ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΣΤΙΣ ΟΘΟΝΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ: Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΒΙΚΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ – ΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΕΣ – ΤΟ ΑΓΧΟΣ – ΤΑ SOCIAL MEDIA ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΕΞΑΝΤΛΕΙ ΨΥΧΙΚΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ

Υπάρχουν τραγωδίες –
που δεν τελειώνουν τη στιγμή που συμβαίνουν.

Αφήνουν πίσω τους μια βαριά σιωπή –
και ένα ερώτημα που επιστρέφει όλο και πιο επίμονα:

Τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στα παιδιά αυτής της εποχής;

Οι ειδικοί πλέον μιλούν ανοιχτά για κάτι πολύ μεγαλύτερο από μεμονωμένα περιστατικά.

Μιλούν για μια εξελισσόμενη ψυχική κρίση –
για μια γενιά που μεγαλώνει μέσα σε πρωτοφανή συναισθηματική πίεση.

Μετά το 2020 – το άγχος, η κατάθλιψη, η εσωτερική εξάντληση και η αίσθηση απομόνωσης άρχισαν να εξαπλώνονται με τρόπο σχεδόν επιδημικό στους εφήβους.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο τρομακτικό χαρακτηριστικό αυτής της εποχής –
ότι πολλά παιδιά δείχνουν εξωτερικά λειτουργικά –
χαμογελούν –
ανεβάζουν φωτογραφίες –
επικοινωνούν συνεχώς μέσα από οθόνες –
και ταυτόχρονα καταρρέουν εσωτερικά χωρίς κανείς να το αντιλαμβάνεται εγκαίρως.

Η ψυχική εξάντληση των νέων ανθρώπων σήμερα δεν μοιάζει πάντα με κραυγή.

Μοιάζει πολλές φορές με σιωπή.
Με απόσυρση.
Με κόπωση.
Με μια αόρατη αίσθηση κενού που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις.

Και μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα – η πανδημία άφησε βαθιά ίχνη.
μήνες απομόνωσης –
φόβος –
ψηφιακή εξάρτηση –
απώλεια κοινωνικής επαφής –

Μια ολόκληρη γενιά που έμαθε να ζει περισσότερο μπροστά σε οθόνες παρά δίπλα σε ανθρώπους.

Και πάνω σε αυτό – ήρθαν να προστεθούν τα social media.
η συνεχής σύγκριση –
η πίεση της εικόνας –
η ανάγκη αποδοχής –
η αίσθηση ότι πρέπει διαρκώς να δείχνεις ευτυχισμένος –

όμορφος –

επιτυχημένος και “παρών”.

Και τότε – πολλά παιδιά αρχίζουν να αισθάνονται ανεπαρκή πριν ακόμη προλάβουν να γνωρίσουν πραγματικά τον εαυτό τους.

Ίσως εκεί να βρίσκεται το πιο σκοτεινό σημείο –
ότι η σημερινή εφηβεία μοιάζει όλο και λιγότερο με περίοδο ανακάλυψης –
και όλο και περισσότερο με περίοδο ψυχικής επιβίωσης.

Γιατί όταν ένα παιδί μεγαλώνει νιώθοντας διαρκώς πίεση –

σύγκριση –

μοναξιά και φόβο αποτυχίας –

τότε η ψυχή αρχίζει σιγά σιγά να εξαντλείται.

Και καμία κοινωνία δεν μπορεί να θεωρεί φυσιολογικό το να κουβαλούν τα παιδιά της τόσο βαρύ ψυχικό φορτίο από τόσο μικρή ηλικία.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΕΝΙΕΣ –

ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ ΞΑΦΝΙΚΑ.

ΕΞΑΝΤΛΟΥΝΤΑΙ –

ΣΙΩΠΗΛΑ –

ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ –

ΠΟΥ ΤΙΣ ΠΙΕΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΚΑΛΑ
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι
καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.