Η έρευνα των ιστορικών και των ανθρωπολόγων όσον αφορά τη σχέση της θρησκείας με τον αθλητισμό κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν δυνατοί δεσμοί. Στην εποχή της κλασικής Ελλάδας τόσο το αθλητικό θέαμα όσο και οι Ολυμπιακοί αγώνες πραγματοποιούνταν με σκοπό την προσφορά φόρου τιμής στους θεούς[1]. Ανάμεσα στον χριστιανισμό και τον αθλητισμό ένας απλός κοινός δεσμός είναι ότι και στους δύο χώρους ο άνθρωπος είτε ως πιστό και ενεργό μέλος της Εκκλησίας είτε ως αθλητής μαθαίνει, εκπαιδεύεται να ζει με κάποιες αρχές όπως αυτές ορίζονται στην μεν πρώτη περίπτωση από τον Τριαδικό Θεό στη δεύτερη περίπτωση από την ίδια τη φύση και τις ανάγκες του εκάστοτε αθλήματος[2].
Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Βέτσος, Master Θεολογίας
Οι όποιες ομοιότητες υπάρχουν μεταξύ του πιστού και του αθλητή αφορούν τον τρόπο που προσεγγίζει ο καθένας από την πλευρά του, την ίδια την ζωή και την πολλαπλότητα των εκφάνσεων της αλλά και των στόχων που τίθενται σε κάθε περίοδο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στον χώρο του αθλητισμού, όπου ο αθλητής θέτει στόχους προσπαθεί να τους πραγματοποιήσει και μόλις το κατορθώσει θέτει τους επόμενους.
Παράλληλα η Εκκλησία με τα μυστήρια εργάζεται να καταστήσει τον άνθρωπο ένα πραγματικά κοινωνικό ον. Από την άλλη πλευρά και οι αθλητισμός οδηγεί τον άνθρωπο στην απόκτηση της εποικοδομητικής κοινωνικότητας. Κοινός παρονομαστής και των δύο χώρων είναι κατά κάποιον τρόπο η ίδια η πτυχή της τελετουργίας. Οι τελετές είναι αρκετές και παρέχουν βασικές γνώσεις για καθεμία από τις δύο προαναφερθείσες πλευρές[3]. Είναι απόλυτα συναφές το γεγονός ότι όσοι συμμετέχουν σε ομαδικά αθλήματα διαμορφώνεται μία έντονη αίσθηση κοινωνικότητας καθώς αποτελεί μέλος μιας ομάδας με κοινούς στόχους. Σε κάθε άθλημα υπάρχει ο χώρος (γήπεδο, στάδιο, κολυμβητήριο, βουνό) το οποίο μένει σταθερό, όπως ακριβώς και στην Εκκλησία ο αντίστοιχα κοινός χώρος είναι ο ναός. Παράλληλα ο αθλητισμός αποτελεί τον χώρο όπου καλλιεργείται η πειθαρχία, η υπακοή, ο σεβασμός του άλλου[4] καθώς επίσης οδηγεί στην βελτίωση των δεξιοτήτων των ανθρώπων, όπως συμβαίνει και στα μέλη της Εκκλησίας[5]. Τέλος ένα σημαντικό όφελος του αθλητισμού είναι ότι καλλιεργεί την κοινωνική συνοχή των μελών, παρόμοια με τον σύνδεσμο που δημιουργείται μεταξύ των βαπτισμένων μελών της Εκκλησίας.
Καθίσταται ιδιαίτερα σημαντικό για τους νέους ανθρώπους να βρίσκονται σε χώρους που μπορούν να αλληλοεπιδρούν με σεβασμό στην ετερότητα του άλλου και να αντιλαμβάνονται το πόσο αναγκαία είναι η παρουσία του έτερου συναθλητή, ο οποίος έχει να προσδώσει σύμφωνα πάντοτε με τις δικές του δυνάμεις και χαρίσματα στο κοινό καλό της ομάδας. Ο νέος διδάσκεται μέσα από τον αθλητισμό και μπαίνει σε μία τροχιά αυτοβελτίωσης και παράλληλα σε μία πορεία καθαρά ομαδική η οποία οδηγεί τον άνθρωπο στην συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας του άλλου ανθρώπου[6], κατά παρόμοιο τρόπο, που το κάθε βαπτισμένο μέλος θα πρέπει να αντιλαμβάνεται ότι κάθε μέλος του σώματος του Χριστού είναι απαραίτητο[7].
Στην Καινή Διαθήκη γίνεται λόγος για τον αθλητισμό είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά. Επίσης η έννοια αναφέρεται σε κάποια χωρία δηλώνοντας, τον σεβασμό στους κανόνες[8], την υπακοή[9], τον αυτοέλεγχο[10], το γενναίο φρόνημα[11], στο ομαδικό πνεύμα[12], τον ορισμό στόχων και την προσπάθεια για την επίτευξη τους[13]. Ο απόστολος Παύλος χαρακτηρίζει το ανθρώπινο σώμα ως «ναό θεού ζώντος»[14] και στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή επισημαίνει τα ακόλουθα: «οὐκ οἴδατε ὅτι οἱ ἐν σταδίῳ τρέχοντες πάντες μὲν τρέχουσιν, εἷς δὲ λαμβάνει τὸ βραβεῖον; οὕτω τρέχετε, ἵνα καταλάβητε. πᾶς δὲ ὁ ἀγωνιζόμενος πάντα ἐγκρατεύεται, ἐκεῖνοι μὲν οὖν ἵνα φθαρτὸν στέφανον λάβωσιν, ἡμεῖς δὲ ἄφθαρτον. ἐγὼ τοίνυν οὕτω τρέχω, ὡς οὐκ ἀδήλως, οὕτω πυκτεύω, ὡς οὐκ ἀέραδέρων, ἀλλ᾿ ὑποπιάζω μου τὸ σῶμα καὶ δουλαγωγῶ, μήπως ἄλλοις κηρύξας αὐτὸς ἀδόκιμος γένωμαι»[15].
Ο χριστιανισμός δέχεται τον αθλητισμό αφού είναι ο καλύτερος τρόπος για να γυμνάσει το σώμα και να είναι υγιές και πάντα με μια προοπτική εσχατολογική και όχι ως πηγή καλλιέργειας των παθών, της φιλαυτίας και του εγωισμού. Η Εκκλησία παρέχει την ευλογία της σε όσους αθλούνται και επιδοκιμάζει την ευγενή άμιλλα που καλλιεργείται μεταξύ τους γιατί αγωνίζονται παράλληλα για την αρετή, την ομαδικότητα, το σεβασμό.
