Μια ιστορική επέτειος ενός μεγάλου Ποιμενάρχη

Η 17η Ιουλίου ημέρα της εις διάκονο χειροτονίας και 18η ημέρα της εις πρεσβύτερον χειροτονίας του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου μας κ. κ Σωτηρίου.

Μπορεί να φαίνεται απλώς μια τυπική ημερομηνία για τον καθένα, αλλά για την Εκκλησία μας είναι η ημέρα που ξεκίνησαν όλα, η ίδια η ρίζα της ιστορικής πορείας του Αρχιεπισκόπου Καναδά κ. κ Σωτηρίου.

Φέτος αυτή η επέτειος έχει μια μοναδική βαθιά συγκίνηση, καθώς είναι η τελευταία φορά που τη γιορτάζει από τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο του Καναδά κλείνοντας έναν ένδοξο και ευλογημένο κύκλο προσφοράς, για το τεράστιο έργο του, τους ναούς και τα ιδρύματα, έχουν μιλήσει πολλοί πολλές φορές.

Σήμερα, όμως αξίζει να σταθούμε στον ίδιο τον Άνθρωπο, στον Ποιμενάρχη που αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε όσο λίγοι για την απλότητα, την καλοσύνη και την ανοιχτή του καρδιά.

Πίσω από τη σημερινή πανίσχυρη και πλούσια Αρχιεπισκοπή Καναδά, κρύβεται ένας σπουδαίος ”ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ” της εκκλησίας, που με απόλυτη νοικοκυροσύνη και σοφία εξασφάλισε το μέλλον του Ελληνισμού στην ξενιτιά.

Επειδή ο ίδιος προερχόταν από μια μεγάλη και φτωχή οικογένεια, δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του.

Όσα χρήματα κι αν απέκτησε και δημιούργησε για την εκκλησία, πάντοτε σκεφτόταν πολύ προσεκτικά κάθε έξοδο πριν ξοδέψει.

Χαρακτηριστική έμεινε η φράση του, την οποία είχε πει κάποτε και στην Ιερά Σύνοδο ως συνοδικός, κάνοντας τεράστια εντύπωση σε όλους ”Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΝΙΚΗΣΕ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ”.

Εγώ προσωπικά, καθώς και ολόκληρη η οικογένεια μου νιώθουμε απέραντη ευλογία και βαθιά ευγνωμοσύνη που αξιωθήκαμε να γνωρίσουμε έναν τέτοιον σπουδαίο Ποιμενάρχη και άνθρωπο.

Όσοι τον ζούμε από κοντά, έχουμε πάντα στο μυαλό μας τη συγκίνηση η οποία τον πλημμυρίζει επιστέφοντας από κάπου και αντικρίζει το κτήριο της Αρχιεπισκοπής η χαρά του είναι απερίγραπτη λέγοντας πάντα με βαθιά ευγνωμοσύνη ”ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΤΗΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΟΥ…Ο ΘΕΟΣ ΕΙΣΑΚΟΥΣΕ ΤΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΤΗΡΙΟ”.

Γιατί γνωρίζει καλά ότι κάθε πέτρα αυτού του κολοσσού χτίστηκε πρώτα με πολλές προσευχές και απόλυτη νοικοκυροσύνη.

Ο κόσμος εκτίμησε και εκτιμά βαθύτατα το έργο του και τον μοναδικό του δυναμισμό που οι πάντες έβλεπαν με τον καλύτερο τρόπο και γι΄αυτόν τον λόγο του εμπιστεύτηκαν και του προσέφεραν – και συνεχίζουν να του προσφέρουν – μεγάλες δωρεές που γιγάντωσαν την εκκλησία μας.

Και η μεγαλύτερη περιουσία του Αρχιεπισκόπου μας είναι η σπάνια, αρχοντική του ταπεινότητα.

Ένας ηγέτης που κυκλοφορούσε και κυκλοφορεί πάντα ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους σαν ένας απλός Ιερέας, ζώντας μια υποδειγματικά λιτή ζωή.

Το γραφείο του, απέριττο και απλό, δεν διαφέρει σε τίποτα από το γραφείο των υπαλλήλων του.

Το φαγητό του πάντα λιτοδίαιτο, όπως όλοι, χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση η προνομιακή μεταχείριση.

Ακόμη και όταν έχει καλεσμένους στην Αρχιεπισκοπή και φιλοξενεί άλλους Ιεράρχες, όλα γίνοντα με την ίδια ακριβώς απλότητα που έχει η καθημερινότητα του, χωρίς καμία απολύτως αλλαγή.

Με το προσωπικό της Αρχιεπισκοπής πάντα ευγενικός, προσιτός, με ένα ζεστό χαμόγελο και μια απέραντη υπομονή, αποφεύγοντας πάντα να φέρει οποιοδήποτε σε δύσκολη θέση η να κάνει παρατηρήσεις.

Με την ίδια απλότητα και λιτότητα γινόταν πάντοτε και οι συνελεύσεις των Ιερέων καμάρωνε αληθινά για τους Ιερείς του, τους οποίους έβλεπε σαν δικά του παιδιά, και τους συμπεριφερόταν πάντα ως στοργικός πατέρας, έχοντας ως μοναδικό γνώμονα και οδηγό το καλό της εκκλησίας.

Όταν μάλιστα διοργανώνονταν οι κληρικολαικές Συνελεύσεις, φρόντιζε πάντα να επιλέγονται τα πιο απλά και βολικά μέρη, ώστε να είναι εύκολο και προσβάσιμο για όλο τον κόσμο, καθώς έδινε πάντα πολύ μεγαλύτερη σημασία και βαρύτητα στους ίδιους τους παρευρισκομένους και στα θέματα που τους απασχολούσαν, παρά στα κτήρια και στις πολυτέλειες.

Στέκεται επίσης πάντα με αγάπη και στοργή δίπλα στη φιλόπτωχο Αδελφότητα.

Αγαπάει και σέβεται με το καλύτερο κι πιο αρχοντικό τρόπο τις ακούραστες κυρίες της φιλοπτώχου και μιλάει πάντοτε μέσα από την καρδιά του για το τόσο σπουδαίο και ανεκτίμητο φιλανθρωπικό έργο που προσφέρουν σε ολόκληρο τον Καναδά.

Κάθε φορά μάλιστα που επισκεπτόταν τις εκκλησίες μας και χοροστατούσε, ποτέ δεν ξεχνούσε στο τέλος της Λειτουργίας να ευχαριστήσει και να επαινέσει δημόσια τα διοικητικά συμβούλια, τις κυρίες της φιλοπτώχου, τα παιδιά του ιερού, τους ψάλτες, τους νεωκόρους και τον Ιερέα δίνοντας σε όλους αναγνώριση και δύναμη και βέβαια η καρδιά του χτυπούσε δυνατά για τη νεολαία μας και το μέλλον του Ελληνισμού, η ίδρυση της Θεολογικής μας Σχολής υπήρξε μια βαθιά σοφή σκέψη και η υλοποίηση της αποτελεί τον πραγματικό θεμέλιο λίθο της Εκκλησία μας στον Καναδά.

Χωρίς αυτή τη Σχολή, σήμερα θα είχαμε τεράστιο πρόβλημα έλλειψης πνευματικών πατέρων.

Όμως, χάρη στο δικό του όραμα, αυτή τη στιγμή υπηρετούν με ζήλο 42 ιερείς, βγαλμένοι μέσα από τα σπλάχνα της δική μας Σχολής σε κάθε γωνιά του Καναδά!

Με τους φοιτητές της Σχολής ήταν πάντα εκεί, κάθε πρωί μαζί τους στην εκκλησία, παρών στο πρωινό τους, στηριζοντάς τους με τον γλυκό, πνευματικό και παρηγορητικό του λόγο.

Κι αυτά είναι μόνο ελάχιστα από τα πολλά προτερήματα που τον χαρακτηρίζουν, αφού τα πραγματικά του χαρίσματα είναι αληθινά αναρίθμητα.

Παράλληλα τον χαρακτηρίζει πάντα μια βαθιά, έμπρακτη ευγνωμοσύνη για τους ευεργέτες του, για όλους εκείνους τους ανθρώπους που στάθηκαν πλάι του και τον βοήθησαν.

Ξεχωριστή θέση στην καρδιά του έχει ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος.

Τα χρόνια που ο Σεβασμιώτατος ήταν Επίσκοπος, όποτε ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος επισκεπτόταν τον Καναδά, εκείνος όπου και αν βρισκόταν, άφηνε τα πάντα και πήγαινε προσωπικά στο αεροδρόμιο για να τον υποδεχτεί και να τον παραλάβει, παραμένοντας αχώριστα στο πλευρό του για όσες μέρες διαρκούσε η επίσκεψη.

Πάντα μνημονεύει με τον ίδιο τεράστιο σεβασμό τον μεγάλο Πατριάρχη Αθηναγόρα, αλλά και τον Αρχιμανδρίτη Βενέδικτο Πετράκη που τον βοήθησε να σπουδάσει, καθώς και τον Μάξιμο Χαλκηδόνος, χωρίς ποτέ να παραλείπει τον απόλυτο σεβασμό και την αφοσίωση του στον Πατριάρχη μας κ. Βαρθολομαίο.

Από εκείνη την πρώτη ημέρα της διακονίας του μέχρι και σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος Σωτήριος εργάζεται ακούραστα, μέρα και νύχτα, ένας άνθρωπος που δεν γνώρισε τι θα πει ”ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ” που θυσίασε και θυσιάζει κάθε λεπτό της ζωής του και δεν κράτησε τίποτα για τον εαυτό του, δουλεύοντας σκληρά μέχρι σήμερα.

Ταξίδευε ασταμάτητα σε ολόκληρο τον Καναδά απο τη μεγαλύτερη έως και την πιο μικρή απομακρυσμένη κοινότητα χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση.

Δεν ήθελε να αφήσει κανέναν παραπονεμένο η ξεχασμένο, χωρίς ποτέ να υπολογίζει τη δική του σωματική κούραση μπροστά στη χαρά και τη συγκίνηση των ανθρώπων που έλαμπαν όταν τον έβλεπαν κοντά τους.

Ποτέ δεν ξέχασε και όλους εκείνους τους πιστούς που τον παρακολουθούσαν για χρόνια μέσα από το τηλεοπτικό του πρόγραμμα ήταν πάντα κοντά τους έμπαινε στα σπίτια τους και όλοι των περίμεναν με λαχτάρα για να ακούσουν τον σοφό πνευματικό του λόγο.

Και ποτέ, μα ποτέ δεν ξεχνούσε τους ανθρώπους του στις δύσκολες στιγμές όπου κι αν βρισκόταν, έτρεχε αμέσως σε μέρες πένθους, όταν αναπαύονταν Ιερείς, Πρεσβυτέρες, δωρητές, φίλοι, μέχρι και απλοί άνθρωποι της ομογένειας.

Όποτε τον καλούσαν, ήταν πάντα εκεί, δίπλα στον πόνο τους προσφέροντας παρηγοριά με βαθιά και ειλικρινή συγκίνηση.

Και σε κάθε δυσκολία σε κάθε ανηφόρα που αντιμετώπιζε έλεγε τα δικά του χαρακτηριστικά λόγια που έδιναν δύναμη και σε εμάς ”Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΜΕ ΕΧΕΙ ΑΦΗΣΕΙ ΠΟΤΕ, ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙ ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ”.

Με αυτή την ακλόνητη πίστη πορεύτηκε και νίκησε σε όλα.

Όλες αυτές οι μικρές αλλά τόσο σπουδαίες λεπτομέρειες του χαρακτήρα του, τον αναδεικνύουν αναμφίβολα ως έναν από τους σπουδαίους και πιο αρχοντικούς ηγέτες.

Αυτά και άλλα τόσα πολλά, μας κάνουν σήμερα να υποκλινόμαστε μπροστά του με απεριόριστο σεβασμό και να τον ευγνωμονούμε βαθύτατα.

Σε ένα από τα τελευταία του κηρύγματα, ο Σεβασμιώτατος επανέλαβε πολλές φορές με βαθιά συγκίνηση, μια φράση που χαράχτηκε για πάντα στο μυαλό μας.

”ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ” Σεβασμιώτατε μας, αυτόν τον λόγο σας τον κρατάμε σαν Ιερά Παρακαταθήκη.

Δεν θα αλλάξει τίποτα. Θα είμαστε για πάντα μαζί στην καρδιά, στην αγάπη και στην προσευχή.

Θα σας περιμένουμε πάντα με λαχτάρα να σας βλέπουμε, να σκύβουμε το κεφάλι και να παίρνουμε την πολύτιμη ευχή σας και την ευλογία σας, που τόσα χρόνια μας στηρίζει στην ξενιτιά. Σας ευχαριστούμε για όλα.

Ο Θεός να σας χαρίζει υγεία, ξεκούραση, γαλήνη και μακροημέρευση.

Είς πολλά έτη Σεβασμιώτατε, Πάτερ και Δέσποτα!!

Το ”ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ” είναι η υπόσχεση σας, είναι η υπόσχεση μας!!

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας που διαβάσατε τα λίγα, απλά λόγια μου για τον τόσο σπουδαίο Ποιμενάρχη μας.

Είναι λίγα και φτωχά για το ανάστημά Του, αλλά γραμμένα από τα βάθη της καρδιάς μου.

17 Ιουλίου 2026.