Σήμερα είδα τελικά ολόκληρη την ταινία «Ο άνθρωπος του Θεού». Μέχρι τώρα είχα δει μόνο αποσπάσματα. Δεν θα γράψω κριτική αλλά ένα σύντομο σχόλιο.

Θετικά: Φιλότιμη προσπάθεια. Εξαιρετική ερμηνεία του Σερβετάλη. Αξίζει κάποιος να την δει.

Μειονεκτήματα: Το σενάριο ήθελε στρώσιμο, δηλαδή περισσότερη επιμέλεια και δουλειά. Μου θύμισε την δομή των Λογίων των Πατέρων της Ερήμου. Αββάς τάδε και ακολουθούν 10 ιστορίες και αποφθέγματα. Δεν έχεις όμως μία εικόνα της βιογραφίας του προσώπου. Οι ιστορίες που παρουσιάζονται στην ταινία είναι ασύνδετες και αρκετές από αυτές λειψές. Λείπει είτε η αρχή είτε το τέλος…

Κάτι άλλο. Λείπει το χαμόγελο. Ο άγιος παρουσιάζεται ως ένας αυστηρός ασκητής, Απλούς και ταπεινός. Αλλά σοβαρός λες και ήταν ακόλουθος του Καλβίνου. Αυτή η σοβαροφάνεια υπάρχει στους σλάβους αλλά δεν ανοίγω αυτό το θέμα τώρα… Δύο φορές που ο Σερβετάλης αφήνει ένα χαμόγελο να ζωγραφισθεί στα χείλη νομίζεις ότι ακούς το ξαφνικό cut της σκηνοθέτιδος…
Θα μου πείτε ότι με αυτόν τον τρόπο γίνετια αναφορά στην πνευματικότητα… Φιλότιμη προσπάθεια αλλά όχι πετυχημένη. Σε όλη την ταινία είδαμε μόνο τα βάσανα που πέρασε ο άγιος. Πουθενά όμως η γλυκύτητα και η παρηγορία της θείας χάριτος. Η πινελιά της πραγματικής ορθόδοξης ασκητικής.

Αυτά τα ολίγα για σήμερα…

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.