ΔΥΟ ΘΡΑΝΙΑ ΔΥΟ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΔΕ ΕΓΚΑΙΡΑ: Η ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ – ΤΑ ΛΕΥΚΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΜΙΑ ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Υπάρχουν τραγωδίες –
που δεν συγκλονίζουν μόνο επειδή συνέβησαν.

Συγκλονίζουν γιατί αφήνουν πίσω τους ένα αβάσταχτο ερώτημα –
«Πώς έφτασαν εκεί;»
δύο κορίτσια – δεκαεπτά ετών –
μαθήτριες –
παιδιά που λίγες ώρες πριν βρίσκονταν ακόμη μέσα σε τάξεις – σε αστεία – σε βλέμματα συμμαθητών – σε μια καθημερινότητα που έμοιαζε φυσιολογική.

Και ξαφνικά – μια πτώση από τον 6ο όροφο.

Μία νεκρή –
μία ακόμη να δίνει μάχη για τη ζωή της –
και ολόκληρη η κοινωνία να κοιτάζει παγωμένη – προσπαθώντας να καταλάβει κάτι που ίσως δεν εξηγείται εύκολα με λέξεις.

Γιατί πίσω από τέτοιες ιστορίες – δεν υπάρχει μόνο η στιγμή της τραγωδίας –
υπάρχει μια αόρατη διαδρομή που προηγήθηκε –
σιωπές –
εσωτερικές μάχες –
σκέψεις που ίσως κανείς δεν άκουσε εγκαίρως.

Και αυτό είναι που κάνει τέτοιες υποθέσεις τόσο βαριές –
η αίσθηση ότι δύο παιδιά μπορεί να περπατούσαν ανάμεσά μας – χαμογελώντας – μιλώντας – κάνοντας αστεία – και ταυτόχρονα να κουβαλούσαν μέσα τους ένα βάρος που κανείς δεν κατάφερε να δει.

Στο σχολείο τους τώρα υπάρχουν λευκά λουλούδια πάνω σε ένα θρανίο –
μια εικόνα που ίσως λέει περισσότερα από κάθε τηλεοπτικό ρεπορτάζ.

Γιατί το λευκό λουλούδι πάνω σε ένα άδειο θρανίο – είναι η πιο σιωπηλή μορφή πένθους.

Η στιγμή όπου η παιδική ηλικία συγκρούεται βίαια με την απώλεια.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο σκληρό στοιχείο της εποχής μας –
ότι όλο και περισσότερα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε μια αόρατη ψυχική πίεση.

Μέσα σε άγχος –
μοναξιά –
σύγκριση –
εσωτερική εξάντληση.

Και πολλές φορές – οι μεγάλοι αντιλαμβάνονται το μέγεθος της θλίψης μόνο όταν πια είναι αργά.

Γι’ αυτό και η διαχείριση τέτοιων περιστατικών δεν αφορά μόνο την ενημέρωση –
αφορά την ευθύνη μιας ολόκληρης κοινωνίας να μάθει ξανά να ακούει.

Να παρατηρεί –
να σταματά δίπλα στον άλλον πριν η σιωπή γίνει αβυσσαλέα.

Γιατί καμία τραγωδία ανηλίκων δεν είναι ποτέ «μακρινή υπόθεση» –
είναι καθρέφτης εποχής.

Καθρέφτης μιας κοινωνίας που πολλές φορές δυσκολεύεται να αντιληφθεί πόσο βαθιά κουρασμένα μπορεί να είναι τα παιδιά της.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΙΩΠΕΣ –
ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΗΡΕΜΙΑ.

ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΥΓΕΣ

ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ ΕΓΚΑΙΡΑ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.