Ἡ φετινή ἑορταστική ἀφ᾽ ἑσπέρας σύναξη μαζί μέ τήν μακρά λιτανεία καί ἡ πρωινή εὐχαριστιακή σύναξη, μέ τόσην προσέλευση συνεκκλησιασμένου λαοῦ ἐπί ὧρες, ἦταν ἄλλη μιά προσεπιβεβαίωση τῆς μετεχόμενης ἐκκλησιακῆς κοινωνίας τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Ἐδῶ στή συνοριακή γραμμή, στήν ἕδρα τοῦ Δήμου Παιονίας, στήν τρίτη κωμόπολη τῆς ποιμαντορικῆς μας ἐπίτιτλης εὐθύνης.
Κηρύξαμε τά δέοντα διά μακρῶν ἀφ᾽ ἑσπέρας καί τό πρωί, ἑστιάζοντας στή θεολογία τῆς ἑορτῆς, ἐφιστώντας τήν εὐλαβική προσοχή ὅλων στήν λατρευτική καί φιλανθρωπική εὐαρέσκεια τοῦ Παρακλήτου καί ἐπικαλούμενοι δι᾽ ὅλους ἕνα ὁλοζώντανο ἄμεσο παράδειγμα θείας εὐλογίας καί χαριτώσεως τῆς ἄρτι κοιμηθείσης δούλης τοῦ Θεοῦ καί διδακτῆς Θεοῦ Μαρίας. Πολλοί ἐξεπλάγησαν ὅταν ἔμαθαν τό βίο καί τήν πολιτεία της, διότι ἐπιζητοῦσε πάντοτε τήν ἀφάνεια. Ἀναγκαζόταν ὅμως, ὅταν ἐπρόκειτο γιά ἀσθενεῖς, νά προσευχηθεῖ γι’ αὐτούς, μέ εὐοίωνες ἀνατρεπτικές προοπτικές, προλέγοντας μάλιστα, πολλές φορές καί τήν ἔκβασή τους.
Ἐπιστηρικτική καί ἡ προσεπιμαρτυρία τῶν Ἀρχῶν τοῦ τόπου μας πού προσῆλθαν νά προσκυνήσουν τό σκήνωμά της στίς 16/6 στή Μονή τοῦ Ἁγίου Ραφαήλ Γρίβας, ὅπου οἱ πάντες ἐκ τοῦ ἐγγύς εἶδαν καί ψηλάφησαν τά χέρια καί τό πρόσωπο τῆς κοιμηθείσης, εὔκαμπτα παρά τόν καύσωνα, ἐπί 40 ὁλόκληρες ὧρες.
Ἀφορμώμενοι ἀπό τό συγκεκριμένο πρόσφατο παράδειγμα, τονίσαμε πρός ὅλους ὅτι τό σῶμά μας εἶναι “ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος” καί μέ αὐτήν τήν αἴσθηση εὐαρεστήσεως τοῦ Θεοῦ πρέπει νά σεβόμαστε τήν ὕπαρξή μας. Αὐτό ἦταν τό καίριο συμπέρασμα τῆς ὅλης κατηχητικῆς μας προσφορᾶς στήν φετινή πανήγυρη τῆς Ἁγίας Τριάδος Πολυκάστρου: τό “εὐαρεστῆσαι Θεῷ”, τό “σπουδάσωμεν εὐάρεστοι Αὐτῷ εἶναι”.
Προπαντός σήμερα, σέ μιά ἐποχή νέας σαρκολατρείας, νέας καταφρόνησης τοῦ Θεοῦ καί βαράθρωσης τοῦ ἀνθρώπου, παρά τίς τόσες δικαιωματικές ἐπικαλύψεις.
Σέ ἀντίθεση μέ τήν εὐρεία δημόσια ἀπαξίωση τοῦ ἀνθρώπου ὡς “κατ᾽ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ ὄντος”, τό σκήνωμα τῆς κοιμηθείσης ―ἦταν ἐκπληκτικό καί συγκινητικότατο γιά ὅλους μας― διατηροῦσε μιάν εὐλυγισία στά θεατά σημεῖα τῆς κεφαλῆς, τῶν χειρῶν καί τῶν ποδῶν, ἐπί δύο σχεδόν μερόνυχτα, μέχρι τόν ἐνταφιασμό. Τό περιέβαλαν καί τό ἄγγιζαν καί τό φιλοῦσαν πλῆθος παιδάκια, μέ μιάν αἴσθηση ἕλξης πρός τήν χαριτωμένη της ὕπαρξη καί εὐγνωμοσύνης πού ὑποσυνείδητα ἔνιωθαν, ἀφοῦ γεννήθηκαν ἤ ἀνασώθηκαν μέ τίς εὐπρόσδεκτες δεήσεις της στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, στήν Παναγία μας καί στούς Ἁγίους τοῦ Θεοῦ.
Ἀναφερθήκαμε μία ἀπό τίς πολλές ἐμπειρίες, μέ τήν ὁρατή θεία θέαση τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς περιστερᾶς στό ἐκκλησάκι μέ τά μέχρι τότε ἀνευρεθέντα ἱερά λείψανα τοῦ ἁγίου Ραφαήλ στίς Καρυές Θερμῆς Λέσβου, στίς 28 Νοεμβρίου 1960 (βλ. ἡμέτερον βιβλίο “Ἡ ἀποκάλυψη καί οἱ ἐμφανίσεις…”, τόμος Α΄, σσ. 174-178). Καί ἀφορμώμενοι ἐξ αὐτοῦ, τονίσαμε τήν μόνιμη ἐνεργό παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν Ἐκκλησία, πού τελεταρχεῖ καί πραγματοποιεῖ ὅλα τά Ἄχραντα Μυστήρια διά τῶν ὁποίων γινόμεθα “σῶμα Χριστοῦ καί μέλη ἐκ μέρους”.
Καί καταλήγουμε μέ τά δεδομένα τοῦ κοινοῦ μας ἱερώτατου καί πνευματικοῦ θησαυροῦ γιά ὅλο τό ἐκκλησιαστικό σῶμα.
***
«Ἐτέχθης ὡς αὐτός ἠθέλησας, ἐφάνης ὡς αὐτός ἠβουλήθης, ἔπαθες σαρκί ὁ Θεός ἡμῶν· ἐκ νεκρῶν ἀνέστης πατήσας τόν θάνατον, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ ὁ τά σύμπαντα πληρῶν καί ἀπέστειλας ἡμῖν Πνεῦμα θεῖον, τοῦ ἀνυμνεῖν καί δοξάζειν σου τήν θεότητα»
(ἦχος β΄, πρῶτο ἐκ τῶν Ἀποστίχων τῆς Ἀναλήψεως).
Γιά ὅσους κατέχουν ἀκόμη ἤ μποροῦν κάπως νά παρακολουθήσουν τήν ποιητική θεολογική διατύπωση τοῦ τροπαρίου αὐτοῦ, σέ μιά πρώτη προσέγγιση φαίνεται μόνο θεολογικό, λατρευτικό, θεοδοξαστικό, χριστολογικό.
Ὅμως, ὅλα αὐτά ἀφοροῦν σέ μᾶς. Εἶναι ὅσα ἔπραξε ὁ Κύριος “ὑπέρ ἡμῶν καί διά τήν ἡμῶν σωτηρίαν”.
Καί αὐτό ἦταν τό μήνυμα (καί) τοῦ ἐφετινοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Πεντηκοστῆς.
«Ὅπως ἐσύ ὁ ἴδιος τό θέλησες, ὄντας Θεός, κυοφορήθηκες καί γεννήθηκες ἄνθρωπος (σάν ἐμᾶς πού ἐσύ μᾶς ἔπλασες καί ἐσύ θέλεις καί μᾶς χαρίζεις τήν ὕπαρξη)·
ὅπως τό ἀποφάσισες ἐσύ ὁ ἴδιος, φανέρωσες στόν κόσμο τήν θεότητά σου (μέσα ἀπό τήν δράση τῆς ἐπίγειας παρουσίας σου)·
ἐσύ πού εἶσαι ὁ Θεός μας σταυρώθηκες καί πέθανες ὡς ἄνθρωπος·
ὅμως καταπάτησες τήν κατάσταση τοῦ θανάτου καί ἀναστήθηκες σέ τρεῖς μέρες·
ἐσύ πού γεμίζεις τά ἀπέραντα σύμπαντα, ἀνέβηκες στούς οὐρανούς μέ θεωμένη καί δοξασμένη τήν ἀνθρώπινη φύση σου·
καί ἔτσι μᾶς ἀπέστειλες μόνιμα τό Πνεῦμα τό Ἅγιο (πού εἶναι Θεός μαζί μέ σένα καί τόν Πατέρα)·
γι᾽ αὐτό καί ἐμεῖς ὑμνολογοῦμε καί δοξολογοῦμε τήν θεότητά σου»
(κατηχητική κηρυγματική μετάφραση).
Πρός αὐτό ἀποβλέποντες, ἐφέτος, ἑστιάσαμε στήν εὐχαριστιακή διά βίου λατρευτική εὐγνωμοσύνη πρός τόν Κύριο, πρός τόν Τριαδικό Θεό. Καί ἡ φετινή πανήγυρη τῆς Ἁγίας Τριάδος Πολυκάστρου, μέ πρωτοφανή συμμετοχή τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, ἦταν μιά ἄριστη εὐκαιρία ἐπαναβίωσης τῆς θεολογίας καί τῆς ἀνθρωπολογίας τῆς ἑορτῆς.
† Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος
