Χρίστος Χαλικιάς: Θυμός για όλα – Ευθύνη για τίποτα

ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ Ο ΘΥΜΟΣ –

ΜΑΣ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ.

Θυμώνουμε – με τους πολιτικούς.
Θυμώνουμε – με τους θεσμούς.
Θυμώνουμε – με τους «άλλους».
Θυμώνουμε – με την τύχη μας.
Θυμώνουμε – με τα πάντα.

Και κάπου εκεί –

τελειώνει η ιστορία.
Γιατί ο θυμός –
έγινε υποκατάστατο πράξης.
Έγινε άλλοθι –
ακινησίας.

Έγινε το πιο βολικό συναίσθημα –

μιας κοινωνίας
που δεν θέλει να πληρώσει
το κόστος –

της ευθύνης.

Ο θυμός δεν χτίζει –
Δεν σηκώνει βάρος –
Δεν παίρνει αποφάσεις –
– ΑΝΑΚΟΥΦΙΖΕΙ.
Και αυτό είναι το πρόβλημα.

Ζούμε σε μια εποχή –
όπου όλοι φωνάζουν –
και κανείς δεν στέκεται.
Όπου όλοι καταγγέλλουν –
και κανείς δεν υπογράφει.

Όπου όλοι «τα λένε έξω απ’ τα δόντια» –
αλλά κανείς δεν λέει:
– «εδώ είμαι».
Θέλουμε δικαιοσύνη – χωρίς συνέπειες.
Θέλουμε αλήθεια – χωρίς κόστος.
Θέλουμε αλλαγή – χωρίς να αλλάξουμε.

Και κάπως έτσι –
ο θυμός γίνεται θέαμα.
Το θέαμα γίνεται πολιτική –
Και η πολιτική γίνεται θόρυβος.
– ΧΩΡΙΣ ΕΥΘΥΝΗ.

Ο εύκολος θυμός –
δεν απειλεί κανέναν.
Εκτονώνεται –
Καταναλώνεται –
Ξεχνιέται –
Η ευθύνη όμως –

μένει.

Γιατί ευθύνη σημαίνει επιλογή –
Σημαίνει θέση –
Σημαίνει ρίσκο –
Σημαίνει να χάσεις φίλους –
Να δεχτείς επίθεση –
Να μη χειροκροτηθείς –

Ο θυμός λέει:
– «φταίνε οι άλλοι».
Η ευθύνη λέει:
– «εγώ τι κάνω».
Και εκεί –
οι περισσότεροι σωπαίνουν.

Ζητάμε ηγέτες –
αλλά αρνούμαστε να γίνουμε πολίτες.
Ζητάμε κράτος –
αλλά λειτουργούμε σαν όχλος.
Ζητάμε μέτρο –
αλλά επιβραβεύουμε την υπερβολή.

Μας βολεύει η οργή –
Δεν μας βολεύει η συνέπεια –
Γιατί η συνέπεια απαιτεί διάρκεια –
Και εμείς μάθαμε –
στο στιγμιαίο.
Στο σύνθημα –
Στο ξέσπασμα –
των 30 δευτερολέπτων.

Θυμός – για όλα.
Ευθύνη – για τίποτα.
Και μετά απορούμε –
γιατί τίποτα δεν αλλάζει.

Δεν αλλάζει –
γιατί ο θυμός –
δεν είναι δύναμη.
Είναι εκτόνωση –
Η δύναμη –
είναι η ευθύνη.
Και η ευθύνη –
δεν φωνάζει.
Δεν βρίζει –
Δεν ποστάρει –
– ΣΤΕΚΕΤΑΙ.

Σε μια κοινωνία –
που γονατίζει εύκολα –
η ευθύνη –
είναι πράξη αντίστασης.

Και όσο τη φοβόμαστε –
θα φωνάζουμε όλο και πιο δυνατά –
για να μη φαίνεται –
ότι δεν κάνουμε τίποτα.

Αυτό δεν είναι κρίση πολιτική –
– Είναι κρίση χαρακτήρα.
Και δεν λύνεται –
με περισσότερο θυμό.

Λύνεται μόνο –
όταν κάποιος πει:
– ΩΣ ΕΔΩ.
– ΕΓΩ ΘΑ ΣΤΑΘΩ.
– ΚΙ ΑΣ ΜΕΙΝΩ ΜΟΝΟΣ.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ –

ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ –

ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΘΥΜΩΝΟΥΝ.

ΑΛΛΑ –

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ –

ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΕΥΘΥΝΗ.

ΚΑΙ ΑΥΤΟ –

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΟΡΥΒΟΣ.

ΓΙΝΕΤΑΙ –

ΙΣΤΟΡΙΑ.

* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.