"Θρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη,
Θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις. Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλιν την αγία”
Καμία λογική δεν μπορεί να περιγράψει το ανεξέλεγκτο συναισθηματικό κλονισμό που υπέστη ο ελληνικός λαός από την άλωση της Πόλης! Μια σειρά από δεκάδες εκατοντάδες τραγούδια και θρύλους αντικατοπτρίζουν τον ψυχικό κόσμο των Ρωμιών.
Η Αγία Σοφία, ήταν, είναι και θα είναι το ιερό μνημείο έμβλημα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και της Πόλης.
Κάθε Ορθόδοξος ναός ομοιάζει με τον αιώνιο, άφθαρτο αυτόν Ναό, όπου η μεγαλοπρέπεια του λειτουργούντος Δεσπότου Χριστού ενώνει τα ουράνια με τα επίγεια καθώς η Εκκλησία μετέχει στην χάρη της Θείας Αναστάσεως!
“– Σώπασε κυρά Δέσποινα, και σεις Άγιοι μην κλαίτε
πάλε με χρόνους με καιρούς, πάλε δικά μας θα’ ναι.”
Στίχοι που εκφράζουν την ακλόνητη πεποίθηση ότι τίποτα δεν χάθηκε ακόμα. Μια υπερβατική προσδοκία η οποία ζυμώνεται αρκετά μέσα από τα ήθη και έθιμα του ελληνικού λαού χρόνια τώρα και έχει τη δύναμη να τρέψει το ανέλπιστο σε εφικτό!
Πόσες φωνές άγγιξαν τους στίχους που γράφτηκαν με αβάστακτο πόνο, πόσα μελωδικά ηχοχρώματα χρειάστηκαν για να μας παρασύρουν στον συναισθηματικό χείμαρρο της μνήμης παλεύοντας έναντι στη λήθη των ημερών μας.
“Γιατί, πουλί, δεν κελαηδείς ‘πως κελαηδούσες πρώτα;” ας ακούσουμε αυτόν τον υπέροχο θρήνο από την Σοφία Μάνου που με τον ιδιαίτερο ερμηνευτικό της χρωματισμό καταφέρνει να αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές των ακροατών.
Μια πρωταγωνιστική φωνή όπου ο πλουραλισμός των μελωδικών της ηχοχρωμάτων, συνοδευμένα από τις συνηχήσεις των μουσικών οργάνων, δύναται να αφυπνίζει τη σκέψη, να ζωντανέψει το συναίσθημα και να διεγείρει την έκφραση!
