ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Ο παλιός γλυκός Δεκαπενταύγουστος - Ήθη και έθιμα... Του π. Ηλία Μάκου. Με το χάραμα, μόλις ο ήλιος κατηφόριζε απ΄ την κορφή του βουνού, τα παλιά χρόνια έβλεπες, ανήμερα του Δεκαπενταυγούστου, ανθρώπους να προσέρχονται νωρίς νωρίς στους ναούς ή στα όμορφα ξωκκλήσια της Παναγίας.
Όταν τα ξωκκλήσια ήταν έξω από τα χωριά, σε απόσταση από τα σπίτια, γριούλες, αφού σταυροκοπιόταν, κινούσαν σιγά σιγά με τα καλαμένια πόδια τους, τον έπαιρναν νωρίς το δρόμο πριν φέξει και με τη βοήθεια της χάρης της έφταναν στην Παναγιά.
Ήθη Δεκαπενταύγουστος
Μετά τη λειτουργία οι γεροντότεροι κάθονταν στο πεζούλι και τραγουδούσαν:
«Εδώ, που μαζευτήκαμε, σε τούτη την παρέα
τον Άγγελο φιλεύουνε και το Χριστό κερνάνε
και την Κυρά την Παναγιά
την διπλοπροσκυνάνε
να τους χαρίσει τα κλειδιά, κλειδιά του Παραδείσου».
Άλλαξαν οι καιροί, άλλαξαν και τα ήθη. Μεταβλήθηκαν οι συνθήκες, μεταβλήθηκαν και τα έθιμα. Αλλοιώθηκε η κοινωνία, αλλοιώθηκαν και οι καρδιές. Ο Δεκαπενταύγουστος τα παλαιά χρόνια είχε ένα άρωμα πίστης, δεν ήταν άγευστος.
Η πάνσεπτη και αγία μορφή της, «εν ιματισμώ διαχρύσω περιβεβλημένη, πεποικιλμένη», γινόταν αποδέκτης τιμής κι ευλάβειας. Πόλος έλξης στις ευσεβείς ψυχές και πρόσκληση η Παναγία. Ασπάζονταν ευλαβικά την εικόνα της. Ακουμπούσαν στα πόδια τους την ευγνωμοσύνη τους. Έχυναν το δάκρυ του σωματικού και ψυχικού τους πόνου, απέθεταν εμπιστευτικά ελπίδες και όνειρα.
Διαβάστε τη συνέχεια στο άρθρο:
