Μᾶς ἐλέησε ὁ Κύριος τῆς δόξης, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, καί φέτος νά εἰσοδεύσουμε στήν τελευταία ἑβδομάδα πού θά ἑορτάσουμε “τή Μητρόπολη ὅλων τῶν ἑορτῶν” ὅπως χαρακτηριστικά ἀναφέρει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, καί “πάντων τῶν καινῶν καινότατον, τό μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον” (Ἰωάν. Δαμασκηνός) κατά τήν προσφυᾶ ἔκφραση ἀλλά καί ὑπέρ τόν ἥλιο, πού ἀποτελεῖ τήν πιό μεγάλη εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο ἀλλά καί στόν σύμπαντα κόσμο.
Προευτρεπίσαντες πιστῶς τῶν Γενεθλίων τάς εἰσόδους, εἰσερχόμαστε στήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων κατά τήν ὁποίαν “ὁ Ὤν γίνεται, ὁ Ἄναρχος ἄρχεται” καί ὁ Λόγος σαρκοῦται.
Ὁ Θεός, ὁ Δημιουργός, ὁ “δι᾽ οὗ τά πάντα ἐγένετο” δημιουργεῖ ἐκ τοῦ μηδενός τήν κτίση. Τώρα “ὁ ἀεί Ὤν”, ὁ Ἄναρχος καί Ἄκτιστος γίνεται ὁ Ἴδιος κτίσμα, δημιούργημα, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Παρθένου Μαριάμ.
Ἐμεῖς συνήθως χαιρόμαστε τήν ὕπαρξή μας καί τή ζωή μας καί λέμε “δόξα σοι, ὁ Θεός”, διότι ὁ Χριστός ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, “ἐπί τῆς γῆς ὤφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη” (Βαρούχ 3,38).
Ἡ μοναδική αὐτή εὐεργεσία γιά ὅλη τήν κτίση καί ἐξαιρέτως γιά τήν ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία μετέχεται ἀπό τούς πιστεύοντες στόν Κύριο, προσελκύει τόν κάθε ἕνα πού δέν ἔχει χάσει τήν θεωρία τῆς αἰωνιότητος νά δοξολογεῖ τό πάντιμον ὄνομα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.
Τόν εὐγνωμονοῦμε, διότι δέν εἴμαστε αὐθύπαρκτοι, ἀλλά πλασθήκαμε δι᾽ Αὐτοῦ καί εἰς Αὐτόν, ὥστε νά μπορέσουμε νά χωρέσουμε τό ἀρχέτυπον κάλλος, καινισμένο καί ἀγλαϊσμένο καί ἐνθεωμένο διά τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του.
Τό γεγονός ὅτι ὁ Θεός «ἐκένωσεν ἑαυτόν μορφήν δούλου λαβών» (Φιλ. 2,7) πρός χάρη μας, γιά τή δική μας σωτηρία καί ἀνάπλαση, προβληματίζει ἤ μᾶλλον προσκαλεῖ τόν κάθε καλοπροαίρετο ὥστε νά ὁδηγηθεῖ σέ βάθος ταπεινώσεως καί εὐγνωμοσύνης καί λατρευτικῆς ὁλοτελοῦς ἀγάπης πρός τόν Κύριό μας καί Θεό μας καί σέ φιλότιμο ἀγώνα.
Γιά νά Τόν εὐαρεστήσει μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του καί τήν πνευματική ἄσκηση ἐνθέου φιλοπονίας, γενόμενος “τῆς ὁδοῦ”, τοῦ Χριστοῦ μας δηλαδή πού ἀποκαλύφθηκε μέ τήν ἐνανθρώπησή Του ὅτι εἶναι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή. Καί ὅταν λέμε νά Τόν εὐαρεστήσουμε, δέν Τοῦ προσθέτουμε κάτι, ἀλλά ἐμεῖς γινόμεθα ἐνεργῶς καί ἐναργῶς μέλη Του, ἑνωμένοι μαζί Του.
Γιά τόν Θεό ὁ ἄνθρωπος, οἱ ἄνθρωποι, ἡ ἀνθρωπότητα δέν ἀποτελοῦμε μόνο κτίσματα-δημιουργήματα, ἀλλά δημιουργημένοι μέ ἕνα ξεχωριστό τρόπο ὡς πλάσματά Του “κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσιν”, μέ αἰωνικές διαστάσεις, δηλαδή μέ τή δυνατότητα νά μετάσχουμε στόν Κύριο, νά εἴμαστε τόσο ἑνωμένοι μαζί Του ὡς σῶμα πρός τήν κεφαλή, νά ἀποζητοῦμε καί νά χαιρόμεθα αἰωνίως ἐν Αὐτῷ τό πλήρωμα τῆς τελειότητος, τήν μετοχή τῆς θεώσεως.
Διαφορετικά, μέ κατάχρηση τοῦ δώρου τῆς ἐλευθερίας (τοῦ προσώπου), γευόμεθα τήν ἀπώλεια, εἴτε τῆς ἀσωτείας εἴτε τῆς δαιμονικότητος.
Διότι, ὅπως ἐξηγεῖ στήν ἐμπειρική του θεοφώτιστη καί διακριτική θεραπευτική ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς (καί ὅλοι οἱ Πατέρες στίς ἀνάλογες νηπτικές τους προειδοποιήσεις) «νοῦς ἀποστάς τῆς θεωρίας τοῦ Θεοῦ γέγονεν ἤ δαιμονιώδης ἤ κτηνώδης».
Βεβαίως, δέν προσεγγίζουμε τόν Ἀρχηγό καί Τελειωτή τῆς Πίστεώς μας, τήν ζωή μας, τήν ἀνάστασή μας, ἀπό φόβο μήπως ξεπέσουμε στήν ἀσωτεία καί τό δαιμονισμό.
Ὑπάρχει καί ὁ εἰσαγωγικός αὐτός φόβος, ἡ ἀγωνία τῆς ἀπώλειας καί τοῦ ἐκπεσμοῦ. Ἀλλά προσεγγίζουμε τόν Θεό ἀπό ἀγάπη λατρευτική.
Ὁ Κύριος “ὡς υἱοῖς ἡμῖν διαλέγεται”, ὁ Κύριος θέλει νά ἑνώνεται μαζί μας ὅπως μέ υἱούς ὡς Πατέρας κατά χάριν.
Γι᾽ αὐτό μᾶς δίνει τά δωρήματα τῆς ὐπάρξεως, τό δώρημα τῆς σωτηρίας, τά χαρίσματα τοῦ ἁγιασμοῦ, διά τῆς Ἐκκλησίας. Γιά νά Τόν ἐπιποθοῦμε ὡς κατά Χάριν υἱοί Του (ἐδῶ βρίσκεται ἡ πληρότητα καί ἡ τελειότητα).
Αὐτά τά δῶρα τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτονται στή μοναδική τους ἀξία, εἰδικά στίς Χριστολογικές ἑορτές, μέ μιάν ἀμεσότητα (ὅπως καί στίς Θεομητορικές καί τίς Ἁγιολογικές ἑορτές, μέ μιάν ἀναλογία προσελκύσεως).
Μέ τά Χριστούγεννα, ἡ ὕπαρξή μας καί ἡ ζωή μας ἔγιναν μέ ἕνα μοναδικό τρόπο “ἀναδεκτές” ἀπό τόν Θεό τῆς ἐνανθρωπήσεως.
Φανερώθηκε ἀπό τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό, ἀπό τόν Σωτήρα μας, ἡ μοναδική ποιότητα τῆς ὕπαρξης καί τῆς ζωῆς μας, ἡ μοναδική ὡριμότητα, ἡ μοναδική σκοπιμότητα, ἡ μοναδική πληρότητα, ἡ μοναδική τελειότητα.
Καί ἀπόκτησαν μονομιᾶς τό ἀληθινό τους νόημα, τό Χριστολογικό, τό Χριστολυτρωτικό καί τό Χριστοσωτήριο.
Θά εἰπῶ ἕνα παράδειγμα πολύ ἁπλοποιημένο: ὅπως τό ὀξυγόνο φτιάχτηκε γιά νά τό εἰσπνέουμε ὅλη ἡ ἔμβια φύση καί νά ζωογονούμεθα · ὅπως τό νερό φτιάχτηκε γιά νά τό πίνουμε ὅλη ἡ ἔμβια φύση καί νά κινοῦνται μέσα μας τά ἰδιοσυστατικά· (διότι χωρίς τόν ἀέρα καί χωρίς τό νερό, πῶς θά ζούσαμε καί οἱ ἄνθρωποι καί τά ζῶντα καί τά φυτά;)… ἀσύγκριτα περισσότερο ἡ ὕπαρξη καί ἡ ζωή μᾶς δόθηκε, γιά νά γίνουν διάλογος καί τόπος καί χαρά καί κοινωνία μέ τόν ἐνανθρωπισμένο Θεό!
Μᾶς δόθηκε, γιά νά δοθοῦμε δι᾽ αὐτῶν στό Χριστό. Καί ἐπειδή μόνοι μας ἀποτύχαμε, σαρκώθηκε ὁ Χριστός καί τό ἔπραξε Ἐκεῖνος γιά ὅλους ἐμᾶς. Ὁπότε, ἑνωμένοι στό Χριστό, πραγματώνουμε τήν οὐσία καί τό νόημα τῆς ὕπαρξης καί τῆς ζωῆς μας. Αὐτό δέν εἶναι θρησκευτική ἰδέα, εἶναι ἡ “ἀνατομία” τοῦ ἀνθρώπου.
Μᾶς προσδέχθηκε ὁ Κύριος στή δική Του αἰωνιότητα, μέσα στή δική Του θεανθρώπινη ὕπαρξη, χάρη στή δική Του θεανθρώπινη ὕπαρξη, μέ τή δική Του θεανθρώπινη ζωή (ἐπί τῆς γῆς καί μέχρι πάνω στούς οὐρανούς), αὐτό πού λέμε “θεία οἰκονομία”, “θεία φροντίδα καί θεία σωτηρία τοῦ κόσμου”.
Μέσα σ᾽ αὐτό τό ἄχραντο μυστήριο τῆς θείας φιλανθρωπίας, ἐντάσσεται καί ἡ ἅγια πρόνοιά Του γιά τόν καθένα μας. Ὅπως ἐν προκειμένῳ γιά τόν ἄρτι χειροτονηθέντα διάκονο π. Προτέριο Κοντέλη.
Ἄλλη μιά εἰσαγωγή στήν ἐν Χριστῷ Διακονία
Χρόνια μακρᾶς προδιακονίας καί ἀγαθῆς μαρτυρίας ἑνός νεοκαρέντος μοναχοῦ, τοῦ θεολόγου π. Προτερίου Κοντέλη, στέφθηκαν μέ τήν εἰσαγωγή καί τήν ἐπιστράτευσή του στήν ἐν Χριστῷ Διακονία.
Πρόκειται περί ἑνός χαρίσματος μέ εὐρύτερη ἀρχῆθεν σημαντική στό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, πού τώρα ἐπιμερίζεται σέ μερικούς μόνο ἐκ τῶν χειροτονουμένων, ἐνῶ γιά τούς περισσότερους σημαίνει τό βοηθητικό εἰδικό λειτουργικό τους ρόλο καί τήν βαθμιαία ἀνάδειξη καί ἀνάθεση τῆς ἱερατικῆς λειτουργικῆς καί ποιμαντικῆς διακονίας.
Ἡ χειροτονία τελέσθηκε ἀπό μᾶς στό Καθολικό-Ναό τῆς Παναγίας Γουμένισσας, τήν Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, ὅπου ὑμνολογεῖται λατρευτικά καί λατρεύεται εὐχαριστιακά ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ὡς ὁ Μεγάλης Βουλῆς ἄκτιστος Ἄγγελος-Θεός ὅπως ἀξιώνονταν νά Τόν βλέπουν οἱ Δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
Τήν ἴδια ἄλλωστε ἡμέρα τιμῶνται ὅλοι οἱ Θεῷ εὐαρεστήσαντες Δίκαιοι ἀπό Ἀδάμ μέχρι καί Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος, οἱ Προφῆτες καί μετ᾽ αὐτῶν ἐπωνύμως ὁ προφήτης Δανιήλ καί οἱ ἅγιοι Τρεῖς θεόπτες Παῖδες τῆς βαβυλωνιακῆς καμίνου.
Ἡ ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, ἡ θεία Λειτουργία καί ἡ Χειροτονία μεταδίδονταν διαδικτυακά. Στόν Ὄρθρο ἐψάλησαν οἱ προεόρτιες Καταβασίες ἀπό μουσικολογικές μελέτες.
Ὁ προσαγόμενος στή χειροτονία μοναχός Προτέριος κατανενυγμένος θέλησε νά καθομολογήσει τή λατρεία καί τήν ἀφοσίωση τῆς καρδιᾶς του στόν Κύριο καί Θεό καί Σωτήρα μας.
Γιά τήν καθοδήγησή του στόν ἱερότατο ρόλο καί τήν ἀποστολή του ὡς Διακόνου ἐξέφρασε τίς ὁλόψυχες εὐχαριστίες του σέ μένα, τόν καί Γέροντά του, καί στούς συνεργούς τῆς ὑπακοῆς του.
