Κιλκισίου: Η δίψα της ψυχής σβήνει με το «ύδωρ το ζων» (ΦΩΤΟ)

Απευθυνόμενος προς το εκκλησίασμα ο Μητροπολίτης είπε μεταξύ των άλλων: “Ο Χριστός ενσαρκώνοντας την αγάπη του Θεού προς όλους τους ανθρώπους, αδιακρίτως προς άνδρες και γυναίκες, δεν αποφεύγει να συνομιλήσει με την Σαμαρείτισσα σήμερα στο πηγάδι του Ιακώβ. Τολμά κάτι που δεν τόλμησε κανένας δάσκαλος εκείνης της εποχής, αφού οι γυναίκες τότε δεν θεωρούνταν ισάξιες των αντρών.

Και το κάνει τούτο με μια γυναίκα, αφενός μεν αλλοεθνή, αφετέρου δε όχι ενάρετης και σεμνής ζωής. Παρ’ όλα αυτά της μιλά για το «ύδωρ το ζων» που δεν στερεύει ποτέ και για την «εν πνεύματι και αληθεία» λατρεία του Θεού, αποκαλύπτοντάς της ότι αυτός είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας, ο Χριστός! Εδώ βλέπουμε πως η αληθινή λατρεία του Θεού δεν περιορίζεται σε στεγανά τυπολατρικά σχήματα, αλλά βιώνεται μέσα στην αποκαλυπτική θεία αλήθεια με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, το οποίο είναι «το πνεύμα της αληθείας» και το οποίο μας οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν» κατά την υπόσχεση άλλωστε του ίδιου του Κυρίου.

Μόνο με αυτόν τον τρόπο ο Θεός δέχεται την λατρεία μας ως «οσμήν ευωδίας πνευματικής» και μας καθιστά κοινωνούς της Θείας Του φύσεως.

Αδελφοί μου, η δίψα αποτελεί ένα από τα αδιάβλητα πάθη της ανθρώπινης φύσης. Έτσι το νερό αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πηγές ζωής για τον άνθρωπο, για να μπορέσει να ζήσει. Όμως όλοι γνωρίζουμε, ότι ο άνθρωπος δεν έχει μόνο σώμα, αλλά παράλληλα έχει και ψυχή. Και τα δύο μαζί αποτελούν ολότητα. Έτσι, αφού διψά το σώμα, διψά και η ψυχή του. Η δίψα του σώματος σβήνει με το νερό. Πώς σβήνει όμως η δίψα της ψυχής;

Η απάντηση μας δίνεται στο σημερινό ευαγγέλιο. Η δίψα της ψυχής σβήνει με το «ύδωρ το ζων» το οποίο μας παρέχει ο Χριστός εν Αγίω Πνεύματι. Και όπως μας βεβαιώνει ο Ίδιος ,όποιος το πιει δεν
θα ξαναδιψάσει αφού «το ύδωρ ο δώσω αυτώ, γενήσεται εν αυτώ πηγὴ ύδατος αλλομένου εις ζωὴν αιώνιον» (Ιωάν. δ΄,14).

Οι κοινωνίες σήμερα, ο κόσμος ολόκληρος είναι πνευματικά διψασμένος. Και τούτο, διότι ψάχνει να σβήσει τη δίψα του σε μολυσμένες πηγές και πηγάδια, τα οποία αντί να τον γαληνέψουν και να τον αναπαύσουν, τον γεμίζουν με ταραχή και διάθεση για άρνηση του Θεού και της ζωής. Ο Κύριος κάποτε στάθηκε στην Ιερουσαλήμ και φώναξε λέγοντας «εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω» (Ιωάν. ζ’, 37), φώναξε τότε και φωνάζει και σήμερα, ως καλός Ποιμένας, προς όλους μας.

Αγαπητοί μου, η Σαμαρείτισσα γυναίκα ήταν ένας κρυμμένος μαργαρίτης, γι᾽ αυτό και δεν διέφυγε της προσοχής του Κυρίου. Είχε ευγένεια ψυχής, ταπείνωση και σύνεση, όπως παρατηρεί ο Ιερὸς Χρυσόστομος, αλλὰ και μεγάλη δεκτικότητα και προσφερόταν για σπορά του θείου λόγου. Γι’ αυτό και έτρεξε να ειδοποιήσει τους συγχωριανούς της, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά της βλέποντας τη μεταστροφή της και αναγνώρισαν στο πρόσωπο του Χριστού τον αναμενόμενο Μεσσία.

Έτσι οι Σαμαρείτες εκείνοι έγιναν μία προτύπωση, όλης της ανθρωπότητας. Μιας ανθρωπότητας που χωρίς να το συνειδητοποιεί πολλές φορές, διψά να ακούσει το μήνυμα της λύτρωσης και να ξεδιψάσει από το ύδωρ της ζωής. Μιας ανθρωπότητας που απελπισμένα ζητά από κάπου να πιαστεί, για να μπορέσει να ελπίζει. Κι’ έχουμε χρέος όλοι μας να κάνουμε το έργο της Σαμαρείτισσας. Να γίνουμε κι’ εμείς ισαπόστολοι, όπως κι’ εκείνη. Να μιλήσουμε σ’ αυτούς με το λόγο μας και με το παράδειγμά μας για την εμπειρία της εν Χριστώ ζωής.

Οι ψυχές πολλές και περιμένουν. Είναι έτοιμες για θερισμό. Κάποιος πρέπει να τρέξει κοντά τους και να τους οδηγήσει στο πηγάδι που αρδεύει όλο τον κόσμο με το ζωντανό νερό της Χάριτος του Αγίου Θεού. Και δεν είναι άλλο το πηγάδι αυτό, από την Αγία μας Εκκλησία, την οποία έκτισε ο Κύριος «τω τιμίω του αίματι» και έκτοτε αυτή, διά των αγίων της μυστηρίων ζωογονεί, ζωοποιεί και αναγεννά την οικουμένη! Αμήν!

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος αφού ευχαρίστησε τον πνευματικό αδελφό Μητροπολίτη Λαγκαδά για την άδεια του, τέλεσε το ετήσιο μνημόσυνο της παιδικής του φίλης Χρηστίνας Ζουρνατζίδου – Ιωαννίδου.