Η φωτογραφία με τα χαμόγελα από την κηδεία του Κυπριανού Παπαϊωάννου και οι άλλες οι φωτογραφίες με τα χαμόγελα των ηθοποιών κατά την διάρκεια της διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας για την τραγωδία στα Τέμπη.

Στην πρώτη φωτογραφία τα χαμόγελα προκάλεσαν μεγάλη εντύπωση, καθώς προέρχονται από τους στενούς συγγενείς του Κυπριανού (αδέλφια, ανήψια του), που θα έπρεπε περισσότερο από όλους να θρηνούν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν πονούν. Φυσικά και πονούν, και περισσότερο από όλους μας.

Αυτό όμως που τους κάνει χαρούμενους είναι η ελπίδα της Ανάστασης.

Μιας Ανάστασης που για να έλθει χρειάζεται πρώτα να προηγηθεί ο Σταυρός.

Και ο Σταυρός τον οποίο σήκωσε στην ζωή του ο Κυπριανός ήταν η εγκρατής, αγνή, λιτή, ασκητική ζωή, την οποία έζησε, όπως ακριβώς την περιέγραψε ο πατέρας του στον επικήδειο λόγο του, και ο μαρτυρικός θάνατός του στο δυστύχημα. Ένας μαρτυρικός θάνατος που επισφράγισε μία σταυρική ή καλύτερα μία σταυροαναστάσιμη ζωή.

Τα άλλα χαμόγελα είναι τα χαμόγελα της ανεμελιάς, της αδιαφορίας, της αναισθησίας στον πόνο του άλλου.

Πιστεύουμε ότι συμμετέχουμε στο δράμα των 57 οικογενειών που έχασαν τους ανθρώπους τους, αλλά στην πραγματικότητα προβάλλουμε τον εαυτό μας.

Οι καρδιές μας βρίσκονται πολύ μακριά από τον ξένο πόνο.

Συμμετέχουμε στις εκδηλώσεις γιατί «την βρίσκουμε», παίρνουμε τον αέρα μας, είμαστε με όμορφη παρέα, περνάμε ένα ευχάριστο πρωινό ή απόγευμα, και στο τέλος είμαστε και διαμαρτυρόμενοι.

Στην ουσία δεν πάμε για συμπαράσταση, αλλά από εγωισμό, για να καλύψουμε δικές μας ψυχολογκές ανάγκες και ελλείψεις, και όχι των συνανθρώπων μας.

Τα δύο αυτά χαμόγελα εκπροσωπούν ουσιαστικά δύο εκ διαμέτρου αντίθετες στάσεις ζωής, δύο διαφορετικούς κόσμους.

Ο πρώτος είναι ο κόσμος που έχει γαντζωθεί στον Θεό, που πιστεύει στον Αναστάντα Χριστό και για αυτό δεν απελπίζεται στις δύσκολες στιγμές.

Του κόσμου που δεν χρειάζεται καν την ανθρώπινη παρηγοριά, γιατί ζει την θεϊκή.

Του κόσμου που γνωρίζει ότι ο άνθρωπός του που έφυγε βρίσκεται στα χέρια του Θεού.

Του κόσμου που δεν φοβάται τον θάνατο γιατί αγαπά τον Θεό. Και η αγάπη διώχνει τον φόβο.

Του κόσμου που ξέρει ότι η ζωή δεν σταματά στον θάνατο, αλλά ότι από τον θάνατο αρχίζει η αληθινή ζωή.

Τα άλλα χαμόγελα είναι τα χαμόγελα του «νυν αιώνα», του κόσμου που ελπίζει μόνο σε αυτήν την ζωή και θέλει να περνά καλά.

Να περνά καλά αυτός, έστω και εάν οι άλλοι δυστυχούν.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν σε ποιον από τους δύο κόσμους ανήκουμε.

Τέλος ας θέσουμε και ένα απλό ερώτημα.

Από όλους τους πολιτικούς, συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, που παρέλασαν από τους δέκτες μας αμέσως μετά το δυστύχημα στα Τέμπη, ποιος βγήκε να πει ένα «ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους»; Εμείς τουλάχιστον δεν θυμόμαστε κανέναν.

Ευτυχώς που βρέθηκε η οικογένεια του π. Χριστοδούλου Παπαϊωάννου από την Κύπρο για να μας δείξει τι σημαίνει ζω χριστιανικά, ελπίζω χριστιανικά, πεθαίνω χριστιανικά, κηδεύω χριστιανικά.

Τι σημαίνει, «δεν τον κηδεύουμε σαν νεκρό, αλλά σαν άνθρωπο που πήγε στη Βασιλεία του Θεού», όπως είχε δηλώσει ο ιερέας Χριστόδουλος Παπαϊωάννου.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.