Μήνυμα κατά την Εγκαίνια της Ενορίας του Αγίου Στεφάνου, Καμπούκου, στο Κιάνμπου
Τι μεγάλη χαρά είναι να γιορτάζουμε ένα τόσο ιστορικό γεγονός με τόσους πολλούς ιερείς από το Κιάνμπου και το Ναϊρόμπι, καθώς και με όλους τους παρευρισκομένους.
Σήμερα είναι επίσης ιστορική ημέρα, διότι τιμούμε τη μνήμη δύο μεγάλων αγίων, του Αγίου Ανδρέα και του Αγίου Φρουμέντιου.
Είναι μια μέρα που σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός μακροχρόνιου ονείρου για τους ενορίτες αυτής της περιοχής: την ανέγερση ενός μόνιμου καθεδρικού ναού στο χωριό τους.
Η συντριπτική παρουσία πιστών από την τοπική κοινότητα και τις γειτονικές ενορίες αποτελεί μαρτυρία της κοινής χαράς και ενότητας εν Χριστώ, καθώς γινόμαστε μάρτυρες αυτής της ιερής στιγμής.
Αναλογιζόμενος αυτό το ταξίδι, θυμάμαι την ημέρα που έθεσα τον θεμέλιο λίθο εδώ πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια.
Θυμάμαι με ευγνωμοσύνη τους ιερείς που υπηρέτησαν αυτή την ενορία με αφοσίωση, καθώς και εκείνους που συνεχίζουν να εργάζονται στον αμπελώνα του Κυρίου.
Θα ήθελα επίσης να υπογραμμίσω τη μεγάλη τιμή που φέρει ο καθαγιασμός αυτού του υπέροχου καθεδρικού ναού στους τρεις αγίους: την Αγία Ευφημία, τον Άγιο Ανδρέα και τον Άγιο Στέφανο – καθένας τους φάρος πίστης, θάρρους και αφοσίωσης στον Χριστό.
Σήμερα, καθώς στεκόμαστε μέσα σε αυτούς τους νέους καθαγιασμένους τοίχους, γινόμαστε μάρτυρες ενός γεγονότος βαθιάς πνευματικής σημασίας.
Αυτός ο ιερός ναός, αφιερωμένος στη λατρεία του ζώντος Θεού, έχει τώρα καθαγιαστεί και πληρωθεί με τη χάρη Του.
Ο καθαγιασμός ενός ναού δεν είναι απλώς μια τελετή, αλλά εκδήλωση της πραγματικότητας ότι ο Θεός κατοικεί ανάμεσά μας.
Η πράξη του καθαγιασμού χαρακτηρίζει αυτόν τον ιερό χώρο ως άγιο έδαφος – ένα μέρος όπου ο ουρανός συναντά τη γη, όπου το Θείο ταπεινώνεται για να αγκαλιάσει την ανθρωπότητα.
Μέσα από το χρίσμα της Αγίας Τραπέζης, την προσφορά προσευχών και την τοποθέτηση ιερών λειψάνων, αυτό το οικοδόμημα παύει να είναι μια κατασκευή από πέτρα και ασβέστη· γίνεται η κατοικία του Θεού.
Ωστόσο, αυτός ο καθαγιασμός μας καλεί να συλλογιστούμε ένα ακόμα μεγαλύτερο μυστήριο: τον καθαγιασμό των δικών μας ψυχών. Όπως αυτός ο ναός αφιερώνεται στον Θεό, έτσι και εμείς καλούμαστε να προσφέρουμε τις
καρδιές και τις ζωές μας πλήρως σε Αυτόν.
Ο Απόστολος Παύλος μας υπενθυμίζει: «Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστι;» (Α’ Κορινθίους 6:19).
Όπως αυτός ο ναός αγιάζεται μέσα από την ταπείνωση—την υποταγή του σκοπού του στο θέλημα του Θεού—έτσι και η ζωή μας πρέπει να χαρακτηρίζεται από την αρετή της ταπείνωσης.
Η αληθινή ταπείνωση δεν είναι αδυναμία· είναι η αναγνώριση ότι ό,τι έχουμε και ό,τι είμαστε ανήκει στον Θεό.
Είναι το θεμέλιο μιας καρδιάς καθαγιασμένης σε Αυτόν, διότι χωρίς την ταπείνωση δεν μπορούμε να προσφέρουμε πλήρως τον εαυτό μας στην υπηρεσία Του.
Με τον ίδιο τρόπο, η υπακοή είναι κεντρική στη ζωή της καθαγίασης.
Αυτός ο ναός θα στέκει ως μαρτυρία της πίστης μας επειδή ανεγέρθηκε με υπακοή στην κλήση του Θεού για λατρεία και δοξολογία.
Παρομοίως, στις προσωπικές μας ζωές, η υπακοή στον Χριστό και στις εντολές Του είναι η οδός προς την αγιότητα.
Να υπακούμε σημαίνει να παραδίδουμε το θέλημά μας στο θέλημα του Θεού, εμπιστευόμενοι τη σοφία και την αγάπη Του.
Ο ίδιος ο Χριστός μας δίδαξε αυτό όταν είπε: «Εἰ ἀγαπᾶτέ με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσετε» (Ἰωάννης 14:15).
Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους λαϊκούς· ισχύει και για τον κλήρο: εμείς, ο κλήρος, βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή της ταπείνωσης και της υπακοής, χωρίς τις οποίες δεν μπορούμε να οδηγήσουμε το ποίμνιο του Χριστού στις ίδιες αρετές.
Ο καθαγιασμός αυτού του ναού, λοιπόν, δεν είναι μόνο μια πράξη αγιασμού ενός χώρου αλλά και μια πρόσκληση προς όλους μας να αυξηθούμε στην ταπείνωση και την υπακοή.
Αυτές οι αρετές ανοίγουν τις πόρτες της καρδιάς μας για να λάβουμε τη χάρη του Θεού, κάνοντας τις ψυχές μας ναούς όπου μπορεί να κατοικεί το Άγιο Πνεύμα.
Όπως αυτός ο ναός στολίζεται με ομορφιά και αγιάζεται μέσω της προσευχής, έτσι και η ζωή μας πρέπει να στολίζεται με αρετές και να αγιάζεται μέσα από τη μετάνοια, την προσευχή και την κοινωνία με τον Θεό.
Ο καθαγιασμός αυτού του ναού μας καλεί να αναλογιστούμε τη δική μας πνευματική πορεία.
Αφιερώνονται οι καρδιές μας πλήρως στον Θεό όπως αφιερώνεται αυτός ο ιερός χώρος σε Αυτόν;
Είναι οι ζωές μας μέρη όπου μπορεί να κατοικήσει ο Χριστός, όπου το φως Του λάμπει για να το δουν οι άλλοι;
Συνεπώς, αγαπητοί εν Χριστώ, καθώς χαιρόμαστε για τον καθαγιασμό αυτού του ιερού ναού, και καθώς αυτός γίνεται φάρος ελπίδας και πίστης για αυτή την κοινότητα, ας μας εμπνεύσει να επαναφιερώσουμε τις ζωές μας στον Χριστό, γινόμενοι αντανακλάσεις της δόξας του Θεού στον κόσμο.
Ας στολίσουμε τις ψυχές μας με τις αρετές της ταπείνωσης και της υπακοής, προσπαθώντας να αντανακλάσουμε τη δόξα Του σε όλα όσα κάνουμε.
Με αυτόν τον τρόπο, γινόμαστε ζωντανές εικόνες της αγάπης Του, μαρτυρώντας την παρουσία Του στον κόσμο.
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ, ας πορευθούμε σήμερα με χαρά και ευλάβεια, θυμούμενοι ότι ο καθαγιασμός αυτού του ναού είναι επίσης μία πρόσκληση για τον καθαγιασμό των δικών μας ψυχών, μέσα από την ταπείνωση και την υπακοή.
Είθε η χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, η αγάπη του Θεού Πατρός, και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος να είναι μαζί σας, τώρα και πάντοτε. Αμήν.
+ Μακάριος, Αρχιεπίσκοπος Ναϊρόμπι
