Αυτή τη φορά, αν γίνει λάθος, δεν θα μπορεί κανείς να πει ότι δεν ήξερε. Θα ξέρουν όλοι. Και κυρίως θα ξέρουν εκείνοι που θα ψηφίσουν.
Η επικείμενη εκλογή νέου Μητροπολίτη Πάφου δεν είναι μια τυπική εσωτερική διαδικασία της Εκκλησίας αλλά είναι δοκιμασία σοβαρότητας, αυτογνωσίας και βραχείας μνήμης.
Η Πάφος δεν αναζητεί απλώς διάδοχο του Τυχικού, αλλά τρόπο να μην επαναλάβει το ίδιο λάθος, αυτή τη φορά με συνοδική σφραγίδα και χωρίς την εύκολη δικαιολογία της λαϊκής ψήφου.
Η Ιερά Σύνοδος άνοιξε πλέον τον δρόμο για την πλήρωση του Μητροπολιτικού Θρόνου, μετά την ομόφωνη έγκριση του νέου Καταστατικού Χάρτη και η εκλογή θα γίνει με κατάρτιση τριπροσώπου από τη Σύνοδο. Το νέο σύστημα αφαιρεί από τους πιστούς την προηγούμενη συμμετοχή στην ψηφοφορία και αφήνει την τελική ευθύνη αποκλειστικά στους Συνοδικούς. Επομένως, αυτή τη φορά δεν υπάρχει χώρος για μετάθεση ευθυνών στον «λαό», στη συγκυρία ή στο ευσεβές ένστικτο της στιγμής. Η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο και φοράει πετραχήλι.
Το πάθημα με τον Τυχικό δεν ήταν και μικρό. Ο Μητροπολίτης τέως Πάφου κηρύχθηκε έκπτωτος από τον θρόνο πριν από ακριβώς ένα χρόνο και η απόφαση επικυρώθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον περασμένο Οκτώβριο. Αργότερα το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την προσπάθειά του για επέκταση προθεσμίας ώστε να προσβάλει τις συνοδικές αποφάσεις. Δεν μιλάμε, λοιπόν, για μια εκκρεμότητα που αιωρείται αλλά για μια υπόθεση που πέρασε από εκκλησιαστικό, πατριαρχικό και δικαστικό έλεγχο.
Το ουσιαστικό ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο τι έγινε με τον Τυχικό, αλλά το πώς επελέγη. Πώς πέρασε από την κρίση των εκκλησιαστικών σωμάτων ένας άνθρωπος για τον οποίο, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, η ίδια η Εκκλησία οδηγήθηκε σε τέτοια απόφαση; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι «έτυχε», γιατί στην Εκκλησία, όπως και στην πολιτική, τα «έτυχε» είναι συχνά το ευγενικό όνομα της ανευθυνότητας.
Η Πάφος χρειάζεται Μητροπολίτη με θεολογική κατάρτιση, διοικητική επάρκεια, ψυχραιμία και αίσθηση των ορίων του. Δεν χρειάζεται έναν ακόμα Μητροπολίτη που θα μετατρέψει τη Μητρόπολη σε εργαστήριο ζηλωτισμού, καταφύγιο «ψεκασμένων», προσωπικών εμμονών ή επικοινωνιακής αυταρέσκειας. Ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος έχει ήδη συνδέσει την υπόθεση Τυχικού με εκκλησιολογικά ζητήματα, όπως ο ζηλωτισμός και η στάση έναντι άλλων χριστιανικών ομολογιών, διευκρινίζοντας ότι δεν πρόκειται για προσωπικό θέμα αλλά για ζήτημα Εκκλησίας. Η Πάφος δεν μπορεί να ξαναγίνει πεδίο πειραματισμού για θεολογικές ακροβασίες.
Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, μεταξύ των ενδιαφερομένων εμφανίζονται ο Χωρεπίσκοπος Καρπασίας Χριστοφόρος, ο Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος Νικόλαος, ο Επίσκοπος Μεσαορίας Γρηγόριος και ο Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Ιωάννου. Όλοι γνωστοί στον εκκλησιαστικό χώρο, όλοι με προηγούμενη παρουσία στις διαδικασίες για την Πάφο, όλοι πλέον υπό πολύ αυστηρότερο φακό. Η Σύνοδος δεν καλείται να επιλέξει τον πιο συμπαθή, τον πιο δικτυωμένο ή τον πιο βολικό. Καλείται να επιλέξει τον λιγότερο επικίνδυνο για την ενότητα, τον πιο κατάλληλο για τη διοίκηση και τον πιο ικανό να επαναφέρει κύρος σε έναν θρόνο που ταλαιπωρήθηκε.
Το λάθος με τον Τυχικό δεν θα διορθωθεί μόνο με την εκλογή άλλου προσώπου, αλλά θα διορθωθεί αν αλλάξει το κριτήριο. Αν η Σύνοδος εξετάσει όχι μόνο βιογραφικά, αλλά διαδρομές, όχι μόνο πτυχία, αλλά συμπεριφορές και όχι μόνο εκκλησιαστικές συμμαχίες, αλλά ικανότητα συνεννόησης.
Η Εκκλησία της Κύπρου έχει κάθε δικαίωμα να ρυθμίζει τα του οίκου της. Έχει όμως και υποχρέωση να μην περιφρονεί την κοινωνία που την παρακολουθεί. Η Πάφος δεν χρειάζεται νέο κύκλο εσωστρέφειας, ψιθύρων και διορθωτικών αποφάσεων μετά την καταστροφή. Χρειάζεται καθαρή επιλογή, με σοβαρά κριτήρια και χωρίς παζάρια πίσω από βυζαντινά παραπετάσματα.
Διότι αυτή τη φορά, αν γίνει λάθος, δεν θα μπορεί κανείς να πει ότι δεν ήξερε. Θα ξέρουν όλοι. Και κυρίως θα ξέρουν εκείνοι που θα ψηφίσουν.
