Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή έχει κερδίσει ξεχωριστή θέση στην καρδιά του Ορθόδοξου λαού. Η μνήμη της, στις 22 Ιουλίου, τιμάται με ευλάβεια, ιδιαίτερα σε μοναστήρια και χωριά, όπου η παρουσία της στη ζωή της Εκκλησίας θεωρείται φωτεινή και παρηγορητική. Δεν είναι τυχαίο ότι την προσφωνούμε «Ισαπόστολο και Μυροφόρο» – δύο τίτλοι που τη συνδέουν με τον πυρήνα της πίστης: την Ανάσταση και τη διάδοση του Ευαγγελίου.
Η λαϊκή παράδοση την έχει περιβάλλει με αγάπη. Πολλές γυναίκες στην Ελλάδα φέρουν το όνομα Μαγδαληνή ή Μαρία Μαγδαληνή προς τιμήν της. Υπάρχουν ναοί και ξωκλήσια αφιερωμένα στη χάρη της σε πολλά νησιά και ορεινές περιοχές, ιδιαίτερα στην Κρήτη, τη Ρόδο, τη Χαλκιδική και τη Θράκη. Στις τοπικές πανηγύρεις, η παρουσία της τιμάται με λιτανείες, εγκώμια και προσκυνήματα.
Η Ορθόδοξη Παράδοση απορρίπτει τη σύγχυση που προέκυψε στη Δύση μεταξύ της Μαρίας της Μαγδαληνής και της «αμαρτωλής γυναίκας» των Ευαγγελίων. Η Εκκλησία μας ποτέ δεν τη θεώρησε πόρνη, αλλά γυναίκα αγία, μετανοημένη και καθαρή, αφιερωμένη πλήρως στο έργο του Χριστού. Ο χαρακτηρισμός «αφ’ ης εξεληλύθει επτά δαιμόνια» (Λουκ. 8:2) αναφέρεται στη θεραπεία της ψυχής της, όχι απαραίτητα σε ηθική παρεκτροπή.
Η Μαγδαληνή είναι επίσης πρότυπο μοναχικής ζωής. Η πλήρης αφοσίωσή της στον Χριστό, η απομάκρυνση από τον κόσμο, και η προσήλωσή της στο έργο της αγάπης και του Ευαγγελίου, την καθιστούν πνευματικό πρότυπο για μοναχούς και μοναχές. Πολλά γυναικεία μοναστήρια έχουν ως προστάτιδά τους την Αγία, και στον Εσπερινό της εορτής της διαβάζονται τροπάρια που τονίζουν την πίστη, την τόλμη και τη θεολογική της σοφία.
Παράδοση αναφέρει πως, μετά την Πεντηκοστή, η Αγία ταξίδεψε σε πολλά μέρη — ίσως και στη Μασσαλία της Γαλλίας — κηρύσσοντας τον Αναστάντα Χριστό. Επισκέφθηκε τη Ρώμη, και στάθηκε μπροστά στον ίδιο τον Αυτοκράτορα Τιβέριο, προσφέροντάς του κόκκινο αυγό ως σύμβολο της Ανάστασης — μια πράξη από την οποία ξεκίνησε το έθιμο των Πασχαλινών κόκκινων αυγών.
Η ζωή και η τιμή της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής υπενθυμίζουν ότι η πραγματική μετάνοια αλλάζει τη ζωή. Ότι ο άνθρωπος, όσο πληγωμένος κι αν είναι, μπορεί να γίνει φορέας Χάριτος. Και ότι η πίστη και η αλήθεια δεν γνωρίζουν φύλο, μόνο καρδιά.
