Χειροτονία φερέλπιδος αγγέλου από την Ουγκάντα

Τονίζει σύν τοῖς ἄλλοις τήν καθολική ἐξάπλωση τῆς χριστιανικῆς πίστεως, τήν καθολικότητα τῆς θεολογίας περί τοῦ Θεοῦ (ὡς ἀποκάλυψη καί μέθεξη), περί τῆς πανανθρωπότητος καί τοῦ σύμπαντος (καθολικότητα τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Αὐτοαληθείας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τῆς ἀληθείας περί τῆς κτίσεως ὅλης), τήν πληρότητα (καθολικότητα) τῆς μετεχομένης σωτηρίας, τήν δι᾽ ὅλου τοῦ ἀνθρώπου ἐνάσκηση καί βίωση τῆς καθολικότητος τῆς ἁγιωσύνης.

Αὐτήν τήν καθολικότητα διακονεῖ ἡ Ἐκκλησία. Σ᾽ αὐτήν τήν καθολικότητα προσκαλεῖ, συγκαλεῖ καί διακονεῖ τόν κόσμο. Μ᾽ αὐτήν τήν καθολικότητα ἐνασκεῖ καί ἐκπληρώνει τήν ἀποστολή της.

Ὁ κόσμος ὅλος εἶναι κτίση Θεοῦ, καί ὁ ἔλλογος κόσμος ἀγγέλων καί ἀνθρώπων συγκαλεῖται νά ζεῖ ἐθελουσίως αὐτό τό γεγονός τῆς κτίσεώς του μέ μιά ἀδιάκοπη δοξολογική καί λατρευτική κίνηση πρός τόν Θεό.

Σ᾽ αὐτόν τόν εὐλογημένο σκοπό στοχεύει ἡ ὅλη ποιμαντική.

Αὐτό τό γεγονός μπορεῖ νά τό ζεῖ καί νά τό ὑπηρετεῖ ὅποιος προσκαλεῖται καί εἰσάγεται σ᾽ αὐτό τό θεῖο δῶρο. Ὅποιος τό χαίρεται, πού εἰσάγεται σ᾽ αὐτό τό μυστήριο. Ὅποιος τό λαχταρᾶ, τό ἐπιποθεῖ καί τό ἀποδέχεται μέ κατανενυγμένη καρδιά, μέ συγκλονισμένη ὁλοτελῶς ὅλη του τήν ὕπαρξη.

Θέλοντας νά παράσχει μιά τέτοια εὐλογία στόν Οὐγκαντέζο Διάκονο π. Χριστοφόρο τῆς Μητροπόλεως Πολυανῆς & Κιλκισίου, ὁ Τοποτηρητής Μητροπολίτης Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου κ. Δημήτριος, ζήτησε καί ἔλαβε τήν ἀπαραίτητη ἔγκριση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί ἀκολούθως προχώρησε στή χειροτονία του εἰς Πρεσβύτερον, τήν Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου, στό Ναό τῶν Ἁγίων Πεντεκαίδεκα Μαρτύρων Κιλκίς.

Συνέπεσε μέ τήν εὐλογημένη εὐκαιρία ἑορτασμοῦ τῆς μεταστάσεως τοῦ ἁγίου πανευφήμου Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ, ἠγαπημένου Μαθητοῦ, ἐπιστηθίου φίλου καί παρθένου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου (κύριος ἑορτασμός μετά τήν βασική χριστολογική ἀναφορά τῆς Κυριακῆς).

Στήν ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος μνημόνευσε τό διττό ἑορτολογικό πλαίσιο καί ἔδωσε πολύ ἁπλά, εἰς ἐπήκοον καί τῶν συνεστώτων Κληρικῶν καί τοῦ ἐκκλησιάσματος, ὑπομνήσεις σεβασμοῦ καί τιμῆς καί πιστότητος τοῦ χειροτονουμένου καί κάθε κληρικοῦ γιά τό χάρισμα καί τό ποιμαντικό ἄθλημα τῆς Ἱερωσύνης.

Ἡ κατανυκτική βίωση ἀπό τόν π. Χριστοφόρο τοῦ μυστηρίου τῆς εἰσαγωγῆς του στήν τελειότητα τῆς Ἱερωσύνης ἦταν ἐμφανέστατη καί στόν Ἀρχιερέα καί στούς συλλειτουργούς Ἱερεῖς καί τούς Διακόνους, ὅπως καί σέ ὅλο τό ἐκκλησίασμα.

Κάθιδρως, κλαίων, μέ διάβροχη τήν ὕπαρξή του ἀπό τήν κατάνυξη καί τό θεῖο φόβο καί τήν λατρευτική του ἀναφορά στόν Παντευεργέτη Κύριο.

Ἀνάλογη αἴσθηση προξένησε σέ ὅλους καί ἡ σεμνότητα καί τά λόγια τῆς εὐγνωμοσύνης ἀπό τήν πρεσβυτέρα του. Δίδαγμα ἐξ ἀμφοτέρων γιά τό δῶρο πού ἀξιώθηκαν νά λάβουν στήν προοπτική τῆς διακονίας τῆς Ἐκκλησίας.

ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΣΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΟΥΜΕΝΟ
(διδαχή πατρικῆς ἐγκαρδίωσης καί ἐκκλησιαστικῆς ἔμπνευσης)

Ἡ Ἱερωσύνη εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Δέν γίνεται κανείς Ἱερεύς ἀπό μόνος του. Πρέπει νά τόν χειροτονήσει ὁ Ἐπίσκοπος, ὁ φορεύς τῆς χάριτος, ὁ διάδοχος τῆς Ἀποστολικῆς διαδοχῆς.

Ἀλλά γιά νά φθάσει κανείς σ᾽ αὐτό τό σημεῖο, πρέπει νά λάβει τό κάλεσμα τοῦ Θεοῦ, εἴτε φανερά εἴτε μυστικά στήν καρδιά του, μέσα ἀπό λόγια ἄλλων ἀνθρώπων, μέσα ἀπό περιστάσεις τοῦ βίου.

Μή λησμονοῦμε τόν ἐγκαινιασμένο ἐσχατολογικό στόχο πού ἔμμεσα διδάσκει ὁ ἅγιος Σωφρόνιος Ἱεροσολύμων, μέσα ἀπό τήν σεμνή καί σώφρονα καί θυσιαστική Ἱερατεία νά δοξάζεται τό πανάγιο ὄνομα τῆς τριλαμποῦς Θεότητος «καί διά στοιχείων καί δι᾽ ἀγγέλων καί δι᾽ ἀνθρώπων καί διά ὁρωμένων καί δι᾽ ἀοράτων» (ἡ κατά τόν προγενέστερο Κύριλλο Ἱεροσολύμων καθολικότης τῆς μέθεξης τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἀναφορᾶς τῆς κτίσεως στόν Κτίστη καί Σωτήρα Θεό).

Ἀλλά, γιά νά καλέσει ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο στήν Ἱερατεία, πρέπει νά ἔχει μέσα του τίς προϋποθέσεις, τή διάθεση, τήν ἀρετή, τήν καθαρότητα, τήν ἁγνότητα τοῦ ἀγάμου βίου ἤ τήν σωφροσύνη τοῦ ἐγγάμου βίου, τήν προοπτική ἀντάξιας διαγωγῆς, πού ὅλα αὐτά τά βλέπει καί τά ἐπιβραβεύει ὁ παντογνώστης Θεός.

Ἄν δέν τά ἔχει αὐτά…, ἄν τολμήσει νά κρύψει ἀπό τόν Ἐπίσκοπο καί τόν ἐξομολόγο τή ζωή του…, ἄν γίνει κανείς Ἱερεύς ἐπαγγελματίας, τότε καταντᾶ ἀχθοφόρος τοῦ χαρίσματος (τό χάρισμα ἐνεργεῖ στούς ἄλλους θεραπευτικά καί σωστικά, ἀλλά δέν ἐνεργεῖ στόν ἴδιο, δέν σώζεται ὁ ἴδιος).

Γι᾽ αὐτό, σέ κάθε θεία Λειτουργία, ἡ Ἐκκλησία ὅρισε νά παρακαλοῦμε πρῶτα γιά τόν Ἐπίσκοπο, μετά γιά τούς Ἱερεῖς καί στό τέλος γιά ὅλο τό λαό. Ὅλοι μας ἔχουμε ἀνάγκη τῶν προσευχῶν ὅλων καί ὑπέρ ὅλων. Καί νά πῶ ἐπ᾽ εὐκαρίᾳ ὅτι δέν ἀρκεῖ τό σταυροκόπημα, γιά νά γίνεται κανείς διαρκῶς χριστιανός, ἐγχριστωμένος, τοῦ Χριστοῦ.

Πρέπει νά ἐφελκύει τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, τή χάρη τοῦ Θεοῦ, τή θεομεθεξία πού αὐτό συντελεῖται στούς μετόχους τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μυστηρίου.

Καί ἡ ἔλευση τοῦ ἐλέους τοῦ Κυρίου θαυμαστώνει ἐκείνους πού δέν ἐπαίρονται, ἀλλά διά τῆς αὐτομεμψίας τό ἐφελκύουν πλουσιοπάροχα.

Δέν ἐγγίζουμε τόν Κύριο σάν θρησκευόμενοι οὔτε καί σάν ὑπεραξίες ἀρετῆς. Τόν ἐγγίζουμε ταπεινοφρόνως, καί ἐδῶ ἔχει μεγάλη σημασία ἡ ἐκκλησιαστική ὑπακοή, ἡ ὑπακοή στήν Ἐκκλησία.

Στήν Ἀρχιερατική θεία λειτουργία, ἐμεῖς οἰ Ἀρχιερεῖς μνημονεύουμε καί παρακαλοῦμε λειτουργικά ἐν προκειμένῳ γιά τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη καί τήν Σύνοδο.

Αὐτό δείχνει τόν σύνδεσμο καί τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλά ἔχει καί μιάν ἄλλη σημασία:δείχνει τήν ἀνάγκη, τήν μεγάλη ἀνάγκη πού ἔχουμε ὅλοι μας, νά προσεύχεται ὅλη ἡ Ἐκκλησία στή θεία Λειτουργία γιά μᾶς.

Αὐτό τό νόημα καί αὐτήν τήν ἀνάγκη ἐκπληρώνει ἡ μόνιμη λειτουργική δέηση “ὑπέρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν, τοῦ τιμίου Πρεσβυτερίου, τῆς ἐν Χριστῷ Διακονίας, παντός τοῦ Κλήρου καί τοῦ λαοῦ».

Καί μέσα σ᾽ αὐτήν τή λειτουργική καί προσευχητική καί ἐκκλησιαστική ἑνότητα ἐντάσσεται ἡ σημασία καί ἡ ἐνέργεια τῶν καθιερωμένων ἑνοτήτων προσευχῆς σέ ὅλο τό 24ωρο. Στήν Γ’ Ὥρα π.χ. ὑπάρχει μιά ὡραιοτάτη προσευχή πού ἐπικαλούμεθα δι᾽ αὐτήν τήν ἑνότητα: «Ταχεῖαν καὶ σταθηρὰν δίδου παραμυθίαν τοῖς δούλοις σου, Ἰησοῦ, ἐν τῷ ἀκηδιάσαι τὰ πνεύματα ἡμῶν…» (πόσο τραγικά ζοῦμε αὐτήν τήν ἀκηδία, τήν μαυρίλα στίς μέρες μας!). «…Μὴ χωρίζου τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἐν θλίψεσι, μὴ μακρύνου τῶν φρενῶν ἡμῶν ἐν περιστάσεσιν, ἀλλ’ ἀεὶ ἡμᾶς πρόφθασον. Ἔγγισον ἡμῖν, ἔγγισον ὁ πανταχοῦ.

Ὥσπερ καὶ τοῖς Ἀποστόλοις σου πάντοτε συνῇς, οὕτω καὶ τοῖς Σὲ ποθοῦσιν ἕνωσον σαὐτὸν, Οἰκτίρμον, ἵνα συνημμένοι σοι ὑμνῶμεν καὶ δοξολογῶμεν τὸ Πανάγιόν σου Πνεῦμα». Λαχταροῦμε νά μᾶς ἐγγίσει ὁ Χριστός, νά εἶναι μαζί μας ὅπως ὑποσχέθηκε καί ἦταν διαρκῶς μέ τούς Ἀποστόλους.

Ἔτσι ἑνωμένοι μέ τόν Κύριο, θά ὑμνολογοῦμε καί θά δοξολογοῦμε τό Πανάγιο Πνεῦμα. Δηλαδή θά ἀποδεχόμεθα τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στήν ἑνότητα τήν ἐκκλησιαστική. Καί τό Ἅγιο Πνεῦμα θά μᾶς διατηρεῖ σέ ἑνότητα ἐκκλησιαστική μέ τόν Κύριο, ὥστε νά βιώνουμε τήν υἱοθεσία ἀπό τό Θεό Πατέρα χάρη στόν Κύριο διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Αὐτό τό “συνημμένοι σοι, Κύριε” τό ἔζησε, τό κήρυξε, τό εὐαγγελίσθηκε, τό κατέγραψε ὁ σήμερα τιμώμενος ἅγιος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος (βεβαίως καί ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες καί οἱ Ἅγιοι).

Προσέξτε ὅμως! Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἔμεινε δίπλα στήν σωτηριώδη κένωση τῆς Σταυρώσεως τοῦ Κυρίου, μαζί μέ τήν Πανάχραντη Κυρία Θεοτόκο καί ἐλαχίστους ἄλλους. Ἔζησε τήν ἔσχατη ταπείνωση τοῦ Γολγοθᾶ, τήν ἔσχατη ἐθελούσια ταπείνωση τοῦ Κυρίου γιά τή σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου. Καί ἐπειδή βίωσε αὐτήν τήν ἔσχατη ὀδύνη τῆς σταυρικῆς ἐθελούσιας κενώσεως καί ὀδύνης τοῦ Σωτῆρος, γι᾽ αὐτήν τήν συμμετοχή, πού ἦταν μιά συμμετοχική συσταύρωση, ἀξιώθηκε νά γίνει ὁ κατεξοχήν Εὐαγγελιστής τῆς Θεολογίας (πέρα ἀπό τίς ἀνάγκες τίς ἱστορικές τοῦ τέλους τοῦ Α΄ αἰώνα γιά τήν Ἐκκλησία). Καί ἀξιώθηκε νά ἐπιβιώσει καί νά τελειωθεῖ εἰρηνικά. Βίωσε τόσο ἄμεσα τήν Σταύρωση τοῦ Κυρίου καί τήν συσταύρωση. Δέν χρειάστηκε ἄλλη μαρτυρική συσταύρωση.

Μᾶς ὑποδεικνύει ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος αὐτό στό ὁποῖο ὑστεροῦμε ὅλοι μας. Δέν ἐπιποθοῦμε νά συμμετέχουμε ταπεινά, ἀγαπητικά, κενωτικά, μέ ὑπακοή στό μυστήριο τῆς Θεολογίας (τῆς πίστεως καί τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ) καί στό γεγονός τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτό καί ταλαιπωρούμεθα ἀκουσίως μέ τόσες δοκιμασίες καί ἀθέλητες ταπεινώσεις καί ἐξουθενώσεις…

***

Ὁ σήμερα χειροτονούμενος Χριστοφόρος πίστεψε καί ἀγωνίζεται καί στοχεύει νά ὑπηρετεῖ αὐτήν τήν ἑνότητα. Νά ἐξυπηρετεῖ καί νά διακονεῖ τό θέλημα τοῦ Κυρίου γιά τήν ἑνότητά μας τήν ἐκκλησιαστική καί γιά τήν ἱεραποστολική κλήση τοῦ κόσμου τῆς ἄγνοιας στήν ἐπίγνωση τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, στήν κοινωνία τοῦ Σωτῆρος.

Ὁ π. Χριστοφόρος τό ἔπραττε αὐτό μέχρι τώρα στή ζωή του, ὡς ὀρθόδοξος χριστιανός ἀπό τήν Ἀφρική, μιά ἤπειρο ἐκμετάλλευσης, μέ τόσο ὁριακές δυσκολίες καί πολλά προβλήματα.

Ἡ πίστη του ὅμως στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τόν καθιστοῦσε ὑπεύθυνο, ἔτσι ὥστε νά βοηθᾶ τόν ἑλληνομαθή Γέροντά του Μητροπολίτη Ἰωνᾶ, ἐπιλύοντας μέ τήν εὐλογία του τά προβλήματα πού ἀναφύονταν. Ὁ διάκονος Χριστοφόρος εἶναι ἔγγαμος μέ τήν διακόνισσα Ρούθ καί πατέρας ἑνός κυοφορούμενου βρέφους.

Ὡς διάκονος χειροτονήθηκε ἀπό τόν μακαριστό Μητροπολίτη Κιλκισίου Ἐμμανουήλ. Ἀλλ᾽ ὅμως καί αὐτήν τήν ἔγγαμη οἰκογενειακή ζωή τήν θέτει μέσα στό ἄχραντο μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, μέ τόσον ἀπόλυτο θυσιαστικό τρόπο.

Τί ἔπραττε δηλαδή;

Ζοῦσε καί ζεῖ τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, πού ἑνοποιεῖ τόν κόσμο μέ τό Χριστό, πού σώζει τόν κόσμο φέρνοντάς τον σέ ἑνότητα μέ τό Χριστό, πού ὑπηρετεῖ τό μυστήριο καί τό γεγονός τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου ἀπό τό Χριστό.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία διαρκής Πεντηκοστή.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τά διαρκῆ Χριστούγεννα καί Θεοφάνεια καί τό διαρκές Πάσχα.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ “οἶκος τοῦ Θεοῦ Πατρός”, ἐπειδή εἶναι “τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ” καί εἶναι “τό σῶμα μέ κεφαλή τό Χριστό” γιατί ἐνεργεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα τήν ἑνότητά μας μέ τό Χριστό, ὅπως προανέφερα.
Ὅλα αὐτά τά ἔμαθε καί τά ζοῦσε καί νά ἔνιωθε ὁ π. Χριστόφορος μέ ὅλη τήν καρδιά του.

Καί ἐπειδή διακαῶς ἐπιζητοῦσε νά τά νιώθει καί νά τά ζεῖ, γιαυτό τόν ἁλίευσε μυστικά ὁ Κύριος, ὥστε ἡ ζωή του νά εἶναι μιά πορεία χριστοφόρος! Τόν “συνέλαβε” μέ τό ἀγκίστρι τῆς Χάριτος καί μυστικά καί μυστηριακά τόν ἔφερε κοντά Του, ἔτσι ὥστε νά ἐνταχθεῖ στήν ἱερώνυμη ἱεραποστολή.

Συμβουλή μου καί εὐχή μου συνάμα, νά ἀναδειχθεῖ ἄξιος ἱερουργός τοῦ Εὐαγγελίου καί λειτουργός τῆς θείας Χάριτος. Μόνο δι᾽ αὐτῆς τῆς ἀναδείξεως θά καρποφορήσει καί δι᾽ αὐτοῦ ἱεραποστολικά ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στήν Ἀφρική.

Τό «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη» ἰσχύει καί γιά τόν ἴδιο, διότι σέ λίγο, μετά τήν χειροτονία θά λάβει «τὴν παρακαταθήκην». Ποιά εἶναι αὐτή ἡ παρακαταθήκη; Ὡς Ἀρχιερεύς θά τοῦ ἐπιδώσω τόν καθαγιασμένο Ἄρτο, τό Σῶμα τοῦ Κυρίου, ἔτσι ὥστε νά γίνει θεοδόχος καί αὐτήν τή χάρη τοῦ θείου φωτισμοῦ καί τῆς θείας κοινωνίας νά τήν μεταδώσει στούς ἐγγύς (λειτουργικά) καί στούς μακράν (ἱεραποστολικά). Νά κάνει μαθητές τοῦ Κυρίου.

Θά δώσει λόγο (καί αὐτός, ὅπως καί ἐμεῖς) στόν Κύριο, ὅταν θά ἔλθει νά κρίνει ζῶντας καί νεκρούς. Ἡ σχετική μεταχειροτονητήρια λειτουργική Εὐχή τό ἐπισημαίνει: «καὶ φύλαξον αὐτήν τήν παρακαταθήκην ἕως τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτε παρ’ αὐτοῦ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι αὐτήν».

Ὁ Κύριος θά ζητήσει ἀπολογισμό τῆς λειτουργικῆς ζωῆς, ἀπολογισμό τῆς ποιμαντικῆς φροντίδας γιά τήν κλήση τοῦ κόσμου στό λειτουργικό τέλειο μυστήριο. Θά ζητήσει ἀπολογισμό, ἄν θά Τόν λατρεύει ὁ Χριστός μέσα ἀπό ὅλες τίς ἐνηλικιώσεις Του, ἄν τίς βιώνει ἐντός του καί αὐτό τό μεταδίδει στούς ἀκούγοντάς τον.

Ἡ μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ πού πρέπει νά δίνεις στόν κόσμο νά εἶναι «οὐκ ἐν σοφίᾳ σαρκικῇ, ἀλλ᾽ ἐν χάριτι Θεοῦ». Ὄχι ὅτι δέν χρειάζεται ἡ σύγχρονη διαλεκτική καί σοφία καί ἐπιστήμη καί κατάρτιση, ἀλλά δέν εἶναι αὐτές τό πᾶν, γιά τό ἅπαν τῆς χαριτώσεως.

Γι αυτό καί καθώς θά ἀναστρέφεσαι τούς πιστούς καί τούς «πρός τό φώτισμα εὐτρεπιζομένους», περισσοτέρως διά τῆς πίστεως νά ἀποπνέεις τήν εὐωδία τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ καί νά εἶσαι ἀρεστός στό Θεό, ἐφαρμόζοντας τό θέλημά Του. Νά ἀναδεικνύεσαι καθημερινά μιά εὐανάγνωστη “ἐπιστολή Χριστοῦ γινωσκομένη και ἀναγινωσκομένη ὑπό πάντων”.

Ζώντας τόν ἐσταυρωμένο καί ἀναστημένο Κύριο, ζώντας γιά τόν ἐσταυρωμένο καί ἀναστημένο Κύριο, ζώντας μέ τόν ἐσταυρωμένο καί ἀναστημένο Κύριο, ἐν τοῖς πράγμασι, ἀκόμη καί μέ μόνη τήν παρουσία σου (μέ μόνη τήν χαριτωμένη παρουσία σου), θά ὁμολογεῖς τόν Κύριο.
***
Προσέξτε κάτι, ἀδελφοί μου. Γιά τόν π. Χριστόφορο ἡ Ἐκκλησία εἶναι μιά ἑνότητα πιστῶν, εἴτε βρίσκονται στήν Ἀφρική εἴτε βρίσκονται στήν Εὐρώπη εἴτε στήν Ἀμερική.

Ζεῖ τόσα χρόνια στήν Ἑλλάδα, σπουδάζει τήν θεολογία, χειροτονήθηκε διάκονος, ἀλλά τό βλέμμα του εἶναι στήν Ἀφρική πού πεινάει καί διψάει γιά τό Χριστό τῆς Ὀρθοδοξίας, τό Χριστό τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς ἐμπειρίας.

Καί αὐτό τό φρόνημα τό ἔδειξε, τρέχοντας κοντά στόν ἄρρωστο Μητροπολίτη Ἰωνᾶ, τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, πού νοσηλευόταν τόν τελευταῖο καιρό στήν Ἀθήνα, μέ πάρα πολύ σοβαρή ἀρρώστια (κάτι σάν καρκίνο μεταστατικό).

Δέν ἔμεινε στήν ἡσυχία του. Ἔτρεξε κοντά στόν ἄρρωστο, στόν πάσχοντα Ἐπίσκοπο Ἰωνᾶ. Λίγες ὧρες μετά τήν ἐπίσκεψη, ὁ Μητροπολίτης ἀναπαύθηκε.

Ἦταν μιά πολύ σπουδαία μορφή τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας καί ὅλης τῆς Οὐγκάντας. Ἡ κηδεία τοῦ Μητροπολίτου Ἰωνᾶ ἔγινε παρουσίᾳ τοῦ Προέδρου τῆς Οὐγκάντας δημοσίᾳ δαπάνῃ. Ὅλοι γνώριζαν τό ἔργο του, μέ σχολεῖα, μέ ἐκκλησίες, μέ ἱδρύματα, μέ φιλανθρωπία ἐκεῖ στήν Οὐγκάντα.

Μνημονεύουμε τόν μακαριστό ἀδελφό Ἰωνᾶ (ὅπως καί τόν μακαριστό ἀδελφό Ἐμμανουήλ).

Θαυμάζουμε ὅμως καί τό θυσιαστικό φρόνημα καί τόν ζῆλο τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοφόρου.

Διότι αὐτή ἡ στοργή καί ἡ φροντίδα, ὁ κόπος καί ἡ θυσία τῆς ἀγάπης, ὁ αὐθορμητισμός καί ἡ ὁρμή τῆς προσφορᾶς, ὅλα αὐτά εἶναι θεόδεκτα καί θεοβράβευτα. Δίχως φιλότιμο, δίχως θυσία, δίχως ἀνθρωπιά, δίχως ἀδελφοσύνη, δέν μποροῦμε νά ζήσουμε τό μυστήριο τῆς θείας συγκαταβάσεως, τό μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Σωτῆρος.

Αὐτό τό μυστήριο ποθεῖ καί ἀγωνίζεται νά ζεῖ ὁ Χριστοφόρος.

Γι αυτό θέλησα νά τόν χειροτονήσω Ἱερέα, γιά νά προετοιμασθεῖ καλύτερα γιά τόν αὐριανό ποιμαντικό του ρόλο ὡς Ἱερεύς στήν πατρίδα του. Γιά νά δείχνει σέ ὅλους τήν ἀληθινή αἰώνια πατρίδα μας, τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τήν αἰωνιότητα τῆς θείας βασιλείας. Ὁμολογῶ ὅτι εἶμαι πολύ δύσκολος στίς χειροτονίες μου.

Πρέπει νά γνωρίζω κάποιον πολύ καλά γιά νά τόν χειροτονήσω. Ἐσένα σέ ζυγοστάθμισα καί διεπίστωσα ὅτι ἐμφορεῖσαι ἀπό γνήσιο ἐκκλησιαστικό πνεῦμα καί ἐμπνέεσαι ἀπό τή διάθεση τῆς ἱεραποστολῆς, κυρίως ὅμως ἔχεις φόβο Θεοῦ.

Τό εὔχομαι καί προσεύχομαι καί θά προσεύχομαι νά γίνει ἄξιος καί νά μείνει ἄξιος τῆς δωρεᾶς τῆς ἱερωσύνης. Ἱερεύς ἐπί γῆς. Ἱερεύς καί ἐν οὐρανοῖς.
Ἱεραπόστολος τῆς πίστεως, τῆς ἁγιωσύνης, τῆς προσφορᾶς.

Νά φανερώνει γύρω του τό θαῦμα τῆς σωτηρίας.

Γιατί τά εἶπα ὅλα αὐτά;

Γιά νά θυμίσω πρῶτα στούς συλλειτουργούς ἱερεῖς καί στόν χειροτονούμενο νέο Ἱερέα τήν τεράστια εὐθύνη τῆς ἱερωσύνης. Ὅπως τό μάτι δέν δέχεται σκουπιδάκι, ἔτσι πρέπει συνεχῶς καί ὁ Ἱερεύς νά καθαρίζει τόν ὀφθαλμό τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος ἀπό κάθε τι τό ἐπιβλαβές.
Πάντα ἄξιος.

†Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΙΕΡΕΑ

Σεβασμιώτατε Mητροπολίτη Γουμενίσσης και Τοποτηρητά μας, Πάτερ και Δέσποτα κ. Δημήτριε.

Σεβαστοί πατέρες και αγαπητοί αδελφοί.

Για δεύτερη φορά εδώ στην Ιερά αυτή Μητρόπολη παραδίδεται μπροστά σας ένας αφρικανός νέος, για να δεχτεί το ιερό χάρισμα της ιερωσύνης. Αυτό σημαίνει ότι η Αγία Εκκλησία έχει πάρει σάρκα και οστά έως τα πέρατα της Οικουμένης, γιατί η Μητέρα Εκκλησία στην Ελλάδα εργάζεται το θείο δώρο που της εμπιστεύθηκε ο Κύριος του αγρού, να δίνει χείρα βοηθείας και αγάπης στα έθνη που βρίσκονται στις άκρες του κόσμου και που είναι και αυτά κλήματα στον μεγάλο Αμπελώνα, στο Σώμα του Κυρίου.

Άγιε Δέσποτα, αισθάνομαι πολύ δύσκολα και με κόπο βγαίνουν τα λόγια μου τη στιγμή ετούτη. Την αγία και φοβερή ώρα της ζωής μου, της προσωπικής μου Πεντηκοστής, δοξάζω τον Τριαδικό Θεό, ο οποίος παραβλέποντας τις αδυναμίες μου με αξιώνει να λάβω σήμερα από τα χερια σας το δεύτερο βαθμό της Αγίας ιερωσύνης, το μέγα μυστήριο.

Είμαι νέος, και, το σημαντικότερο δεν πέρασα τη ζωή μου μέσα στο γερό δίχτυ της εκκλησιασικής παράδοσης. Δεν είχα την δική σας ευλογία. Οι ορθόδοξοι στην Ουγκάντα είμαστε πολύ λίγοι ακόμα στη χώρα μου. Όμως, ομοιάζουμε με μικρά κεριά, που φωτίζουν άλλους στο δρόμο προς την ελευθερία προς την Βασιλεία των Ουρανών.

Είχα την ευλογία να ζήσω από κοντά τη μικρή στο μέγεθος Εκκλησία μας και, το κυριότερο, να ζήσω την ευλογία και αγαπη του μακαριστού Δεσπότου και Ποιμενάρχου μας στην Ουγκάντα του κυρού Ιωνά, που μόλις πριν λίγες εβδομαδες πέρασε στον κόσμο της Βασιλείας του Χριστού. Ήταν αυτός που από την παιδική μου ηλικία μου έδωσε πλούσια την πατρική στήριξη, ενθάρρυνση και αγάπη.

Μου χαρίσε το σημαντικό δώρο και με έστειλε στην Αθήνα να σπουδάσω τα γράμματα του Θεού. Την επιστήμη της Θεολογίας. Τον ευχαριστώ και ζητώ την ευχή του από εκεί ψηλά που βρίσκεται τώρα.

Είμαι και πολύ ευγνώμων στον Κύριο, γιατί σε όλα τα χρόνια των σπουδών μου είχα πατέρα και προστάτη και οδηγό το πνευματικό μου π. Εφραίμ και στέγη το φιλόξενο μοναστήρι της αδελφότητας που οδηγεί.

Έπειτα, είχα το ίδιο, δώρο πλούσιο, την επαφή και πνευματική στήριξη, βοηθεια και αγάπη του πατρός Επιφανίου και όλης της αδελφότητος της Μονής του Αγίου Νεκταρίου εδώ στο Κιλκίς.

Από τότε που με γνώρισε ο π. Επιφάνιος πριν 11 χρόνια, όταν είχε έρθει για τα ιεραποστολικά έργα που κάνει στην χώρα μου, και μέχρι σήμερα δεν έχει σβήσει το φως της αγάπης του προς το πρόσωπο μου είτε στην καθημερινή ζωή μου είτε στην πνευματική ζωή μου. Πάντα είναι παρών και όχι μόνο για εμένα, αλλά και σε άλλα αρκετά παιδιά στην Ουγκάντα που βοηθάει.

Παρηγοριόμαστε όλοι στην Ουγκάντα από την αγάπη του πατρός Επιφανίου που προσφέρει στη ιεραποστολή της χώρας μου. Ολόψυχα θα ήθελα να τον ευχαριστήσω ο Θεός να τον έχει πάντα καλά αλλά και για το μεγάλο δώρο να με γνωρίσει στον μητροπολίτη Εμμανουήλ.

Επιτρέψτε μου, Δεσποτα, αυτή την άγια ώρα, μέσα από τα βάθη της ψυχής να απευθύνω μεγίστη ευχαριστία προς αυτά τα πρόσωπα που ολοι σταθηκατε και είστε παρων στην ζωη μου.

Τον πρώτο πνευματικο πατερα μου στην Ουγκαντα τον π. Νικολαο Μπαγκιεγκο, ο οποιος με εφερε στην Εκκλησια, με βαπτισε και μου μεγαλωσε απο μικρη ηλικια στην Εκκλησία με τοσο αγαπη.

Την κυρία Κωνσταντίνα Τζαναβάρα, την μανα και διευθύντρια του Οικοτροφείου του Ιερού Χρυσοστόμου στο Παγκράτι μαζι με τις κυριες που διακονουν στο Οικοτροφειο που εμεινα ολα τα χρόνια των σπουδών μου.

Είναι ενα πρόσωπο μοναδικό, χαρισμένο στον κόσμο με τόση αγάπη και φροντίδα για οσα παιδια που περνανε ενωπιων της. Θερμα ευχαριστω την Ενορια και την πνευματική οικογενια του Αγιου Δημητριου εδω στο Κιλκις. Όλες οι κυριες του Αγιου Δημητριου που διακονούν και κοντά τους έμαθα τις εκκλησιαστικές παραδόσεις.

Όλους τους αδελφούς της Ενορίας με τον πνευματικο οδηγο τους τον π.Επιφανιο με τον π.Ευσταθιο τους οποιους ονομαζω μεγαλους δασκαλους, που ολοι σαν μια οικογενια με αγκαλιασανε και με τοση αγαπη και βοηθεια προς εμενα και τη συζυγο μου Ρουθ.

Πολλα μας εχουνε μαθει. Πατερ Επιφανιε και π. Ευσταθιε με ολη την συνοδεια σας, σας ευχαριστουμε. Ευχαριστω και τους πατερες του Μητροπολιτικου Ναου τον π. Κώστα και τον π. Δημητριο, τον π. Πολυκαρπο και η ενορια του εδω που φιλοξενησανε την χειροτονια μου σημερα, και ολους τους πατερες της μιτροπολεως μας εδώ.

Την κ. Ελενη Παπαδοπουλου, τον πατερ Γεωργιο στην Ουγκαντα, την ιεραποστολικη ομαδα απο καρδιας, την κυρια Ζανα και την οικογενια της και ολους και ολες που παντα μας αγαπανε με την συζυγο μου.

Ευχαριστω και την αγαπημενη μου συζυγο Ρουθ, απο την πρώτη στιγμή αγάπησε την επιθυμία μου για την Ιερωσύνη και δέχτηκε με θείο ζήλο να σηκώσει μαζί μου αυτόν τον σταυρο για να βαδιζουμε μαζι.

Οφειλω την μεγαλη ευγνωμοσυνη μου στο μακαριστο ποιμεναρχη μας τον Μητροπολίτη Κιλκισιου κυρο Εμμανουηλ που τοσο αγαπουσε και βοηθουσε την ιεραποστολη στην Αφρικη ειδικα στην πατριδα μου Ουγκαντα.

Με δεχτηκε με πολλη αγαπη και συμπαθεια στην Μητροπολη του, με χειροτονησε Διακονο και με εβαλε κοντα με τους πατερες με σκοπο να εκπαιδευτω τα εκκλησιαστικα και να ζησω την παράδοση της Εκκλησιας μας και το ορθόδοξο βίωμα, τον τρόπο των πατέρων και της καθ ημάς Εκκλησιας της ανατολης.

Μου εδωσε την ευκαιρια να παρω από το δροσερό νερό της Παράδοσης απο την Μητροπολη του και να τα μεταλαμπαδεύσω ολα στην ιεραποστολικη Εκκλησια της χωρας μου Ουγκαντας οταν θα επιστρέψω μετά το τέλος των σπουδων μου εδω στην Ελλαδα.

Γνωριζω Δεσποτα μου οτι και εκει ψηλα που βρισκεστε χαιρεστε γιατι πραγματοποιεται σημερα η επιθυμια σας. Να γίνεται και να ετοιμάζεται αλλος ενας Ιεραποστολος και να μην σβησει η φλογα τις Ιεραποστολης στην Αφρικη. Η μνήμη του να είναι αιωνία.

Σεβασμιότατε, πάτερ άγιε δέσποτα της Γουμένισσας και τοποτηρητα μας, δεν έχω λόγια να Σας ευχαριστήσω που με δεχτήκατε στην αγκαλιά σας.

Σας ευχαριστω για τον ενδιαφέρον σας σε μένα απο την στιγμή που με γνωρίσατε και γι αυτό Σας τιμώ ιδιαιτέρως. Σας ευχαριστώ για την αγάπη και συμπάθεια σας προς το προσωπο μου.

Ευχαριστω για το δώρο που σε λίγο προτίθεσθε να μου προσφέρετε στο όνομα του Κυρίου της Εκκλησίας και με τα τίμια χέρια σας, την αγία Ιεροσύνη.

Δεν ξέρω πόσο μπορω να πω ότι είμαι έτοιμος να το δεχτώ, γιατί είναι δώρο πολύ βαρύ και φοβερό και φλόγα που καίει. Πώς εγώ να κρατήσω τέτοιο βάρος και τόσην ευθύνη;

Όμως, παρηγορούμαι από τα λόγια του ιερού Χρυσοστόμου, καθώς τονίζει ότι ο βοσκός των λογικών προβάτων, ο ιερέας, χρειάζεται μεν φρόνηση μεγάλη και χιλιάδες μάτια, αλλά λέει και ότι «δεν πρέπει να κρίνεται η σύνεση του ιερέα από την ηλικία και από τα άσπρα μαλλιά του γέροντα».

Ο ίδιος συνεχίζει λέγοντας ότι ο ιερέας θα είναι πιστός οικονόμος εκείνων που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος, μόνον όταν «αυτός αποβλέπει σε ένα μόνο, στην οικοδόμηση της Εκκλησίας Εκείνου», χωρίς να μετράει πρόσωπα, κόπους, οικογένεια, θυσίες, επιθέσεις και προσβολές.

Ναι, άγιε Δέσποτα, μπροστά Σας και μπροστά σε όλους τους πατέρες και αδελφούς εδώ, θέλω να Σας πω ότι αυτή θέλω να είναι και θα προσπαθήσω να είναι η ιερατική μου ζωή: να εργαστώ τον καλόν αγώνα του υπηρέτη και λειτουργού του Κυρίου έως τέλους, ακολουθώντας τον λόγο Του και τηρώντας τους κανόνες της Εκκλησίας μας.

Είναι γι αυτόν τον λόγο, που η μεγαλύτερη επιθυμία μου είναι να επιστρέψω όσο πιο σύντομα γίνεται στη χώρα μου, στον λαό μου στους ουγκαντεζους αδερφους μας, που ειναι και διψασμενοι για την ορθοδοξια και για το χριστιανισμο ετσι για να αρχίσω την διακονία μου και την διαποίμανση του ποιμνίου που θα μου εμπιστευθεί ο Κύριος.

Θα φροντίσω Δέσποτα, να χρησιμοποιήσω όλα τα όπλα με τα οποία με εφοδίασαν οι πατέρες και αδελφοί και δάσκαλοι και φίλοι χριστιανοί στην ευλογημένη χώρα σας.

Το ιεραποστολικό έργο είναι μια από τις πιο δύσκολες διακονίες στην Εκκλησία. Είναι ένας πόλεμος με φανερούς και αόρατους δυνατούς εχθρούς. Είναι η άγνοια, οι τοπικές παραδόσεις και τα πάθη μιας ζωής πολύ διαφορετικής.

Είναι και οι ορατοί εχθροί, που δεν θέλουν το καλο, που δεν θέλουν την αύξηση της Εκκλησίας ούτε σε αριθμό, ούτε σε έργα ούτε σε πνευματικότητα.

Θα ήθελα να ελπίζω ότι με τις προσευχές σας και με την πλούσια φιλανθρωπία του Κυρίου, θα μου δοθεί η δύναμη να βαδίσω τον δρόμο τον καλό.

Δέσποτα, πατέρες, αδελφοί, καλοί μου έλληνες χριστιανοί, ας με θυμάστε στις προσευχές σας, ας θυμόσατε την ιεραποστολικη μακρινη Εκκλησια στην χώρα μου Ουγκαντα στις προσευχές σας, ας παρακαλάτε τον Κύριο του Αμπελώνα για τον δούλο Του Χριστοφόρο. Αμην.