Η Εκκλησία, ως ζωντανό σώμα του Κυρίου ημών, Ιησού Χριστού μέσα στην ιστορία, καλείται διαρκώς να αναμετρηθεί με τις εκάστοτε ιστορικές, κοινωνικές και πολιτισμικές προκλήσεις.
Και τούτο διότι, η Εκκλησία μπορεί να είναι θεϊκό καθίδρυμα, αλλά πορεύεται παράλληλα και ως φαινόμενο κοινωνικό, αφού ο άνθρωπος, το κύτταρο της κοινωνίας, είναι που θέλει να διασώσει.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ψηφιακή εποχή δεν είναι απλώς μία τεχνική πρόκληση, αλλά αντιθέτως επιβάλλει έναν βαθύ μετασχηματισμό της ανθρώπινης εμπειρίας και επικοινωνίας.
Η αλήθεια αυτή αποτυπώθηκε με τον πλέον εμφατικό τρόπο το 2020, όταν η έλευση της πανδημίας COVID-19 ανέδειξε την ανάγκη η Εκκλησία να ανταποκριθεί άμεσα σε νέες συνθήκες, οι οποίες εμπόδισαν τη φυσική παρουσία των πιστών στους ναούς και ανέστειλαν προσωρινά τον δισχιλιετή λειτουργικό της ρυθμό.
Επρόκειτο για μία δοκιμασία όχι μόνο της πίστης του πληρώματος, αλλά και της ίδιας της θεολογικής υπόστασης του Mυστηρίου του Θεού.
Μέσα σε αυτήν την κρίσιμη συγκυρία, πολλοί ναοί κατέφυγαν στη χρήση τεχνολογικών μέσων για την αναμετάδοση των ιερών ακολουθιών.
Η ψηφιακή μετάδοση της Θείας Λειτουργίας φάνηκε, αρχικά, ως μια εύλογη ποιμαντική απόκριση στην αναγκαιότητα του εγκλεισμού και της κοινωνικής αποστασιοποίησης.
Όμως, το ζήτημα αυτό δεν είναι ούτε ουδέτερο, ούτε επιφανειακό. Αγγίζει την καρδιά της εκκλησιολογικής και λειτουργικής θεολογίας: Μπορεί η Θεία Λειτουργία να προβληθεί ως θέαμα;
Είναι δυνατόν ο άνθρωπος να μετέχει μυστηριακά μέσω μιας οθόνης; Πού τελειώνει η ποιμαντική ευελιξία και πού αρχίζει η αλλοίωση του Μυστηρίου;
Είναι η άρνηση της απομόνωσης ένα ζήτημα χριστιανικού φρονήματος ή απλώς αντίδραση σε μία επιταγή κοινωνικής συμμόρφωσης;
Με άλλα λόγια, ανεξαρτήτως της καλής ή κακής χρήσης που μπορεί να γίνει σε ένα ψηφιακό εργαλείο, το κρίσιμο είναι κατά πόσο συμβαδίζει η φιλοσοφία αυτών των εργαλείων με την ορθόδοξη θεολογία ώστε να τα εγκολπωθεί.
