1. Όλοι γνωρίζουμε την σημασία της σημερινής παραβολής. Μάς ομιλεί για την σγχωρητικότητα.
Ενας άρχοντας χαρίζει στον δούλο του ένα τεράστιο χρέος. Ο ίδιος δούλος «πνίγει» τον σύνδουλό του για κάτι ελάχιστο, που του χρωστούσε!
Προφανώς η παραβολή μας θυμίζει την άφεση, που μας χαρίζει ο Θεός και την συγγνώμη,που εμείς αρνούμεθα στους συνανθρώπους μας.
Και όμως ο Χριστός μας τονίζει να συγχωρούμε. Πόσες φορές; «εβδομηκοντάκις επτά».
Δηλ. αμέτρητες. Και πώς να συγχωρούμε; «από των καρδιών υμών», από τα βάθη της υπάρξεώς σας, μας λέγει.
Γιατί πολλές φορές λέμε με τα χείλη: «τον συγχωρώ» για κάποιον, που μας έβλαψε, αλλά μέσα μας παραμένει το δηλητήριο της πικρίας. Να ξεριζώνουμε κάθε «ρίζαν πικρίας άνω φύουσαν» (Εβρ.ιβ 16).
2. Χωρίς την δύναμη της συγγνώμης καμμία ανθρώπινη σχέση δεν μπορεί να σταθεί. Ούτε συνεργασία, ούτε φιλία, ούτε γάμος, ούτε οικογένεια, ούτε κοινωνία.
Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι θα ωραιοποιούμε τα πράγματα.
Ό,τι είναι κακό,είναι κακό. Ό,τι είναι άδικο είναι άδικο. Η συγγνώμη πηγάζει από την αλήθεια, αλλά είναι δυνατότερη από την αλήθεια.
Όπως η άφεση,που μας χαρίζει ο Θεός, είναι δυνατότερη από την αμαρτωλότητά μας.
3. Όμως εμείς δεν έχουμε πάντα την δύναμη να συγχωρούμε. Γιατί χρειάζεται πράγματι μεγάλη δύναμη ψυχής.
Αν όμως μας συγκλονίζει εσωτερικά η συγγνώμη του Θεού, τότε θα μπορούμε κι’ εμείς να την προσφέρουμε στους αδελφούς μας.
Δηλ.ο άνθρωπος,που αισθάνεται ότι ο Θεός τον απάλλαξε από την ενοχή του,αυθόρμητα ανοίγει προς τους άλλους ανθρώπους την καρδιά του και συγχωρεί. Ο αδύνατος μισεί και εκδικείται.
Ο δυνατός συγχωρεί. Δεν κρατάει το στηλέτο της εκδικήσεως, αλλά το σφουγγάρι της συγγνώμης, που σβήνει παλιούς και νέους λογαριασμούς.
Ακούει τον Ι. Χρυσόστομο να του λέει πρέπει να συγχωρείς «συ υπεύθυνος ων μυρίοις κακοίς» αφού σε συγχωρεί ο Θεός «αναμάρτητος ων».
Αλλωστε μόνο αν «ποιούμεν έλεος», αν συγχωρούμε δηλ. δεν θα είναι για μας «η κρίσις ανέλεος»! (Ιακ. β, 13).
