Στον Ιερό Ναό του Γενεσίου της Θεοτόκου Βαφειοχωρίου ιερούργησε σήμερα, Κυριακή του Παραλύτου, 26η Μαΐου 2024, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος.

Στο κήρυγμά του ο σεπτός Ποιμενάρχης του Κιλκίς, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα με επικεφαλής τον Δήμαρχο Παιονίας κ. Κωνσταντίνο Σιωνίδη, υπογράμμισε το πρόβλημα της ανθρώπινης μοναξιάς μέσα στην πολύβουη κοινωνία των ανθρώπων κάθε εποχής και ιδιαίτερα της σημερινής, το οποίο προβάλλεται μέσα από την Ευαγγελική Περικοπή του Παραλύτου.

“Δίπλα στην προβατική πύλη της Ιερουσαλήμ βρισκόταν η κολυμβήθρα της Βηθεσδά με πέντε στοές, πλημμυρισμένες από κάθε λογής αρρώστους, τυφλούς, ανάπηρους, παράλυτους και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Όλοι αυτοί περίμεναν το θαύμα. Να κατέβει ο άγγελος, να ταράξει τα νερά της δεξαμενής και τότε, όποιος προλάβαινε να πέσει πρώτος μέσα στα νερά θεραπεύονταν από οποιαδήποτε αρρώστια κι αν έπασχε. Εκεί βρισκόταν και ο παραλυτικός της περικοπής, για 38 ολόκληρα χρόνια. Μια ζωή δηλαδή, περιμένοντας το θαύμα. Δεν τον ένοιαζε τόσο ο χρόνος των 38 ετών, όσο το έλλειμα αυτού του μεγάλου χρονικού διαστήματος, που αποτελούσε και το παράπονό του. Ποιο ήταν αυτό το βαθύ του παράπονο; Το «άνθρωπον ουκ έχω»! Αυτή η μοναξιά τον πονούσε και τον προβλημάτιζε περισσότερο κι από την ίδια την παραλυσία του. Για 38 ολόκληρα χρόνια δεν βρέθηκε ένας «άνθρωπος» να του γίνει συνάνθρωπος, να τον κουβαλήσει και να τον ρίξει στην κολυμβήθρα να θεραπευτεί. Και ξαφνικά, βρίσκει αυτόν τον άνθρωπο που περίμενε στο θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού, ο οποίος με ένα Του λόγο, τον προσκαλεί να σηκωθεί, να πάρει στους ώμους του το κρεβάτι του και να πάει στο σπίτι του.

Πάντοτε ο άνθρωπος αγαπητοί μου μελετούσε το πρόβλημα της μοναξιάς, προσπαθώντας να εντοπίσει τις αιτίες της, για να θεραπεύσει την παθογένειά της, η οποία τον οδηγούσε στην απομόνωση και στη δυστυχία. Η αιτία είναι μία και μόνη. Εστιάζεται στην αποξένωση του ανθρώπου από τον Θεό. Αυτή η αποξένωση τον οδηγεί αργά και σταθερά στην αποξένωση από τον εαυτό του και κατ’ επέκταση στην αποξένωση από τον συνάνθρωπό του. Ο σύγχρονος άνθρωπος εγκατέλειψε τον Θεό ψηλά στον ουρανό, επειδή πίστεψε ότι δεν Τον έχει πια ανάγκη. Νόμισε ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνος του, μέσα από τα πολλά επιτεύγματα που κατάφερε. Αυτά όμως δεν μπόρεσαν τελικά να γεμίσουν την ψυχή του ως υποκατάστατα του Θεού, με αποτέλεσμα να την αφήσουν άδεια και διψασμένη. Όσο ο άνθρωπος παραμένει μακριά από τον Θεό, τόσο αυξάνεται το αίσθημα της μοναξιάς του, οδηγώντας τον στα όρια της κατάθλιψης, της απελπισίας και πολλὲς φορὲς στα όρια της επικινδυνότητας για τους άλλους. Και τότε ο άνθρωπος οδηγείται σε αδιέξοδα, σε εφήμερες σχέσεις συμφέροντος, σε επίπλαστη και υποκριτική κοινωνικότητα, βολεύεται στην αμαρτία, αδιαφορώντας για τη λογική και τη συνείδησή του.

Αδελφοί μου, συχνά όλοι μας λίγο-πολύ αισθανόμαστε μόνοι, εγκαταλελειμμένοι και αβοήθητοι από τους ανθρώπους. Και τότε είναι που μας καταλαμβάνει η απόγνωση και η απελπισία. Δυστυχώς, οι συνάνθρωποί μας δεν αντιλαμβάνονται πάντα αυτή μας την ανάγκη, είτε γιατί δεν είναι σε θέση να μας βοηθήσουν, είτε γιατί ακόμα δεν έχουν την διάθεση να ασχοληθούν με κάτι έξω από τον εαυτό τους. Αυτή ακριβώς τη στιγμή η παρουσία και η παρέμβαση του Χριστού αποτελεί την απάντηση για όλους μας. Την απάντηση, ότι δεν είμαστε μόνοι. Δίπλα μας είναι ο Χριστός, που ξέρει τον πόνο μας και τη μοναξιά μας. Είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος, που έγινε άνθρωπος, σύντροφος και φίλος, για όλους εμάς που δεν έχουμε άνθρωπο και είναι έτοιμος να μας βοηθήσει. Δίπλα μας είναι ο Κύριος, ο οποίος ως Φως, Ζωὴ και Αλήθεια θα μας χαρίσει τη λύτρωση απὸ τη μοναξιὰ και τη δυστυχία, με τη χαρὰ της ουσιαστικής κοινωνίας μαζί Του, όπως ακριβώς έκανε και με τον παραλυτικό του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος!”.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.