Του Αρχιμ. Γρηγορίου Μ. Μάζα.
27 Φεβρουαρίου 2025
Πάντοτε ἡ μνήμη τῶν ἀγαπημένων μας προσώπων, ἰδίως ἐκείνων ποὺ διεδραμάτισαν καθοριστικὸ ρόλο στὴ ζωὴ μας, ἀποτελεῖ πηγὴ παρακλήσεως καὶ ἐμπνεύσεως.
Ἐν τῇ Ἱερᾷ Ἀδελφότητι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ, ἥτις εὑρίσκεται πλησίον τῆς πόλεως Βεροίας, ὑπῆρξε μιὰ φωτεινὴ παρουσία, ὁ Ἡγούμενος ἡμῶν, ὁ πατήρ Παντελεήμων, ὁ ὁποῖος σήμερον ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ.
Ἡ καρδία μου πλημμυρίζει εὐγνωμοσύνην, καθὼς ἀναλογίζομαι τὸν μακαριστὸν Ἡγούμενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς μετανοίας μου, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν πρώτην τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου τοῦ 2004ου ἔτους μὲ εἰσήγαγε εἰς τὸ καθολικὸν τῆς Παναγίας ἡμῶν, ἵνα δεχθῶ παρὰ τοῦ Σεπτου Ποιμενάρχου ἡμῶν τὴν Χάριν τῆς μοναχικῆς κουρᾶς.
Ὁ πατήρ Παντελεήμων, μετ’ ἀγάπης καὶ ταπεινώσεως, με ὑπεδέχετο κατὰ καιρούς εἰς τὸ Μοναστήριον, προσφέρων μοι στοργὴν καὶ καθοδήγησιν ἑνὸς ἀληθινοῦ πνευματικοῦ πατρός.
Ὁ Σεπτὸς Γέρων ὑπῆρξε φάρος φωτεινὸς διὰ τὰ πνευματικὰ αὐτοῦ τέκνα ἐν πάσῃ Μακεδονίᾳ καὶ ἐν Ἑλλάδι.
Ὡς νέος κτίτωρ τῆς Μονῆς, εἶχεν καρδίαν μεγάλην, γεμάτην φιλανθρωπίαν καὶ χρηστότητα, προσευχόμενος ἀδιαλείπτως ὑπὲρ πάντων τῶν ἀνθρώπων, ἀνεξαρτήτως καταγωγῆς καὶ πίστεως. Ἡ ταπείνωσίς του, καταπληκτικὴ καὶ συγκλονιστική.
Μετὰ τῆς ἀτίμητου σοφίας αὐτοῦ καὶ τῆς ἀγάπης ἐνέπνεε καὶ ἐκατόρθωνε νὰ φωτίζῃ τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ τοὺς καθοδηγῇ εἰς τὴν Ἀλήθειαν, δίδων τοῖς πᾶσι τὸ παράδειγμα τῆς αὐθεντικῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς θείας ἀγάπης.
Ἦτο ἄνθρωπος ἁπλοῦς, προσιτὸς εἰς πάντας, πάντοτε πρόθυμος νὰ προσφέρῃ λόγον παρακλήσεως ἢ προσευχὴν εἰς πάντα ἐπισκέπτην τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Παναγίας ἡμῶν.
Τὰ λόγια του ἦσαν ἐμπνευσμένα ἐκ τῆς θείας χάριτος, ὁ λόγος αὐτοῦ παρηγορητικὸς καὶ ἐλπιδοφόρος, δίδων δύναμιν εἰς τοὺς ἀσθενεῖς, φῶς εἰς τοὺς ἀπορημένους, εἰρήνην εἰς τοὺς θλιβομένους.
Ἡ ζωὴ αὐτοῦ ὡς Ἡγουμένου ὑπῆρξεν ἀληθινὸν παράδειγμα ἀφοσιώσεως εἰς τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν.
Αἱ γνώσεις αὐτοῦ καὶ ἡ ἐμπειρία του ἐν τῇ μοναχικῇ βιωτῇ, μᾶς ἐνέπνεον καθ’ ἡμέραν καὶ ἔδιδον νόημα καὶ βάθος εἰς τὴν πνευματικὴν ἡμῶν πορείαν.
Μετὰ ταπεινοφροσύνης καὶ ὑπομονῆς, ἐκατόρθωνε νὰ προσεγγίζῃ τὰς ψυχὰς ἡμῶν, ἀναγνωρίζων τὰς ἀνάγκας καὶ καθοδηγῶν ἡμᾶς μετὰ λόγων ἀγάπης καὶ σοφίας.
Ἐπίσης, ὁ πατήρ Παντελεήμων εἶχε ἕν ἰδιαίτερον χάρισμα: ἠδύνατο νὰ ἀναγνωρίζῃ τοὺς κόπους καὶ τὰς προσπαθείας πάντων, καὶ νὰ τοὺς ἐνθαρρύνῃ ἵνα συνεχίσωσι τὸν ἀγῶνα, μὴ ἀπογοητευόμενοι ὑπὸ τῶν δυσχερειῶν ἃς ἀντιμετώπιζον.
Ἡ διδασκαλία αὐτοῦ περὶ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς συγχωρήσεως, ὡς καὶ ἡ ἀναφορά αὐτοῦ εἰς τὸν πόνον ὡς μέσον καθαρτικῆς πνευματικῆς ἀναπτύξεως, ἔχει ἀφήσει ἀνεξίτηλον σημεῖον ἐν ταῖς καρδίαις πάντων τῶν γνωρισάντων αὐτόν.
Τὸ τέλος αὐτοῦ ἦτο ὁσιακόν. Ἀκόμη καὶ ἐν ταῖς δυσκολωτάταις ὥραις, παρέμεινεν ἰσχυρὸς καὶ ἡσύχιος ἐν τῇ δοκιμασίᾳ, δεικνύων ἡμῖν ὅτι ἡ ἀληθινὴ δύναμις ἔγκειται εἰς τὴν ὑπομονὴν καὶ τὴν πεποίθησιν εἰς τὸν Θεόν.
Σήμερον, καθὼς ἀναπολοῦμεν τὰς εὐλογημένας στιγμὰς ὅτε ἦμεν πλησίον αὐτοῦ, ἀς διατηρήσωμεν τὴν μνήμην αὐτοῦ ζῶσαν διὰ προσευχῆς καὶ ἀγαθῶν ἀναμνήσεων, καὶ ἀς ἐμπνεώμεθα ἐκ τῆς σοφίας αὐτοῦ εἰς τὰς ἀποφάσεις ἡμῶν, τῆς ἀγάπης αὐτοῦ εἰς τὰς μεταξύ ἡμῶν σχέσεις, καὶ τῆς καρτερίας καὶ ταπεινώσεως αὐτοῦ διὰ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας ἡμῶν.
Σεβαστέ μοι Πάτερ καὶ Σεπτὲ Γέροντα,
Μακρὰν εὑρισκόμενος, μετὰ συναισθημάτων ἀγάπης καὶ εὐγνωμοσύνης, προσφέρω σοι ταῦτα τὰ πενιχρὰ ἐπικήδεια λόγια.
Συντασσόμενος καὶ ἐγώ, ὡς ὁ ἐλάχιστος, ἀνάμεσα εἰς πάντας ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀναφωνοῦσιν ἐν Πνεύματι Ἀναστάσεως, ἐπιθυμῶ νὰ ἐκφράσω τὴν βαθεῖαν ἐκτίμησίν μου καὶ τὸν σεβασμόν μου πρὸς τὸ ἐπίγειον ἔργον σου καὶ τὴν προσφοράν σου.
Ἡ μνήμη σου θὰ παραμείνῃ αἰωνία, φωτίζουσα τὰς καρδίας καὶ τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ἡ πίστις καὶ ἡ ἀγάπη σου πρὸς τὸν συνάνθρωπον ἀναδύονται ὡς φωτεινὰ παραδείγματα διὰ πάντας ἡμᾶς.
Ἡ ζωὴ καὶ ἡ δράσις σου θὰ εἶναι ἕν ἀναπόσπαστον μέρος τῆς πνευματικῆς ἡμῶν κληρονομίας.
Αἰωνία σου ἡ μνήμη, τίμιε καὶ σεβαστὲ πάτερ Παντελεήμον!
