Χειροτονία εις Διάκονον στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καρδίτσης

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, τελέσθηκε η εις Διάκονον χειροτονία του Μοναχού Τιμοθέου (Αθανασίου Νιαβή), της Ιεράς Μονής Παναγίας «Πελεκητής», σε μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή για την τοπική Εκκλησία, η οποία υποδέχθηκε έναν νέο διάκονο στο ιερό σώμα του κλήρου.

Με αισθήματα βαθιάς συγκινήσεως και ευγνωμοσύνης, ο νεοχειροτονηθείς Διάκονος προσήλθε στη συνέχεια στο ιερό βήμα του λόγου, εκφράζοντας ενώπιον του Σεβασμιωτάτου, του ιερού κλήρου και του εκκλησιάσματος τη δοξολογία του προς τον Θεό και την ευχαριστία του προς όλους όσοι στάθηκαν συνοδοιπόροι στην πορεία της κλήσεώς του. Με λόγο ταπεινό και καρδιακό, κατέθεσε τις σκέψεις και τα αισθήματά του για τη μεγάλη αυτή ημέρα της ζωής του, αναγνωρίζοντας το βάρος της διακονίας που αναλαμβάνει και την ευθύνη που φέρει ενώπιον της Εκκλησίας:

«Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,

Πανιερώτατε Τίμιον Πρεσβυτέριον, Χριστού Διακονία

Εξοχότατε κύριε Υπουργέ, Αξιότιμε κύριε Γενικέ Διευθυντά του επί της Εθνικής Αμύνης Υπουργείου,

αξιότιμοι Κύριοι Βουλευτές, αγαπητοί μου αδελφοί.

Ἡ ἡμέρα αὕτη ἐστὶν ἡ τοῦ Κυρίου πεποιημένη· ἡμέρα χαρᾶς καὶ κατανύξεως, εὐγνωμοσύνης καὶ φόβου αγίου. Ἡ ψυχή μου σήμερον ἵσταται ἐνώπιον τοῦ Ἁγίου Θυσιαστηρίου συγκλονισμένη, οὐχὶ ὡς ἄξια, ἀλλ’ ὡς ἐλεηθεῖσα. Ἡ ὥρα αὕτη μοιάζει μὲ ἀνατολὴ καινῆς ζωῆς· ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μου τίθεται ἡ ἱερὰ χείρ καὶ μεταδίδεται ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ θεραπεύουσα τὰ ἐλλείποντα καὶ ἀναπληροῦσα τὰ ἀσθενῆ.

Ἐκ νεότητός μου ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἦτο φῶς καὶ ὁδηγός μέσα στὴν ἀστάθεια καὶ τὴν ἀναζήτησιν. Ὅπως ἡ δρόσος ποτίζει ἀθορύβως τὴν γῆν, οὕτω καὶ ἡ χάρις τοῦ Χριστοῦ ἐργαζόταν μυστικῶς ἐν τῇ καρδίᾳ μου, ἕως ὅτου ἔφθασεν ἡ ἡμέρα αὕτη. Καὶ νῦν, ὅσον καὶ ἐὰν ἡ καρδία μου χαίρει, ἡ συνείδησίς μου με ἐλέγχει· τίς γὰρ ἱκανός ἐστιν νὰ σταθῇ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ διακονῇ τὰ ἅγια Μυστήριά Του;

Κατὰ τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον, οὐδὲ οἱ ἄγγελοι ἐθεώρουν ἑαυτοὺς ἱκανοὺς ἄνευ θείας ἐντολῆς νὰ ἐγγίσουν τὰ τοῦ Θεοῦ μυστήρια. Ὁμοίως, κατὰ τὸν Μέγαν Βασίλειον, ἡ ἀληθινὴ διακονία ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ εἶναι ἡ ἀγάπη ἡ θυσιαστική. Ἀληθῶς, οὐδεὶς ἐξ ἑαυτοῦ ἱκανός· ἀλλ’ ὁ Θεὸς ἐκλέγεται τοὺς ἀσθενεῖς, ἵνα ἐν αὐτοῖς φανερωθῇ ἡ δύναμίς Του.

Σήμερον ἡ Ἐκκλησία μὲ καλεί νὰ ἐνδυθῶ τὴν χάριν τοῦ διακόνου· τοῦ ὑπηρέτου τοῦ Θυσιαστηρίου καὶ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ὁ διάκονος δὲν λαμβάνει ἀξίωμα, ἀλλὰ σταυρόν· δὲν ζητεῖ τιμήν, ἀλλὰ διακονεῖ ἐν ταπεινώσει καὶ ἀγάπῃ. Καλείται νὰ γίνῃ φωνὴ προσευχῆς καὶ γέφυρα μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, μεταφέρων εἰς τὸ Θυσιαστήριον τὸν πόνον καὶ τὴν ἐλπίδα τοῦ λαοῦ ὡς εὐώδες θυμίαμα.

Προχθές, διὰ τῆς μοναχικῆς μου κουρᾶς, ἔλαβα τὸ ὄνομα Τιμόθεος και με παροτρύνατε Σεβασμιώτατε με τον λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τὸν Τιμόθεον:

«Μηδεὶς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω, ἀλλὰ τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ» (Α΄ Τιμ. 4,12).

Καὶ πάλιν, ὁ αὐτὸς Ἀπόστολος παραγγέλλει: «Ἀναζωπύρει τὸ χάρισμα τοῦ Θεοῦ, ὃ ἐστὶν ἐν σοὶ διὰ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν» (Β΄ Τιμ. 1,6).

Οἱ λόγοι οὗτοι εἶναι δι’ ἐμὲ κλῆσις καὶ εὐθύνη· νὰ διαφυλάξω τὸ χάρισμα μὲ ταπείνωσιν, ἐπαγρύπνησιν καὶ ἀγάπην ἀνυπόκριτον, ὥστε ἡ διακονία μου νὰ μὴ γίνῃ τύπος ἐξωτερικός, ἀλλὰ μαρτυρία ζῶσα.

Δέομαι, λοιπόν, ὁ Κύριος νὰ με ἀξιώσῃ νὰ διακονῶ ἐν καθαρᾷ συνειδήσει καὶ μὲ φόβον Θεοῦ· νὰ μὲ φυλάττῃ ἀπὸ κενοδοξίαν καὶ ψυχρότητα, νὰ ἀναζωπυρῇ ἐντός μου τὴν φλόγα τοῦ Πνεύματος καὶ νὰ ποιῇ τὴν καρδίαν μου τόπον ἐλέους καὶ ἀγάπης.

Τα Πάντα δωρεὰ του Θεοῦ. Καὶ ἐγὼ σήμερον προσφέρω μόνον εὐγνωμοσύνην καὶ διάθεσιν διακονίας.

Τούτη την ώρα πριν λάβω τον πρώτο βαθμό της ιεροσύνης αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω ευχαριστίες και ορισμένες σκέψεις για ανθρώπους που κοσμούν την ζωή μου.