Δεν έχουν τον Θεό τους! Είναι γνωστό πως συγκεκριμένα μοναστήρια στο Άγιο Όρος, ευτυχώς μετρημένα στα δάχτυλα, έχουν … ξεφύγει, με το συμπάθειο. Ανθρώπινα είναι αυτά και πρέπει – πνευματικά πάντα- να τους τα συγχωρέσουμε. Με την ελπίδα πως θα επανέλθουν, αργά ή γρήγορα, στην αποστολή τους και θα αφήσουν τα επιχειρηματικά και τα πολιτικά στην άκρη.

Όταν όμως μερικοί στην κυβέρνηση, πέριξ του ΥΠΕΞ, σκέπτονται σοβαρά να τοποθετήσουν έναν «πρώην Κυπατζή», όπως τους λέει ο απλός λαός, στη θέση του πολιτικού διοικητή του Αγίου Όρους, ε μάλλον ο γιαλός είναι πολύ στραβός. Γιατί για να αρμενίζουν στραβά είναι δύσκολο. Κανένας δεν το παραδέχεται.

Επισήμως κάποιοι στην ελληνική κυβέρνηση θεωρούν πως το Άγιο Όρος δεν είναι ένας χώρος πνευματικής άσκησης και εσωτερικής αναζήτησης των ανθρώπων. Είναι πεδίο διπλωματίας, άσκησης πολιτικής. Και άντλησης κονδυλίων, ευρωπαϊκών και μη, μην το ξεχνάμε.

Αρκετοί ηγούμενοι, από τους σοβαρούς που ευτυχώς βρίσκονται πολλοί στο Άγιο Όρος, αντιμετωπίζουν με πολλή σκεπτικότητα την τοποθέτηση του τέως υποδιοικητή της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών, κ. Αναστασίου Μητσιάλη στην θέση του διοικητή.

Δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο προσωπικά. Όμως η σχέση που έχει ο κ. Μητσιάλης με την Εκκλησία είναι όση έχει ο Οικουμενικός Πατριάρχης με τη νανοτεχνολογία. Όταν όμως βάζεις ένα πρώην στέλεχος της ΕΥΠ να διοικήσει το Άγιο Όρος που δεν έχει … μυρωδιά από Εκκλησία, καταλαβαίνεις πόσο μακριά από την πίστη και πόσο άμυαλα σκέπτονται αυτοί που θέλουν να τον τοποθετήσουν.

Όταν μάλιστα πρέπει αυτό το πρόσωπο να διαδεχτεί τον Αθ. Μαρτίνο, έναν άνθρωπο που λάμπρυνε με τη σεμνότητα και την προσφορά του την Ορθοδοξία.

Γιατί αν ήταν να διαδεχτεί αυτό το … ανέκδοτο που είχε βάλει ο ΣΥΡΙΖΑ, τον Κωστή Δήμτσα, τότε ναι να το καταλάβουμε. Άσχετος με άσχετο. Αλλά διάδοχος του Μαρτίνου;

Τάβλι και τσικουδιές
Το όνομα του Αν. Μητσιάλη για τη θέση του διοικητή του Αγίου Όρους, λένε οι κακεντρεχείς που δεν τους πιστεύω, έπεσε στην ομήγυρη από τον κολλητό του φίλο, Στέλιο Νικηφοράκη.

Εβδομάδες πριν ο Στ. Νικηφοράκης, όσο ιδροκοπούσε πάνω στον ειδικό άβακα και επιδιδόταν με τους φίλους του στο ευγενές άθλημα που οι κοινοί θνητοί το ονομάζουν τάβλι.

Μετά την κατάποση μερικών τσικουδιών ο Στ. Νικηφοράκης, σε μία έκλαμψη πνευματικής αναζήτησης, είπε πως το καταλληλότερο πρόσωπο για αυτή τη θέση είναι «το παιδί του» και πως θα έπαιρνε τον «κολλητό», όπως είπε Νίκο Δένδια, να του τον προτείνει…

“Μελχισεδέκ”

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.