Νοέμβριος: από το λατινικό αριθμό novem (9). Ο Νοέμβριος που θα πει ένατος παράγεται απ’ τη λατινική Novem-ber.

Γιορτές και Έθιμα

Των Ταξιαρχών, 8 Νοεμβρίου: «Οι γριές νηστεύανε στη χάρη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ για να τους πάρει εύκολα την ψυχή και να μην παιδεύονται, όταν ήταν να αποθάνουν».
Άγιος Μηνάς, 11 Νοεμβρίου: από την παρετυμολογία του ονόματός του Μηνάς μηνώ=παραγγέλνω, φανερώνω, πίστευαν ότι ο άγιος φανερώνει τα κλοπιμαία και εν γένει τα απολεσθέντα.

Εισόδια της Θεοτόκου, 21 Νοεμβρίου: της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας και Πολυσπορίτισσας. Τη μέρα αυτή έβραζαν τα αρχαία πολυσπόρια δηλαδή σπόρους δημητριακών και οσπρίων.

Του Αγίου Γεωργίου του Χιοπολίτη

Ο Άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης, όταν ήταν 9 ετών, αναγκάστηκε από τους Τούρκους να αλλαξοπιστήσει, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν απαρνήθηκε την πίστη του. Κάποτε όμως αποκαλύφθηκε το μυστικό του, γι’ αυτό και οι Τούρκοι τον φυλάκισαν και τον βασάνισαν. Παρ’ όλα αυτά ο Άγιος δε δέχτηκε ν’ αλλάξει την πίστη του και έτσι τον σκότωσαν.
Στο Αϊβαλί την ημέρα της γιορτής του, ο κόσμος πήγαινε στην εκκλησία τα άγια λείψανα του και άναβαν κεριά στην πέτρα πάνω στην οποία τον εκτέλεσαν. Πίστευαν μάλιστα ότι το απόγευμα της ημέρας αυτής θα βρέχει.

Άγιος Στυλιανός, -ο προστάτης των παιδιών- 26 Νοεμβρίου

Άγιος Στυλιανός θεωρείται ο προστάτης των βρεφών και των νηπίων. Στις εικόνες, οι αγιογράφοι τον απεικονίζουν να κρατά πάντοτε ένα νήπιο στην αγκαλιά του προστατεύοντας το. Παρότι ο ίδιος δεν είχε ποτέ οικογένεια θεωρείται ο Άγιος στον οποίο προσεύχονται οι μητέρες την υγεία των παιδιών τους. Ποιος όμως ήταν ο Στυλιανός πραγματικά.

Ποιος όμως ήταν ο Άγιος Στυλιανός πραγματικά;

Οι πηγές είναι ελάχιστες και οι πληροφορίες ακόμη λιγότερες. Θεωρείται ότι έζησε μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα στην Παφλαγονία, μια χώρα της Μικράς Ασίας στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.

Αυτό στο οποίο συγκλίνουν όλοι οι βιογράφοι του είναι πως προερχόταν από ιδιαίτερα εύπορη οικογένεια. Λέγεται πως όταν πέθαναν οι γονείς του, ο ίδιος μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς γιατί δεν άντεχε να ζει με άνεση τη στιγμή που υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν να φάνε.

Ο ίδιος δεν παντρεύτηκε ποτέ ούτε και απέκτησε παιδιά. Προτίμησε τη μοναχική ζωή και έζησε ως αναχωρητής.

Μια από τις εκκλησιαστικές παραδόσεις λέει πως ο ίδιος ζούσε απομονωμένος σε ερημική περιοχή και πως την τροφή του προμήθευε καθημερινά ένας Άγγελος.

Είναι άγνωστο πως δημιουργήθηκε η φήμη του προστάτη των βρεφών. Όμως όπως σημειώνεται στη βιογραφία του, γυναίκες με τα μωρά τους τον επισκέπτονταν συχνά για να ζητήσουν τη βοήθεια του στο να ξεπεραστούν σοβαρές ασθένειες που τα ταλαιπωρούσαν.

Μια από τις ετοιμολογίες του ονόματος του παραπέμπει στο ρήμα «στυλώνω». Οι γονείς θεωρούσαν πως ο Άγιος «στυλώνει» στερεώνει δηλαδή τα παιδιά τους.

Σε κάποιες περιοχές το όνομα Στέργιος θεωρείται παραλλαγή του Στέλιος.

Στον Άγιο Στυλιανό προσεύχονται και οι γυναίκες εκείνες που αδυνατούν να κυοφορήσουν ή έχουν προβλήματα στην εγκυμοσύνη τους, ενώ πολλές όταν γεννούσαν παιδιά τα οποία αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας, τα έταζαν στον Άγιο, χαρίζοντας τους το όνομα Του.

Ο Άγιος Στυλιανός ο Παφλαγόνας τιμάται από την Εκκλησία στις 26 Νοεμβρίου κάθε χρόνο.

Του Αγίου Αντρέα – 30 Νοεμβρίου

Άγιος Ανδρέας 30 Νοεμβρίου: από την παρετυμολογία του ονόματός του (Ανδρέας – αντρείος, αντρειεύομαι) πίστευαν ότι τη μέρα αυτή «αρχίζει το κρύο να αντρειεύει» να δυναμώνει. Ακόμα ότι «η νύχτα αντρειεύεται» μεγαλώνει.
Στη Μικρά Ασία συνήθιζαν να λένε την ημέρα της γιορτής του Αγίου Αντρέα: «Τ’ Αγι’ Αντριά, αντριεύει το κρύο». Μάλιστα την ημέρα αυτή οι περισσότερες νοικοκυρές στη Μ. Ασία έφτιαχναν τηγανίτες και τις έτρωγαν με πετιμέζι. Τις πρόσφεραν επίσης σε συγγενείς και φίλους λέγοντας: «ηκάναμε και τηγανίτες σήμερα τ’ Αγι-Αντριά να μην τρυπήσει το τηγάνι μας». Τον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου, το Νοέμβριο, το κρύο δυναμώνει και οι βροχές γίνονται συχνότερες. Ο λαός μας πιστεύει ότι από τη γιορτή του Αγίου Ανδρέα αρχίζει να χειμωνιάζει. Γι’ αυτό λένε τις παρακάτω παροιμίες:
Του Αγίου Ανδρέου αντριεύει το κρύο
– Βλάχε μου, πότε κρύωσες;
– Αυτού κοντά τ’ Αγι- Αντριώς, του γέρο- Νικολάου.
Το κρύο παρουσιάζεται να στέλνει τα πρώτα μηνύματά του, δηλ. τα πρώτα κρύα, στη γιορτή του Αγίου Μηνά ,στις 11 Νοεμβρίου, ενώ ο ίδιος θα φτάσει βαρύς στη γιορτή του Αγίου Φιλίππου, στις 14, ή το αργότερο στη γιορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, στις 21 Νοέμβρη.
Στα τέλη αυτού του μήνα η βροχή είναι τόσο ωφέλιμη, ώστε, αν ο καιρός δεν είναι βροχερός, ο λαός πιστεύει ότι η Αγία Αικατερίνη, που γιορτάζει στις 25 Νοεμβρίου, δανείζεται νερό από άλλον άγιο, για να ρίξει βροχή την ημέρα της γιορτής της και να ευεργετήσει τους ανθρώπους. Η αγία Κατερίνα το δανείζεται το νερό. Ωστόσο, πριν το κρύο, πρέπει οι δουλειές που απόμειναν να τελειώσουν: να σπείρουν το υπόλοιπο σιτάρι, τις φακές και τα άλλα όσπρια, να καθαρίσουν τα καπνοχώραφα και τα μπαμπακοχώραφα από τα απομεινάρια, ύστερα να σκαλίσουν και να κλαδέψουν όσα δέντρα το χρειάζονται και να ξαλακκώσουν τα κλήματα, να βάλουν καινούριες καταβολάδες. Αφού τελειώσουν όλα αυτά, μαζεύουν τα ζώα στα παχνιά και τα ζευγάρια στους στάβλους, για να ξεχειμωνιάσουν. Το μήνα αυτόν, στις περισσότερες περιοχές της πατρίδας μας, άντρες και γυναίκες ξεχύνονται στους απέραντους ελαιώνες για να μαζέψουν τον ευλογημένο καρπό της ελιάς. Ας δούμε λοιπόν κάποιες παροιμίες για την ελιά και το λάδι. Όταν μια δουλειά προχωράει αρκετά, τότε οπωσδήποτε θα τελειώσει και θα έχει αποτέλεσμα, όπως ακριβώς γίνεται και με την ελιά, που όταν πια μπει στο λιοτρίβι, θα βγάλει λάδι. Ο λαός μας συμβουλεύει να μην αφήνει κανείς ανεκμετάλλευτο ακόμα και το πιο μικρό πράγμα, γιατί κι αυτό έχει την αξία του. Έτσι στους ελαιώνες κατά τη συγκομιδή δεν πρέπει να πάει χαμένη ούτε μια ελιά.
«Σαραντάμερο» ή « Σαρανταριά» ονομάζεται η νηστεία των 40 ημερών, από τις 15 Νοεμβρίου ως τις 24 Δεκεμβρίου. Επειδή μάλιστα οι μέρες την εποχή εκείνη είναι πολύ μικρές, ίσα-ίσα προφταίνουν οι άνθρωποι να τις χαρούν.

Έθιμα Ελλήνων της Μικράς Ασίας το μήνα Νοέμβριο

Το Αδραμύτη στα παράλια της Μ. Ασίας ήταν γνωστό για την εύφορη γη του, τα νερά και τα δάση του, αλλά και για το εξαιρετικό λάδι του. Ας δούμε λοιπόν πώς γινόταν το μάζεμα της ελιάς στην περιοχή αυτή.
Το Νοέμβριο, όταν οι ελιές μαύριζαν πια, οι αγρότες άρχιζαν την ντέμπλα, δηλ. το μάζεμα. Οι άντρες ανέβαιναν πάνω στα δέντρα και χτυπούσαν με την ντέμπλα, δηλαδή μ’ ένα ξύλινο ραβδί τα κλαδιά. Έπρεπε όμως να χτυπούν το δέντρο με τέχνη «για να μη βλάψουν το κλαρί». Έτσι οι γενωμένες ελιές πέφτανε στη γη. Αυτές δίνανε και το πιο καλό λάδι. Οι γυναίκες μάζευαν σε καλάθια τις ελιές που έπεφταν και ο κεχαγιάς, δηλ. ο επικεφαλής, τα έπαιρνε και τα άδειαζε σε τσουβάλια. Οι ραφ’στάδες, δηλ. οι άντρες που ράβδιζαν τις ελιές, τραγουδούσαν καθώς δούλευαν, ενώ οι γυναίκες κουβέντιαζαν και γελούσαν. Το μεσημέρι όλοι σταματούσαν για να φάνε. Ύστερα συνέχιζαν τη δουλειά, ώσπου να βασιλέψει ο ήλιος. Το βράδυ γύριζαν στο χωριό όλοι παρέα. Την τελευταία μέρα της συγκομιδής γιόρταζαν στο κτήμα τα γλυτώματα. Ο νοικοκύρης τους έφερνε χαλβά, πίτες , κονιάκ και άλλα καλούδια και αυτοί τρώγανε και εύχονταν: «καλά λάδια, καλά μπερεκέτια!»

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.