Η Ι.Μ. Κιλκισίου τιμά την Παναγία Μεγαριώτισσα (ΦΩΤΟ)

Η τιμή προς την Παναγία μαζί με εικόνες, ιερά λείψανα και άλλα ιερά κειμήλια, μεταφέρθηκε στην περιοχή από τους Μεσημβρινούς πρόσφυγες πριν από 100 χρόνια, οπότε κι εγκαταστάθηκαν στον νέο τόπο διαμονής τους.

Το πλήρωμα της τοπικής Εκκλησίας με επικεφαλής τον Βουλευτή Β’ Θεσσαλονίκης κ. Θεοφάνη Παπά προσήλθε να τιμήσει τόσο την έφορό του Παναγία όσο και το θάρρος και την τόλμη των Μυροφόρων γυναικών, μέσα σε κλίμα χαράς από την όντως πεπληρωμένη Ανάσταση του Χριστού που κατακλύζει αυτή την περίοδο την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ο σεπτός Ποιμενάρχης του Κιλκίς στο κήρυγμά του ανέφερε τα εξής: «Κυριακή των Μυροφόρων, εορτάζουμε αυτούς που μέχρι τέλους στάθηκαν πιστοί φίλοι και ακόλουθοι του Χριστού. Τη στιγμή που ο Χριστός νεκρός πλέον, στα μάτια των εχθρών Του, ήταν ο μεγάλος ηττημένος και η νίκη έμοιαζε να είναι με το μέρος τους, ήρθε στην επιφάνεια η αφοσίωση αυτών των ανθρώπων. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι είναι οι ομάδα των Μυροφόρων γυναικών και οι δύο άνδρες, που τόλμησαν να πάνε στον Πιλάτο και να ζητήσουν το σώμα του Ιησού να το ενταφιάσουν. Ο ευσχήμων Ιωσήφ και ο Νικόδημος.

Σήμερα λοιπόν τιμούμε αυτούς που ενώ ήταν αδύναμοι δεν το έβαλαν στα πόδια, αυτούς που μπροστά στην ήττα και στην τραγωδία αναδείχθηκαν πιστοί μαθητές. Ας σκεφτούμε τους εαυτούς μας όχι σε σχέση μόνο με τον Χριστό, αλλά και σε σχέση με τους αδελφούς μας. Ας σκεφθούμε και ας αναρωτηθούμε πώς συμπεριφερόμαστε όταν κάποιος παραμερίζεται, λοιδορείται ή καταδικάζεται από την κοινή γνώμη; Βρίσκουμε άραγε τη στιγμή εκείνη το θάρρος να πούμε, «ήταν και παραμένει φίλος μας, είτε τον αποδέχεστε είτε όχι»; Δεν υπάρχει πιο αξιόπιστο μέτρο πιστότητας από την πιστότητα που εκδηλώνεται τη στιγμή της ήττας.

Είναι κανείς από μας Ιωσήφ από Αριμαθαίας, είναι κανείς από μας Νικόδημος; Μπορούμε να πούμε ότι μοιάζουμε στις Μυροφόρες, τις οποίες ούτε ο φόβος, ούτε η ήττα, ούτε ο θάνατος του Χριστού μπόρεσε να τις χωρίσει από Αυτόν; Γι’ αυτό και αξιώθηκαν οι θαρραλέες αυτές γυναίκες να γίνουν οι πρώτες μάρτυρες της Αναστάσεώς Του και να λάβουν ως αναστάσιμο χαιρετισμό το «χαίρετε», ενώ οι απόστολοι κλειδωμένοι στο δωμάτιο το «ειρήνη υμίν», όπως μας πληροφορεί και το κοντάκιο του Πάσχα. Αυτό που χρειάζονταν οι Μυροφόρες, που έζησαν βαθιά τον πόνο της σταύρωσης ήταν η χαρά κι’ αυτό που χρειάζονταν οι ταραγμένοι από τον φόβο των Ιουδαίων Απόστολοι ήταν η ειρήνη.Η ειρήνη του κόσμου είναι συμβατική και εύθραυστη. Η ειρήνη όμως του Χριστού είναι η ειρήνη η «πάντα νουν υπερέχουσα» (Φίλιπ. Δ΄,7). Είναι το πρώτο δώρο του Αναστάντος Χριστού στην ανθρωπότητα, διότι διά της αναστάσεως απαλλασσόμαστε από τον φόβο του θανάτου και οδηγούμαστε στην πραγματική χαρά την «πεπληρωμένη», που κανείς δεν μπορεί να μας την αφαιρέσει από τις καρδιές μας.

Ο φόβος και η έκσταση όμως που ένιωσαν οι Μυροφόρες γυναίκες, όπως ακούσαμε από το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα τι ήταν; Αυτές ατρόμητες ξεκίνησαν μέσα στη νύχτα προς το μνημείο και δεν υπολόγισαν ούτε τους Ιουδαίους ούτε τους Ρωμαίους στρατιώτες ούτε τους ληστές που καιροφυλακτούσαν ούτε το φόβο που ασφαλώς προκαλούσε η ώρα και ο ερημικός τόπος του τάφου. Τι ήταν λοιπόν αυτός ο φόβος; Ο φόβος αυτός ήταν η συνειδητοποίηση, ότι μέσα στον άδειο τάφο συνέβη κάτι το συγκλονιστικό. Εκεί μέσα νικήθηκε ο θάνατος. Αυτός που αναστήθηκε εκεί μέσα ήταν ο ίδιος ο Θεός! Έτσι γίνονται οι πρώτες αγγελιοφόροι της Αναστάσεως στους Αποστόλους, φέρνοντας το κοσμοσωτήριο μήνυμα της χαράς και της ειρήνης, που ενώ αποτελείται μόνο από δύο λέξεις «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ», αποτελεί όμως την επισφράγιση της αναφαίρετης χαράς και της ακατάλυτης ειρήνης που φέρνει στον κόσμο η Ανάστασή Του! Γένοιτο! Χριστός Ανέστη!».

Ακολούθησαν πολιτιστικές εκδηλώσεις στην πλατεία της κωμοπόλεως, με τις οποίες κορυφώθηκε ο εορτασμός της Ν. Μεσήμβριας με αφορμή τόσο την τιμή προς την Παναγία, όσο και την συμπλήρωση 100 χρόνων από την εγκατάσταση των Μεσημβρινών στην νέα τους πατρίδα.