Τη Β' Κυριακή των Νηστειών ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Αγίων Πάντων Καλλιθέας, πλαισιωμένος από τους ευλαβείς ιερείς του Ναού.
1. Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος πήρε αφορμή από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας, που ομιλεί για τη θεραπεία του παραλυτικού. «Αφέονταί σοι αι αμαρτίαι σου». Τον παραλυτικό, είπε ο Σεβασμιώτατος, με πολλές δυσκολίες, λόγω του συνωστισμού, τον έφεραν μπροστά στον Χριστό, για να τον θεραπεύσει.
Εκείνος του συγχωρεί τις αμαρτίες πρώτα και στη συνέχεια τον θεραπεύει και σωματικά, θέλοντας να δείξει ότι η αμαρτία είναι η αιτία όλων των κακών στον κόσμο.
«Αμαρτία»! Μια λέξη παράδοξη. Ξένη, θα έλεγα, για τον σημερινό άνθρωπο. Και όμως, μία έννοια βασική για τη χριστιανική διδασκαλία και πίστη.
2. Συνήθως νομίζουμε ότι αμαρτία είναι μια πράξη κακή, αντίθετη με το θέλημα του Θεού. Όμως η αμαρτία δεν είναι απλώς μια πράξη. Είναι μια κατάσταση.
Η κατάσταση αποξενώσεως του ανθρώπου από τον Θεό. Είναι η αστοχία στη χρήση της ελευθερίας, που μας έδωσε ο Θεός. Είναι η αποστροφή, η αγνωμοσύνη, η επανάσταση κατά του Θεού. Έτσι δημιουργείται μια ρωγμή στην ανθρώπινη ύπαρξη, που εκδηλώνεται ως διάσπαση εσωτερική.
3. Διότι όταν ο άνθρωπος αποξενωθεί από τον Θεό, αποξενώνεται από τον ίδιο τον εαυτό του και βιώνει μια εσωτερική διάσπαση, που εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους. Γίνεται ανικανοποίητος, ευερέθιστος, βίαιος, εγωιστής. Και έρχεται η τρίτη αποξένωση. Η αποξένωση από τον συνάνθρωπο. Γίνεται ο άνθρωπος χωρίς αγάπη. Τότε κυνηγά το συμφέρον του με κάθε τρόπο, αδιαφορώντας για τους άλλους.
Εξαπατά και εκμεταλλεύεται την εμπιστοσύνη των άλλων. Κλείνει στους άλλους τον δρόμο προς τα εμπρός. Αδιαφορεί μέσα στο γάμο για την ή τον σύντροφο και προχωρεί τον δικό του δρόμο.
Η ζωή μας με τους άλλους στηρίζεται σε τρεις λέξεις: σχέση, συμβίωση, διάλογος (επικοινωνία). Η αποξένωση όμως οδηγεί τον άνθρωπο στη σχάση, στην επιβίωση με κάθε τρόπο και στον μονόλογο (απομόνωση).
Έτσι καταστρέφει τη ζωή μέσα του και γύρω του, προκαλεί πόνο, μηδενίζει τη ζωή, γεννά τον θάνατο. Όλα αυτά και άλλα πολλά είναι συνέπειες της αμαρτίας.
4. Και όταν η αμαρτία κυριεύσει τον άνθρωπο, δε σταματά εκεί. Ξαπλώνεται στην κοινωνία. Γίνεται μια γενική κατάσταση. Αποκρυσταλλώνεται στις σταθεροποιημένες δομές αυτού του κόσμου. Γι’ αυτό ο πόλεμος κατά του κακού πρέπει να γίνεται προς όλα τα επίπεδα.
Αυτός ο πόλεμος πραγματοποιείται νικηφόρα με την εσωτερική μας αλλαγή. Τη μετάνοια. Σ’αυτήν μας καλεί η Εκκλησία. Αν δεχθούμε αυτήν την κλήση και ενσωματωθούμε στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, τότε μόνο θα θεραπεύσουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο μας. Όμως ας μη μας πτοήσουν τα εμπόδια.
Οι φέροντες τον παραλυτικό ας μας διδάξουν. Ο Ιερός Χρυσόστομος μας ενθαρρύνει. “Μηδείς απογινώσκει της εαυτού σωτηρίας. «Αρπαξ ει; Ενόησον τον τελώνην. Ακάθαρτος ει; Ενόησον την πόρνην. Ανδροφόνος ει; Ενοησον τον ληστήν».
Για όλους είναι ανοιχτή η πόρτα της μετανοίας!
