Σήμερα, στο Ἀρχονταρίκι μας στὸν Λυθροδόντα, ζήσαμε μία ἡμέρα ποὺ θὰ μείνει χαραγμένη στὴν καρδιά μας.
Μία ἡμέρα ἁπλή, ἀθόρυβη, καὶ ὅμως γεμάτη Χριστό.
Μία ἡμέρα ποὺ μᾶς θύμισε ὅτι ἡ χαρὰ δὲν χρειάζεται πολλά· χρειάζεται ἀλήθεια.
Με μεγάλη χαρὰ καὶ συγκίνηση φιλοξενήσαμε τὸ Κέντρο Ὑποστηριζόμενης Διαβίωσης «Μέλισσες» ἀπὸ τὴ Δευτερά.
Παιδιὰ μὲ εἰδικὲς ἀνάγκες, παιδιὰ χωρὶς φυσικὴ οἰκογένεια, παιδιὰ ποὺ ὅμως κουβαλοῦν μέσα τους κάτι σπάνιο: καθαρότητα καρδιᾶς καὶ ἀνιδιοτελὴ χαρὰ.
Παιδιὰ ποὺ δὲν ἔμαθαν νὰ ὑπολογίζουν, ἀλλὰ νὰ χαίρονται.
Μαζί τους ἦταν ἡ ἰδιοκτήτρια τοῦ Κέντρου, κ. Γιώτα Βενιζέλου, μὲ τοὺς συνοδοὺς καὶ συνεργάτες της.
Μία ἐξαιρετικὴ κυρία, ποὺ δὲν μιλᾶ γιὰ προσφορά — τὴν ζεῖ.
Μὲ πολλὴ ἀγάπη, φροντίδα καὶ ζεστασιά, γίνεται καθημερινὰ οἰκογένεια γιὰ παιδιὰ ποὺ ἡ ζωή δοκίμασε νωρίς.
Οἱ πατέρες ἦταν στὴν προετοιμασία ἀπὸ νωρίς.
Ὄχι βιαστικά, ἀλλὰ μὲ χαρὰ.
Μαγείρεψαν μὲ φροντίδα, μὲ μεράκι, μὲ προσευχή.
Γιατί στὸ Ἀρχονταρίκι τὸ φαγητὸ δὲν εἶναι ἀπλῶς γεύμα· εἶναι διακονία.
Για τὰ παιδιὰ ἑτοιμάστηκαν ἀρτύσιμα φαγητά.
Γιατί αὐτὰ τὰ παιδιὰ εἶναι ἄγγελοι.
Καὶ οἱ ἄγγελοι δὲν ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ νηστεία·
ἔχουν ἤδη καθαρὴ καρδιά.
Για ἐμᾶς τοὺς ὑπόλοιπους, τοὺς κουρασμένους, τοὺς φορτωμένους ἀδυναμίες καὶ ἁμαρτίες, τὸ τραπέζι ἦταν νηστίσιμο, ὅπως ἀρμόζει στὴν περίοδο ποὺ διανύουμε.
Γιατί ἐμεῖς ἔχουμε ἀνάγκη νὰ χαμηλώσουμε.
Νὰ θυμηθοῦμε.
Νὰ μετανοήσουμε.
Καὶ ἐκεῖ, στὸν ἴδιο χώρο, ἡ διάκριση δὲν χώρισε· δίδαξε.
Καθίσαμε ὅλοι μαζί.
Φάγαμε.
Τραγουδήσαμε.
Γελάσαμε μὲ γέλιο καθαρό.
Τὰ παιδιὰ τάισαν τὰ ζωάκια, χάρηκαν τὴ φύση, ἔτρεξαν ἐλεύθερα.
Καὶ ἡ χαρὰ τους ἔγινε δική μας χαρά.
Καὶ μέσα σ’ ὅλη αὐτὴ τὴ χαρὰ, δὲν μποροῦμε νὰ μὴν κάνουμε καὶ μία σιωπηλὴ διαπίστωση.
Ζοῦμε σὲ καιροὺς ποὺ πολλοὶ μιλᾶνε γιὰ φιλανθρωπία ἀπὸ θέσεις ἀσφάλειας,
ποὺ μοιράζονται ἐπιδόματα καὶ εὐχές ἀπὸ γραφεῖα καὶ ἀνακοινώσεις.
Ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι ὅμως,
ποὺ τὰ Χριστούγεννα τὰ ζοῦν ὄχι ἀπὸ περίσσευμα,
ἀλλὰ ἀπὸ ὑστέρημα.
Ἐμεῖς, χωρὶς μισθό, χωρὶς σιγουριὰ, χωρὶς κοσμικὲς ἐξασφαλίσεις,
βρεθήκαμε νὰ πορευόμαστε στὸν δρόμο τῆς δοκιμασίας.
Κι ὅμως, αὐτὸς ὁ δρόμος δὲν μᾶς ἔκλεισε τὴν καρδιά — τὴν ἄνοιξε περισσότερο.
Γιατί ὅταν στερεῖσαι, μαθαίνεις νὰ συμπονᾶς.
Καὶ ὅταν πονᾶς, καταλαβαίνεις ποιος ἔχει πραγματικὰ ἀνάγκη.
Γι’ αὐτὸ καὶ σήμερα, παρὰ τὶς στερήσεις μας,
παρὰ τὶς ἀδικίες καὶ τὴν ἀβεβαιότητα,
τὸ τραπέζι ἄνοιξε.
Ἡ πόρτα ἔμεινε ξεκλείδωτη.
Καὶ ἡ ἀγάπη δὲν ἐτέθη ὑπὸ ὅρους.
Γιατί ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν μετριέται μὲ κονδύλια καὶ διανομές,
ἀλλὰ μὲ καρδιὲς ποὺ σπάζουν γιὰ νὰ χωρέσουν τὸν ἄλλο.
Καὶ ἂν κάτι θέλουμε νὰ κρατήσουμε ἀπὸ τὴ σημερινὴ ἡμέρα,
εἶναι αὐτό:
ὅτι ὁ Χριστὸς γεννιέται πιὸ ἐύκολα σὲ σπίτια φτωχὰ ἀλλὰ ἀνοιχτά,
παρὰ σὲ θεσμοὺς πλούσιους ἀλλὰ κλειστούς.
Στὸ τέλος, μοιράστηκαν δώρα ἀγάπης, μὲ Ἅγιο Βασίλη.
Ὄχι γιὰ τὸ θέαμα, ἀλλὰ γιὰ τὸ μήνυμα.
Δῶρα ποὺ λένε χωρὶς λόγια:
σε βλέπω – σὲ νοιάζομαι – χαίρομαι ποὺ εἶσαι ἐδῶ.
Σήμερα καταλάβαμε κάτι βαθιὰ καὶ ἀπλό:
Χριστούγεννα δὲν εἶναι τὰ στολίδια.
Οὔτε τὰ τραπέζια.
Οὔτε οἱ εὐχές τῶν λέξεων.
Χριστούγεννα εἶναι πράξεις ἀγάπης.
Εἶναι προετοιμασία σιωπηλή.
Εἶναι κόπος χωρὶς θόρυβο.
Εἶναι νὰ ἀνοίγεις τὴν καρδιὰ καὶ τὸ τραπέζι σου.
Σήμερα, στὸ ταπεινὸ μας Ἀρχονταρίκι στὸν Λυθροδόντα,
ὁ Χριστὸς γεννήθηκε ἀνάμεσά μας.
Καὶ ἦταν χαρούμενος.
Εὐχαριστοῦμε ἀπὸ καρδιᾶς τὸ Κέντρο «Μέλισσες», τὴν κ. Γιώτα Βενιζέλου καὶ ὅλους τοὺς συνεργάτες της γιὰ τὴν παρουσία καὶ τὸ φῶς ποὺ μᾶς χάρισαν.
Μᾶς θύμισαν πὼς ἡ ἀγάπη, ὅταν μοιράζεται, δὲν λιγοστεύει — πληθαίνει.
Καλά καὶ εὐλογημένα Χριστούγεννα.
Με πράξεις.
Με διάκριση.
Με ἀγάπη.
