Τελετουργικές πράξεις με σκοπό την βροχόπτωση, είναι γνωστές από αρχαίους πολιτισμούς.
Στην εποχή μας βέβαια, όποιος αναφέρεται στο “χορό της βροχής”, συνήθως γνωρίζει για την τελετουργία στην οποία προβαίνουν ακόμα κάποιες φυλές αυτόχθονων φυλών της Αμερικής, προκειμένου να απαντήσουν στην παρατεταμένη ξηρασία.
Το ενδιαφέρον είναι, οτι σπανιότατα μετά από μια τέτοια τελετουργία βρέχει.
Ωστόσο οι συγκεκριμένες φυλές, δεν εγκαταλείπουν αυτή την πρακτική, παρά το γεγονός οτι βλέπουν την αναποτελεσματικότητα της.
Στο πλαίσιο ενός μαθήματος κοινωνιολογίας που είχαμε πρόσφατα στο πανεπιστήμιο, υπήρχε αναφορά στο “χορό της βροχής.”
Η κοινωνιολογική εξήγηση που πρότεινε το σύγγραμμα, ήταν ότι οι συγκεκριμένες τελετουργίες δεν εξυπηρετούν το στόχο τους, που είναι η βροχόπτωση, διατηρούνται όμως επίμονα από τις συγκεκριμένες κοινότητες, καθώς έχουν δευτερογενή οφέλη.
Συμβάλουν καθοριστικά οι εν λόγω τελετουργίες στην ενότητα των μελών της κοινότητας και επίσης λειτουργούν ως ταυτοτικό στοιχείο της κουλτούρας τους.
ΧΟΙΡΟΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ, υπάρχουν στις μέρες μας, σε πάρα πολλούς πολιτισμούς, απλά δεν έχουν αυτή την ονομασία και το περιεχόμενο τους ορίζεται και καθορίζεται από τις παραδόσεις κάθε πολιτισμού.
Βροχή συνήθως δεν πέφτει, εκτός από σπάνιες εντελώς συγκυριακές περιπτώσεις, παρά ταύτα οι άνθρωποι συνεχίζουν.
Είπαμε, εκτός από τον κύριο στόχο κάθε συλλογικής σύμπραξης, υπάρχουν τα λεγόμενα δευτερογενή οφέλη.
