ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΕΝΑΣ ΠΑΠΠΟΥΣ, ΜΙΑ ΚΑΡΕΚΛΑ, ΚΙ ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΣΒΗΣΕ! Του Χρίστου Χαλικιά. Δεν υπάρχει πιο ιερή εικόνα στην πόλη - απ’ έναν παππού που κάθεται μόνος, με μια καρέκλα, κι ένα κερί που επιμένει να καίει μέσα στο σκοτάδι.
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ. ΟΥΤΕ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ.
ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟΥ –
ΚΙ ΕΚΕΙ, ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ,
ΑΝΑΒΕΙ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΤΟΥ ΦΛΟΓΑ.
ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ·
ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ.
Τον λένε άστεγο.
Μα στην πραγματικότητα,
αυτός είναι που έχει σπίτι.
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ.
Εμείς είμαστε οι άστεγοι –
οι περιπλανώμενοι μέσα στα φώτα,
χωρίς να βλέπουμε τίποτα.
Τον κοιτάς –
κι η ψυχή γονατίζει.
Γιατί μέσα στη σιωπή του
κατοικεί η καθαρότητα που χάσαμε:
το μέτρο του ανθρώπου,
το ήθος της απλότητας,
το μεγαλείο του ταπεινού.
ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΤΙΠΟΤΑ.
ΟΥΤΕ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ· ΟΥΤΕ ΒΛΕΜΜΑΤΑ.
ΜΟΝΟ ΣΚΥΒΕΙ ΣΤΟ ΚΕΡΙ,
ΣΑΝ ΝΑ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ.
Κι όταν φυσά ο άνεμος,
το κερί του δεν σβήνει.
Γιατί δεν καίει με κερί –
καίει με ψυχή.
Κάποτε, ένα παιδί τον ρώτησε:
«Παππού, τι φυλάς εκεί;»
Κι εκείνος χαμογέλασε –
όπως χαμογελά ο ουρανός πριν τη βροχή:
«ΦΥΛΑΩ ΤΟ ΛΙΓΟ ΦΩΣ, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ.
ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΣΒΗΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ,
ΘΑ ΝΟΜΙΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙ.»
Κι η φωνή του έμοιαζε
με προσευχή που έμαθε να ανασαίνει μέσα στον άνεμο.
Κάθε νύχτα, στην άκρη της πόλης,
ενώ οι άνθρωποι περνούν βιαστικά,
εκείνος στέκει –
ένας φρουρός του ανείπωτου.
Η ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΣ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑΣ.
ΤΟ ΚΕΡΙ ΤΟΥ, ΨΑΛΜΟΣ.
Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ, ΠΡΟΣΕΥΧΗ.
Όλα πάνω του μιλούν για έναν Θεό
που δεν κατοικεί σε ναούς,
αλλά στα πεζοδρόμια όπου κάποιος
κρατά ακόμα αναμμένο το λίγο φως.
Κάποτε έγραψαν πως ο παππούς
«ενοχλεί το βλέμμα των περαστικών».
Μα δεν είναι εκείνος που ενοχλεί –
είναι η συνείδησή μας που αναβοσβήνει.
ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΡΟΜΟ,
ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΛΑΤΕΙΑ,
ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΡΑΤΑ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ –
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΚΟΙΤΑΜΕ ΑΛΛΟΥ.
Ο παππούς αυτός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΙΑΝΟΣ.
– είναι μάρτυρας.
Δεν είναι φτωχός – ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΣΕ ΠΙΣΤΗ.
Κι αυτό το κερί που καίει ακόμα,
είναι η τελευταία ανάσα μιας πόλης
που ξέχασε να προσεύχεται.
Αν κάποτε περάσεις απ’ το σημείο του,
μην του αφήσεις ψιλά.
Άφησέ του τη σιωπή σου –
είναι πιο ακριβή.
Κι όταν φύγεις,
θα νιώσεις πως κάτι άλλαξε.
Όχι εκείνος – εσύ.
Γιατί αυτός ο παππούς,
με μια καρέκλα κι ένα κερί,
μας θυμίζει κάθε νύχτα
πως ο Θεός δεν αποκαλύπτεται με φωνές,
αλλά με φλόγες που δεν σβήνουν.
ΚΙ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΚΕΡΙ –
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ.
ΚΙ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ –
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΑΔΑ.
Και ίσως, κάποτε,
όταν η πόλη σβήσει τα φώτα της,
να μείνει μόνο εκείνο το μικρό κερί –
για να θυμίζει πως κάποιος πίστεψε,
ΟΣΟ ΕΜΕΙΣ ΠΡΟΣΠΕΡΝΟΥΣΑΜΕ.
* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.
