Κατά τήν ἑόρτια Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, στήν Ἱερά Μονή Παναγίας Γουμενίσσης, τελέσαμε τήν εἰς πρεσβύτερον χειροτονία τοῦ διακόνου π. Ραφαήλ, μέσα σέ κλίμα πνευματικῆς εὐφροσύνης, διακοινωνούμενης ἀπό τούς συλλειτουργούς καί τούς λαϊκούς συμμετόχους.
Φιλότιμος βλαστός ἱερατικῆς οἰκογένειας καί ἐκλεκτό στελέχος τῆς ποιμαντικῆς διακονίας καί μαρτυρίας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, χειροτονήθηκε Διάκονος πρό τριετίας καί τήν ἴδια πάλι ἡμέρα χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος, κατά τό Ἀρχιερατικό μας συλλείτουργο μέ τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δράμας κ. Δωρόθεο, φιλοτίμως προσελθόντα καί συνευλογήσαντα καί μετασχόντα τῆς χαρᾶς αὐτῆς.
Μεταξύ τῶν συλλειτουργῶν μας ἱερέων ἦταν καί ὁ πατέρας του π. Ἰωάννης μέ τήν πρεσβυτέρα του καί μητέρα τοῦ χειροτονηθέντος, ὁ γαμβρός του π. Κωνσταντίνος μέ τήν πρεσβυτέρα του Ἁγνή καί τά τρία μικρά παιδιά τους, Στρατή, Ραφαήλ καί Μαριάμ.
Τήν ἑόρτια χαρμοσύνη τῆς θείας Λειτουργίας καί τῆς ἱερουργίας τῆς Χειροτονίας ἐπιδότησε ἀναμφίβολα ἡ παρουσία καί συμμετοχή τῶν παιδιῶν πού περιέβαλαν τόν προσκληθέντα ἄριστο πρωτοψάλτη κ. Ἰωάννη Χασανίδη, ψάλλοντα μέ τό ἁγιορείτικο ἦθος καί ὕφος καί ἐκφώνησαν ἐν χορῷ τό “Πιστεύω” καί τό “Πάτερ ἡμῶν”.
Πρό τῆς Χειροτονίας ὁ π. Ραφαήλ ἐκφώνησε ἕναν ἐξομολογητικό λόγο, πού κατασυγκίνησε τούς πάντες, καθώς ἦταν μιά ὁμολογία βιωμάτων, μιά δοξολογία ἐκ βιωμάτων, μιά θέαση τοῦ μυστηρίου τῆς ἅγιας Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ καί τῆς εὐσπλαχνικῆς προστασίας τῆς Παναγίας μας.
Κι ἐμεῖς ἀπευθύναμε ἄμεσα πρός ἐκεῖνον καί ἔμμεσα πρός τούς συμπαρόντες τόν πρέποντα νουθετήριο πατρικό μας λόγο.
Καταλήξαμε, ἐπικεντρώνοντας στήν διαρκή τροφοδοσία καί ἀνατροφοδοσία τῆς ἱερατικῆς θεοσέβειας, ἀπαραίτητες γιά κάθε ποιμαντική δράση καί μαρτυρία μέσα στόν κόσμο.
Καί αὐτή ἡ τροφοδοσία δέν μπορεῖ νά εἶναι ἄλλη ἀπό τήν βίωση καί τήν μέθεξη τοῦ ὅλου λειτουργικοῦ γεγονότος καί τοῦ πυρῆνος τοῦ λειτουργικοῦ μυστηρίου (ἐκεῖνο τό συγκλονιστικό καί ἐξόχως ἀποκαλυπτικό “Λάβε τὴν παρακαταθήκην ταύτην, καὶ φύλαξον αὐτήν, ἕως τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτε παρ’ αὐτοῦ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι αὐτήν.”).
Πρίν τήν Ἀπόλυση, ἐπήνεσα καί πάλι τήν φιλοτιμία καί τήν ὑπακοή τοῦ νέου ἱερομονάχου, τήν ἀεικίνητη φιλοπροσφορά καί προσανάλωσή του, τό φιλακόλουθο καί ἀνεπίδεικτο τοῦ ἤθους του.
Τοῦ ἀνέθεσα, τέλος, νά μοιράσει τό ἀντίδωρο καί νά δεχθεῖ τίς εὐχές τῶν μετασχόντων.
†Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
