Το Σάββατο 25 Ιουλίου 2026 το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Πανηγυρικό Εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής Μελίκης.
Μετά τον Εσπερινό ακολούθησε εόρτια μουσική παραδοσιακή εκδήλωση στο προαύλιο του Ιερού Ναού.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ πανεύφημε, ἡ τόν Δεσπότην Χριστόν, ὁλοψύχως ποθήσασα».
Στήν πνευματική ἁλυσίδα τῶν ἁγίων μεγαλομαρτύρων γυναικῶν πού ἑορτάζει καί πανηγυρίζει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τόν μήνα Ἰούλιο προστίθεται σήμερα ἕνας ἀκόμη χρυσός κρίκος. Προστίθεται ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Παρασκευή, πού ἤλθαμε γιά νά τιμήσουμε καί ἐμεῖς ἀπόψε στόν ἱερό αὐτό ναό πού εἶναι ἀφιερωμένος στή χάρη της.
Ἤλθαμε νά τιμήσουμε μία νεαρή γυναίκα πού δέν δίστασε νά ἀφιερώσει στόν Χριστό ὄχι μόνο τήν ψυχή της ἀλλά καί τό σῶμα της, μία νεαρή γυναίκα πού τόλμησε νά θυσιάσει τήν ὕπαρξή της, τήν πατρική της περιουσία καί τή ζωή της γιά τόν Χριστό.
Ἔζησε σέ χρόνια δύσκολα ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Παρασκευή, στά χρόνια τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας καί τῶν διωγμῶν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας.
Ἔζησε σέ χρόνια δύσκολα, ἀφενός γιατί ὡς νεαρή γυναίκα δέν εἶχε τό δικαίωμα νά ἐπιλέξει ἐλεύθερα τί θά ἤθελε νά κάνει στή ζωή της, ἀλλά καί ἀφετέρου ὡς χριστιανή δέν μποροῦσε νά λατρεύσει ἐλεύθερα τόν Χριστό καί νά ὁμολογήσει τήν πίστη της, γιατί ἡ πίστη στόν Χριστό ἦταν ἀπαγορευμένη ἀπό τούς αὐτοκράτορες τῆς Ρώμης, καί ὅποιος τολμοῦσε νά τήν ὁμολογήσει ὁδηγεῖτο στό μαρτύριο ὡς παραβάτης τῶν αὐτοκρατορικῶν νόμων.
Ὅμως ἡ χριστιανική ἀνατροφή πού εἶχε λάβει ἡ ἁγία Παρασκευή ἀπό τούς εὐλαβεῖς χριστιανούς γονεῖς της, τήν ὅπλισε μέ ἀκράδαντη πίστη καί ἀγάπη στόν Χριστό ἀλλά καί μέ μεγάλη γενναιότητα καί τόλμη.
Ἄν καί ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα της πέθαναν, ὅταν ἐκείνη ἦταν μόλις 20 ἐτῶν, ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Παρασκευή παρέμεινε σταθερή σέ ὅσα διδάχθκε, παρέμεινε σταθερή στήν πίστη της στόν Χριστό καί κατόρθωσε νά μήν παρασυρθεῖ ἀπό τίς σειρῆνες τοῦ κόσμου.
Κατόρθωσε νά ἀκολουθήσει τόν δρόμο πού εἶχε ἀποφασίσει ἀπό μικρή, χωρίς νά λυγίσει καί χωρίς νά δειλιάσει μπροστά σέ ὅσα τήν ἀπειλοῦσαν καί σέ ὅσους προσπαθοῦσαν νά τήν πείσουν νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη της καί νά ἀπολαύσει τά ἀγαθά καί τίς τιμές πού θά τῆς προσέφεραν.
Καί πῶς τό κατόρθωσε αὐτό; Τήν ἀπάντηση μᾶς τήν δίδει ὁ ἱερός ὑμνογράφος λέγοντας: «Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ πανεύφημε, ἡ τόν Δεσπότην Χριστόν ὁλοψύχως ποθήσασα».
Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Παρασκευή πόθησε τόν Χριστό μέ ὅλη τήν ψυχή της. Καί ὅποιος ποθεῖ κάτι, ὅποιος ἐπιθυμεῖ σφοδρά κάτι, δίδει τά πάντα γιά νά τό ἐπιτύχει, κάνει τά πάντα γιά νά τό κατακτήσει καί νά μήν χωρισθεῖ ἀπό αὐτό.
Αὐτό ἀκριβῶς ἔκανε καί ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Παρασκευή. Δέν πίστευσε μόνο στόν Χριστό. Δέν τόν ἀναγνώρισε μόνο ὡς ἀληθινό Θεό. Δέν τόν ἀγάπησε μόνο. Τόν πόθησε.
Δέν μποροῦσε δηλαδή νά ἐννοήσει τή ζωή της μακριά ἀπό τόν Χριστό. Δέν μποροῦσε νά ζήσει χωρίς τόν Χριστό. Εἶχε γιά τόν Χριστό αὐτόν τόν πόθο πού περιγράφει καί ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος γράφοντας: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἤ στενοχωρία ἤ διωγμός ἤ λιμός ἤ γυμνότης ἤ κίνδυνος ἤ μάχαιρα;» Γιά νά ἀπαντήσει ὁ ἴδιος ὅτι τίποτε ἀπολύτως δέν μπορεῖ νά τόν χωρίσει ἀπό τόν Χριστό, οὔτε ὁ θάνατος οὔτε ἡ ζωή, οὔτε τά παρόντα οὔτε τά μέλλοντα.
Αὐτή τήν ἀγάπη, αὐτόν τόν πόθο γιά τόν Χριστό εἶχε καί ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Παρασκευή, γι᾽ αὐτό καί δέν δίστασε νά θυσιάσει τόν ἑαυτό της καί νά ἀρνηθεῖ τή ζωή της προκειμένου νά μήν χωρισθεῖ ἀπό τόν Χριστό. Καί αὐτή τήν ἀγάπη θά πρέπει νά προσπαθήσουμε νά ἀποκτήσουμε καί ἐμεῖς, ἄν θέλουμε νά τιμοῦμε πραγματικά καί οὐσιαστικά τήν ἁγία Παρασκευή.
Ἄς ἐξετάσουμε, λοιπόν, τούς ἑαυτούς μας καί ἄς δοῦμε τί εἶναι αὐτό πού ποθεῖ ὁ καθένας μας. Τί θέλει νά ἔχει στή ζωή του, χωρίς τό ὁποῖο δέν μπορεῖ νά ζήσει.
Ποθοῦμε ὅλοι πολλά καί ἀγωνιζόμεθα γιά νά τά ἀποκτήσουμε. Ἀλλά ποιά σημασία ἔχουν ὅσα ποθοῦμε; Γιά πόσο χρόνο μποροῦμε νά τά ἔχουμε καί νά τά ἀπολαμβάνουμε;
Ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι τίποτε δέν εἶναι μόνιμο στή ζωή μας ἐκτός ἀπό τόν Χριστό, μέ τόν ὁποῖο μποροῦμε νά εἴμεθα μαζί ὄχι μόνο σ᾽ αὐτή τή ζωή ἀλλά καί αἰώνια.
Γι᾽αὐτό ἄς ἐξετάσουμε καί τί εἴδους ἀγάπη ἔχουμε γιά τόν Χριστό. Δέν ἀρκεῖ μία ἀγάπη στά λόγια, τήν ὁποία ὅλοι διαθέτουμε. Ἀγάπη γιά τόν Χριστό εἶναι αὐτή πού μᾶς κάνει νά τόν βάζουμε πάνω ἀπό ὅλα. Αὐτή πού μᾶς κάνει νά θέλουμε νά τηροῦμε τίς ἐντολές του χωρίς καμία ἐξαίρεση.
Αὐτή πού μᾶς κάνει νά παραμερίζουμε τά πάντα γιά νά τόν συναντοῦμε μέ τήν προσευχή καί μέ τή λειτουργική ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας. Αὐτή πού μᾶς κάνει νά ποθοῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί του μέ τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας ἔχοντας προετοιμασθεῖ κατάλληλα.
Αὐτή τήν ἀγάπη περιμένει ὁ Χριστός ἀπό ἐμᾶς, γιά νά ἀξιώσει καί μᾶς νά ζοῦμε μέσα στήν παρουσία καί ἐδῶ στή γῆ ἀλλά καί στόν οὐρανό μαζί μέ τήν ἁγία μεγαλομάρτυρα Παρασκευή, τήν ἀθληφόρο, πού τιμοῦμε καί πανηγυρίζουμε.
