτία, ἡ ἀποστασία καί οἱ ἐφευρέσεις.

Καί τέλος, οἱ πολυάριθμες προρρήσεις τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, οἱ ὁποῖες συγκεντρώθηκαν κυρίως ἐκ παραδόσεως ἀπό στόμα σέ στόμα. Κάποιες ἀπό αὐτές, μποροῦν νά θεωρηθοῦν καί παρείσακτες. Παραδείγματος χάριν, ἡ προφητεία περί ἐπανόδου τῶν Τούρκων στήν Ἑλλάδα ἕως τά Ἑξαμίλια καί ἡ καταδίωξή τους ἕως τήν Κόκκινη Μηλιά (Μέκκα;). Ἡ προφητεία αὐτή στήν συνέχεια ἀναφέρει, ὅτι ἀπό τούς Τούρκους τό ἕνα τρίτο πανικόβλητο θά πιστέψει στόν Χριστό καί θά σπεύσῃ νά βαπτισθῇ, ἕνα ἄλλο τρίτο θά σφαγιασθῇ καί τέλος τό ἄλλο τρίτο θά καταφύγῃ στά βάθη τῆς Ἀραβίας. Σημειωτέον, ὅτι τό ἕνα τρίτο τοῦ σημερινοῦ πληθυσμοῦ τῆς Τουρκίας εἶναι 13 ἑκατομμύρια. (σ.σ. μιλάει γιά τήν δεκαετία τοῦ ’80) Πρέπει νά ἀμφιβάλλῃ κανείς γιά αὐτή τήν προφητεία, ὄχι μόνο διότι φαίνεται τερατώδης, ἀλλά καί διότι ἀναφέρει αὐτήν 1.400 περίπου χρόνια πρίν ἀπό τόν Ἅγιο Κοσμᾶ, ὁ Ψευδομεθόδιος. Γεννᾶται τό ἐρώτημα, ἄν τήν ἐπανέλαβε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, ἤ τήν πρόσθεσαν στίς γνήσιες προφητεῖες του μεταγενέστερα, ὡς δική του δῆθεν. Ἐκτός ἀπό αὐτό, ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, ὅταν πρόκειται γιά τούς Τούρκους, μιλᾶ συνεσκιασμένα καί αἰνιγματικά, λόγῳ τοῦ κινδύνου. Πῶς στήν προφητεία αὐτή μίλησε τόσο καθαρά καί γιά τόσο κακό σέ βάρος τῶν Τούρκων;