Χαριστήριος τόμος για τον πρωτοπρεσβύτερο π. Δημήτριο Κουτσούρη

Ο τιμητικός τόμος έχει τίτλο: «ΘΥΟΕΣΣΑ ΔΙΑΚΟΝΙΑ: Χαριστήριος Τόμος στον πρωτοπρεσβύτερο π. Δημήτριο Κουτσούρη, Αναπληρωτή Καθηγητή της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας».

Ο τόμος, που τον επιμελήθηκε και τον προλογίζει η αναπληρώτρια καθηγήτρια Σπυριδούλα Κωσταρά και ακολουθεί εισαγωγικό σημείωμα από τον Πρόεδρο της Σχολής καθηγητή Αθανάσιο Καψάλη, περιλαμβάνει 17 κείμενα-μελετήματα τόσο για το πρόσωπο και το έργο του π. Δημήτριου Κουτσούρη, όσο και για καίρια θεολογικά, εκκλησιολογικά και ιστορικά θέματα.

Συγγραφείς των κειμένων του τόμου είναι οι: επ. καθηγητής Κωνσταντίνος Βαφειάδης, καθηγητής π. Βασίλειος Θερμός, μέλος ΕΔΙΠ Μαρία Καράμπελια, μέλος ΕΔΙΠ Χριστίνα Κολοβού, επ. καθηγητής π. Παύλος Κουμαριανός, αν. Καθηγητής Γεώργιος Κουντούρης, μέλος ΕΔΙΠ Παντελής Λέκκου, μέλος ΕΔΙΠ Αναστάσιος Μαράς, επ. καθηγητής π. Στέργιος Μαρνέλλος, αν. καθηγήτρια Βασιλική Μαυροσκά, μέλος ΕΔΙΠ Σταμάτιος-Νικόλαος Μωραΐτης, μέλος ΕΔΙΠ Μαρία Παζάρσκη, καθηγητής Γεώργιος Παναγόπουλος, καθηγητής Δημήτριος Παπάζης, αν. καθηγητής Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, μέλος ΕΔΙΠ Λαμπρινός Πλατυπόδης και μέλος ΕΔΙΠ Αθηνά Τσιγκαροπούλου.

Ο π. Δημήτριος Κουτσούρης, που μαθητεύσαμε κοντά του και η μαθητεία αυτή ήταν πολύ ωφέλιμη και μας μένει αξέχαστη και για τις γνώσεις και για το ήθος, που μας μετέδωσε, δείχνει με την ίδια τη ζωή του ότι το διαχρονικό μήνυμα της Ορθοδοξίας είναι πάντοτε η προς μετάνοια πρόσκληση.

Η ενσυνείδητη και ευσυνείδητη αγάπη του, η εν λόγω και έργω, είναι ένα δώρο, που το σκορπίζει απλόχερα στην οικογένειά του, στο μικρό ποίμνιο του Θηβαϊκού χωριού, όπου γεννήθηκε και είναι εφημέριος, στους φοιτητές του και σε όσους τον γνωρίζουν.

Και αυτή η αγάπη του, όπως και ο ταπεινός τρόπος, που συμπεριφέρεται και ζει, είναι αιτία και ευκαιρία ανασυγκρότησης και επανάκαμψης στην κατά Θεό χάρη και ζωή. Θείοι στοχασμοί και χρηστότητα καταυγάζουν το νου του και φωτίζουν την ύπαρξή του.

Οι αξίες της πίστης επηρεάζουν την σκέψη του. Και αυτό, που ήθελε να καταλαβαίνουν οι φοιτητές του, όταν δίδασκε, αλλά και αυτό που επιδιώκει να συνειδητοποιήσουν οι πιστοί ως συνειδητό στόχο τους είναι η αναπήδηση μια νέας ιδέας του ανθρώπινου όντος όχι σαν ατόμου, αλλά ως προσώπου, που έρχεται σε διάλογο μ’ έναν προσωπικό Θεό.

Ο π. Δημήτριος Κουτσούρης δεν αφήνει τον εαυτό του να παρασυρθεί από αρνητισμούς και μηδενισμούς, αλλά και τη συνήθεια της καθημερινότητας, και να απομακρυνθεί από τη σφύζουσα πραγματικότητα της ζωής. Δεν σκεπάζει κάτω από το επίστρωμα της αδιαφορίας το θαύμα της παρουσίας του Θεού στη ζωή του και δεν στερεί την ψυχή του από τη μέθεξη.

Προσφέρει πάντοτε τη μαρτυρία να μην προδώσουμε την αιωνιότητα, τον παράδεισο, που κλείνουμε μέσα μας, ώστε να αποφύγουμε τον ξεπεσμό και την ποταπότητα.

πατήρ Ηλίας Μάκος