Η Κυριακή του Παραλύτου, η τέταρτη κατά σειρά Κυριακή μετά το Πάσχα, είναι μια ημέρα γεμάτη φως και πνευματικό βάθος.
Εορτολόγιο– Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 11 Μαΐου: Αρμόδιος, Αρμόδης,Μεθόδιος,Αργύρης, Αργύριος, Αργυρή, Αργυρούλα, Ρούλα, Αργυρώ, Ασημίνα,Ολυμπιάς, Ολυμπία, Ολυμπιάδα, Ολύμπω, Ολύμπη, Όλια, Ολυμπούλα,Διοσκουρίδης, Διοσκορίδης, Διόσκορος
Η Εκκλησία μάς καλεί να θυμηθούμε και να στοχαστούμε πάνω σε ένα συγκλονιστικό γεγονός από τη ζωή του Χριστού: τη θεραπεία του παραλυτικού στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα (Ιωάν. 5, 1-15) μας μεταφέρει στην Ιερουσαλήμ, όπου πολλοί ασθενείς περίμεναν ένα θαύμα, μία στιγμή αλλαγής. Ανάμεσά τους κι ένας άνθρωπος παράλυτος επί 38 χρόνια.
Το στοιχείο που αγγίζει βαθιά την ανθρώπινη ψυχή δεν είναι μόνο η ασθένεια του ανθρώπου, αλλά η μοναξιά του. Η απάντησή του στον Χριστό είναι αποκαλυπτική: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω». Δεν είχε κάποιον να τον βοηθήσει, κάποιον να του σταθεί. Ήταν μόνος μέσα στο πλήθος, ξεχασμένος, σχεδόν αόρατος. Αυτό ακριβώς βιώνουν πολλοί άνθρωποι σήμερα: μοναξιά μέσα στον θόρυβο, αδιαφορία μέσα στη μάζα, πνευματική παραίτηση.
Ο Χριστός δεν τον προσπερνά. Δεν τον κατακρίνει. Δεν του ζητά πρώτα να κάνει κάτι. Απλώς τον κοιτάζει με αγάπη και του προσφέρει αυτό που περίμενε δεκαετίες: θεραπεία, αποκατάσταση, ανάσταση ψυχική και σωματική. Του λέει: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα.» Είναι μια πρόσκληση ζωής, μια αφύπνιση. Ο παραλυτικός υπακούει χωρίς δισταγμό και η νέα του ζωή ξεκινά.
Αυτό το γεγονός δεν ανήκει απλώς στο παρελθόν. Είναι μια διαχρονική εικόνα του ανθρώπου που έχει “παραλύσει” από τις πληγές της ζωής, από την απελπισία, την αμαρτία, τη θλίψη. Και είναι ταυτόχρονα εικόνα του Χριστού που δεν περιμένει να τον καλέσουμε με τέλεια πίστη — έρχεται πρώτος, με πρωτοβουλία αγάπης, να μας σηκώσει. Ο Χριστός δεν προσφέρει απλώς θαύματα. Προσφέρει παρουσία, νόημα και ελπίδα.
Κοντάκιον
Ἦχος γ΄. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τὴν ψυχήν μου Κύριε, ἐν ἁμαρτίαις παντοίαις, καὶ ἀτόποις πράξεσι, δεινῶς παραλελυμένην, ἔγειρον, τῇ θεϊκῇ σου ἐπιστασίᾳ, ὥσπερ καὶ τὸν Παράλυτον, ἤγειρας πάλαι, ἵνα κράζω σεσωσμένος· οἰκτίρμον δόξα, Χριστὲ τῷ κράτει σου.
