Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι το ιδανικό.
Να μαθαίνω.
Να μαθαίνεις.
Να μαθαίνουμε.
Μετά βέβαια πεθαίνουμε, αλλά δε βαριέσαι.
Σημασία έχει να βρίσκουμε νόημα κατά τη διάρκεια της διαδρομής.
Έτσι που λες, μόλις πριν ενα χρόνο, δηλαδή στα 47 μου, έμαθα πόση χαρά και ευχαρίστηση μπορεί να μου δώσει μια εκδρομή σε ΠΟΤΑΜΙ, ΦΑΡΑΓΓΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ.
Ήξερα ασφαλώς ότι υπάρχουν.
Είχα βρεθεί πολλές φορές σε ανάλογα μέρη.
Αυτό όμως που έκανε τη διαφορά, ήταν όταν επιχείρησα το πρώτο μου μπάνιο σε τρεχούμενα παγωμένα νερά.
Αφύπνιση σωματική, που συμπαρασύρει και τη διάθεση.
Βιοχημεία εξάλλου σωματική είναι η ποιότητα της διάθεσης μας.
Πλέον όπου βρεθώ, αναζητώ προορισμούς που να προσφέρουν αυτή τη δυνατότητα.
Για να δείτε επίσης τη δύναμη του νου, στη θάλασσα δυσκολεύομαι αρκετά να μπω λόγω κρύου.
Σε τρεχούμενα παγωμένα νερά, μπαίνω ευκολότερα, πιθανόν επειδή η εμπειρία με ελκύει περισσότερο.
Όσο προσθέτεις ενδιαφέροντα, υποχωρούν (δεν θεραπεύονται), φόβοι.
