Στον πανηγυρίζοντα Ι. Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Ταύρου χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων πλαισιωμένος από τους δύο εκλεκτούς Αρχιμανδρίτας Ραφαήλ Καρακεχαγιά και Ειρηναίο Νάκο.

Στους δύο πρώτους στίχους του Απολυτικίου της σημερινής εορτής, είπε στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος,περικλείεται όλο το μεγαλείο της Παναγίας.Το Θεομητορικό μυστήριο.

1. “Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας”.

Στον στίχο αυτό,που υπερβαίνει κάθε λογική επεξεργασία, κρύπτεται το Θεομητορικό μυστήριο και το μυστήριο της ενανθρωπίσεως του Θεού.

Το δεύτερο πρόσωπο της Αγ. Τριάδος,ο Υιός και λόγος του Θεού,κατέρχεται στην γαστέρα της Παναγίας και ενώνεται με την ανθρώπινη φύση.

Και γεννάται ως Θεάνθρωπος. Έξ ου και η Παναγία αποκαλείται Θεο – τόκος.

Γιατί εγέννησε τον Θεό,που ενανθρώπισε και όχι «ψιλόν άνθρωπον», δηλ. απλόν, συνήθη άνθρωπο, όπως τονίζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας.

Και αυτό έγινε, για να ανακαινίσει με το πυρ της Θεότητος την φθαρμένη από την αμαρτία ανθρώπινη φύση.

Όπως το σκουριασμένο σίδερο πέφτει στην φωτιά και καθαρίζει και ακτινοβολεί σαν φωτιά.

Έτσι και η ανθρώπινη φύση, δηλ. το ανθρώπινο σώμα και η ανθρώπινη ψυχή,που προσέλαβε ο Χριστός, ανακαινίσθηκε.

Και όσοι μένουμε ενσωματωμένοι στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία,μετέχουμε σ αυτήν την ανακαίνιση και τον αγιασμό.

2. «Εν τη κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε».

α. Αφ ότου ο Χριστός «απέθανε και ανέστη» ο θάνατος για τους πιστούς δεν είναι εκμηδένιση,αλλά κοίμηση και αναμένεται το ξύπνημα.

Τονίζει και ο Απ. Παύλος «εί γαρ πιστεύομεν ότι ο Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας διά του Ιησού άξει συν αυτώ» (Α Θεσσαλ.δ, 14).

Για τον Χριστό λέει «απέθανε και ανέστη»,τους πιστούς τους αναφέρει ως «κοιμηθέντας»,που αναμένουν το εγερτήριο σάλπισμα !

β. Η Παναγία,αν και ως άνθρωπος μετά Χριστόν «εκοιμήθη», όμως δεν εγκατέλειψε τον κόσμο. Είναι η μεγάλη συμπαραστάτις κάθε πιστού.

Είναι η «ελπίς των απηλπισμένων». Η «κραταιά προστασία». Σ’ αυτήν ας σπεύδουμε στις δυσκολίες μας: «Συ μοι βοήθησον»! Και Εκείνη δεν θα μας απογοητεύει.

Έχουμε πρέσβειρα προς τον Υιό της. Και «πολύ ισχύει δέησις μητρός». Κάθε φορά,που αναφωνούμε «Παναγία μου»!

Εκείνη θα βρίσκεται δίπλα μας. Είναι η μεγάλη Μητέρα μας. Η ελπίδα και η απαντοχή μας.

Ορφανοί, απογοητευμένοι, πονεμένοι, εγκαταλελειμμένοι έχετε κι εσείς μητέρα. Την μητέρα του Χριστού!

Αυτή με χέρια υψωμένα – όπως εικονίζεται δεομένη – παρακαλεί συνεχώς τον Υιό της για όλους μας.

Ας προχωράμε λοιπόν στην ζωή με δύναμη, εμπιστοσύνη και αισιοδοξία. Έχουμε δυνατή συμπαραστάτιδα!

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.