ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ: Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΑΝΕΚΑΘΕΝ

Τον είχε ξεχωρίσει από όλους τους στρατιώτες, αφού πέρασε βέβαια και αυτός τις δοκιμασίες του, ο πατήρ Ιάκωβος, ως στρατιώτης, αλλά κρατούσε άμυνα, κρατούσε αντίσταση, με την προσευχή, με τη νηστεία στο στρατό, με τον εκκλησιασμό.
Πουλούσε την κουραμάνα, με συγχωρείτε, που τους δίναν στο στρατό για να πάρει μερικές δραχμούλες για να αγοράζει λίγο χαλβαδάκι και κάτι ελίτσες για να τρώει τις νηστίσιμες ημέρες, γιατί μερικές φορές στο στρατό δεν τηρούσανε το πρόγραμμα της νηστείας.
Η ζωή του ήταν ευσεβεστάτη και στο στρατό.
Πώς μπορούσε να μην τον ξεχωρίσει ο μακαριστός Συνταγματάρχης του Πολύκαρπος Ζώης.
Τον εξετίμησε, ήθελε να τον κρατήσει μάλιστα και στην Αθήνα και να εισηγηθεί να χειροτονηθεί και να μπει σε μια πολύ μεγάλη ενορία των Αθηνών, αλλά ο Άγιος Ιάκωβος είχε ψυχή που αγαπούσε την έρημο, που αγαπούσε την προσευχή και απέρριψε όλες αυτές τις προτάσεις.
Και ήρθε εδώ στη Μονή του Οσίου Δαυίδ που αγωνίστηκε δίνοντας αίμα και παίρνοντας Πνεύμα, Πνεύμα Άγιο.
Και σήμερα είναι Άγιος της Εκκλησίας μας.
Τιμάται προς τιμήν του Αγίου Πολυκάρπου, αφού Πολύκαρπος ήταν ο Συνταγματάρχης και προς τιμήν του Αγίου Βλασίου.
Μάλιστα για να τον τιμήσει τον Συνταγματάρχη του ο πατήρ Ιάκωβος πήρε το δεξί του χεράκι, κατά την ανακομιδή των λειψάνων του και το έχει εδώ, θαμμένο πίσω από το Ιερό αυτού του εξωκλησίου, για να τιμήσει αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος μ’ αυτό του το χεράκι, το οποίο έχει εδώ, του υπέγραφε τις άδειες για να πηγαίνει να εκκλησιάζεται και να προσεύχεται για τον εαυτό του αλλά και για όλο τον κόσμο.
Και ο Άγιος Βλάσιος και η Αγία Θεοδώρα, η Βασίλισσα κράτησαν άμυνα.
Η Ορθοδοξία, όπως έλεγε κι ο Άγιος Ιάκωβος, διώκεται ανέκαθεν, από τότε που ήρθε ο Χριστός στη Γη διώκεται, αλλά εμείς έχομε, έλεγε, Θεό Ζωντανό και Αληθινό και δε φοβούμαστε τίποτε.
Έτσι και κατά τους χρόνους του Αγίου Βλασίου, 3ο με 4ο αιώνα, υπήρχε διωγμός εναντίον των Χριστιανών.
Ο Λικίνιος βασίλευε στην Ανατολή και κατεδίωκε τους Χριστιανούς, με σκοπό να τους εξολοθρεύσει, να τους εξαφανίσει από προσώπου της γης. Έφτασε ο διωγμός και στην Σεβάστεια, που ήταν ο Άγιος Βλάσιος, ο οποίος ήταν ιατρός, ανάργυρος ιατρός, έκανε διαγνώσεις, έδινε φάρμακα, όλα δωρεάν στους ανθρώπους.
Ώσπου η Εκκλησία τον δέχτηκε στους κόλπους της και τον εχειροτόνησε και Ιερέα και Αρχιερέα, αλλά εκείνος κοντά στο ποίμνιό του.
Και όταν το ποίμνιο του φοβούμενο από τους διωγμούς, γιατί δεν είναι λίγο πράγμα να αντιμετωπίσεις αυτό το φάσμα των διωγμών. Όση πίστη και να ‘χεις, χρειάζεται Χάρις από το Θεό για να υπομένεις τους διωγμούς.
Έτσι , λοιπόν και οι κάτοικοι της Σεβάστειας , φοβούμενοι , πήγανε πάνω στα όρη και τα βουνά και κρύφτηκαν. Πήγε κι ο Επίσκοπος μαζί τους, τους στήριζε, τους ευλογούσε, ευλογούσε και τη γύρω φύση, λέει και τα άγρια θηρία από την αγιότητά του ηρεμούσαν. Τους στήριζε, τους έφτιαχνε φάρμακα για να θεραπεύει τις ασθένειές τους.
Όμως κι εκεί έφτασαν και τον βρήκαν οι διώκτες.
Τον συνέλαβαν, τον οδήγησαν στη φυλακή, τον υπέβαλαν σε φρικτά μαρτύρια, φρικτούς πόνους είχε, μόνο με τη Χάρη του Θεού τους αντιμετώπιζε.
Στη φυλακή εκεί σκορπούσε τη Χάρη του και την ευλογία του και ήταν και δύο μικρά παιδάκια, γιατί αν χρωστούσαν, αν χρωστούσε κάποιος τον οδηγούσαν στη φυλακή και αυτόν και τη γυναίκα του και τα παιδάκια του, αυτή ήταν συνήθεια.
Τα παιδάκια, όμως, αυτά με την καθαρή τους καρδιά, τους είλκυσε η αγιότης του Αγίου Βλασίου και τον είχαν σαν το Χριστό, σαν το Θεό και όταν στη συνέχεια τον πήρανε για να του κάνουν περαιτέρω βασανιστήρια πήγαν και αυτά τα παιδάκια μαζί, τρέχοντας και εμαρτύρησαν και αυτά μαζί με εφτά γυναίκες, οι οποίες πήγανε στον Βασιλέα και διαμαρτυρήθηκαν, του λένε:
– Αυτόν τον άνθρωπο , που προσφέρει τόσα στην κοινωνία, στους συνανθρώπους, τον υποβάλλεις σε τέτοια μαρτύρια;
Τότε όλοι αυτοί που είναι γύρω σου, που να μην τους χαρακτηρίσομε τί είναι, που τους τιμάς και τί είναι αυτό το πράγμα..
Του μίλησαν, δηλαδή, με θάρρος.
Αλλά όσα μαρτύρια και αν υπέστη, έμεινε αβλαβής, με τη Χάρη του Θεού, ο Άγιος Βλάσιος. Ώσπου τον πέταξαν στη λίμνη της Σεβαστείας, στα παγωμένα νερά που έριξαν εκεί και τους Αγίους Τεσσαράκοντα.
Όλη τη νύχτα τον είχαν εκεί, περίμεναν το πρωί να τον βρούνε πεθαμένο, όμως εκείνος καθόταν πάνω στα παγωμένα νερά της λίμνης, χαίροντας, αγαλλόμενος, το πρόσωπό του φεγγοβολούσε.
Έτσι έδωσε διαταγή ο Λικίνιος και τον αποκεφάλισαν και επειδή του κόψαν, τον κόψαν απ’ το λαιμό, είναι προστάτης, ο άγιος Βλάσιος και στις περιπτώσεις που έχομε πονόλαιμο ή στις περιπτώσεις που έχομε καταπιεί ένα αγκάθι, ας πούμε από ένα ψάρι ή κάτι άλλο, με τη βοήθεια, με την επίκληση του ονόματος του Αγίου Βλασίου και εμείς όλοι μας έχομε δεχθεί αυτή τη Χάρη του Αγίου, βγαίνει το κοκαλάκι.
Και όλα αυτά είναι ζυμωμένα στην ψυχή του λαού μας και όσα και να υποστούμε και όσες αποδομήσεις και αν θέλουν να κάνουνε εναντίον της πίστεώς μας, εναντίον της Εκκλησίας μας και αυτό γιατί;
Γιατί βλέπουν ότι ο Θεός δεν μας αφήνει, ο Θεός μας βοηθάει, τα θαύματα καθημερινώς γίνονται, παρά την αμαρτωλότητά μας, γιατί μας έχει ο Θεός κάτω από τη Χάρη Του και τη Σκέπη Του και την Αγάπη Του.
Όσο βλέπουν αυτή, λοιπόν, αυτή την αγάπη του Θεού, τόσο δαιμονίζονται και μας πολεμούν.
Όμως εμείς, με τη Χάρη του Θεού, με την πίστη μας στο Θεό, με την υπομονή μας, με την καρτερία μας, θα μπορέσομε να ξεπεράσομε και τους πειρασμούς και τις παγίδες, που στο κάτω-κάτω
ΕΠΑΡΟΝ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ
ΚΑΙ ΟΥΔΕΙΣ Ο ΣΩΖΟΜΕΝΟΣ μας λένε οι Πατέρες.
Αν εκλείψουν και οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες, για να δοκιμαστούμε όλοι μας και να δώσουμε τις εξετάσεις μας, κανένας δεν θα σώζεται.
Διωγμούς είχαμε και επί της Αγίας Θεοδώρας , της Βασιλίσσης.
Ο άντρας της, ο Θεόφιλος, φοβερός εικονομάχος, ήθελαν να εξολοθρεύσουν από γης όλες τις ιερές εικόνες. Εκείνοι θέλαν τις ιερές εικόνες, εικονομαχία και σε διάφορες εποχές θέλουν να εξολοθρεύσουν διάφοροι, εμφορούμενοι από κάποιες ιδέες, τις έμψυχες εικόνες του Θεού, που είμαστε εμείς οι άνθρωποι.
Πολέμησε πολύ ο Θεόφιλος αλλά ο Θεός τον πήρε και αναδείχθηκε, τρόπον τινά, στο θρόνο Αυτοκράτειρα η Θεοδώρα, αφού ο υιός της, ο Μιχαήλ ήταν ανήλικος 3-5 ετών και έτσι ήταν εκείνη η κηδεμών και εκείνη ουσιαστικά διοικούσε.
Μαζί με τον Πρωθυπουργό, τον Θεόκτιστο και μαζί με τον Πατριάρχη Φώτιο , μέσα σε λίγο καιρό ανύψωσαν τις ιερές εικόνες, οι οποίες είχαν ταλαιπωρηθεί, άλλες είχαν πεταχτεί στη θάλασσα για να σωθούν, άλλες κάηκαν, άλλες καταστράφηκαν και πάλι έτσι η Εκκλησία βρήκε τη δόξα της.
Γι’ αυτό χαρακτηρίζεται ως αυτή που εστερέωσε την Ορθοδοξία.
Βλέπομε και στην πρώτη περίοδο της Εικονομαχίας και στη δεύτερη γυναίκες να υπερασπίζονται την Ορθοδοξία, που σημαίνει ότι η Εκκλησία όλους τους δέχεται και τους άνδρες και τις γυναίκες και χρησιμοποιεί και τις γυναίκες, τις ανδρείες, για να εκπληρώσει το σχέδιο του Θεού.
Στην πρώτη περίοδο ήταν η Ειρήνη η Αθηναία και τώρα στη δεύτερη περίοδο η Αγία Θεοδώρα. Η οποία τόσα προσέφερε και στο τέλος εκοιμήθη έγκλειστη σε ένα Μοναστήρι.
Λέγεται, βέβαια , ότι ο Θεόφιλος, ο εικονομάχος μετενόησε στο τέλος, ταλαιπωρούμενος από ασθένειες και ότι δίδοντας η Θεοδώρα το όνομά του σε όλα τα μοναστήρια, σε όλες τις εκκλησίες, στους ιερείς, στους μοναχούς, προσευχόμενη, κατ’ εξαίρεσιν και ένεκα της κάποιας μετανοίας του Θεοφίλου, κατ’ εξαίρεσιν, είχε πληροφορία η Θεοδώρα, ότι γλίτωσε από την κόλαση ο Θεόφιλος.
Πάντως όλοι πρέπει να το σκεφτόμαστε όταν πάμε να τα βάλομε με το Θεό, με την Εκκλησία Του, με την Παναγία μας και με τους Αγίους μας.
Αυτή είναι η μόνη αλήθεια.
Και όπως οι Άγιοι Μάρτυρες είπαν το μεγάλο ΟΧΙ εναντίον των διωκτών έτσι και μας ας μας στερεώνει η Χάρις των Αγίων μας, της κυρίας Θεοτόκου, η Χάρις του Θεού μας, να λέμε τα ΟΧΙ, είτε μικρά είτε μεγάλα, είτε στην καθημερινότητά μας, στις διάφορες προκλήσεις για την αμαρτία, είτε το μεγάλο ΟΧΙ , αν κληθούμε κι εμείς να αρνηθούμε, τυχόν, την πίστη μας.
ΟΥΚ ΑΡΝΗΣΟΜΕΘΑ ΣΕ ,
ΦΙΛΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!
Έτσι κι εμείς να φωνάξομε, ως άλλος Ιωσήφ ο Βρυέννιος και να κρατήσομε αυτά που παραλάβαμε.
Και στο παραστατό της πόρτας να μου βάλουν το κεφάλι, να μου το πάρουν, έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος, αυτά που παρέλαβα απ’ τους γονείς μου, απ’ τους παππούδες μου, απ’ τους Πατέρες δεν θα τα αρνηθώ.
Ας μας σκεπάσει η Χάρη τους, ας μας δεχτεί ο Θεός μετανοούντας και να μας βοηθήσει να πορευτούμε το δρόμο που Εκείνος θέλει, σε Εκείνον αρέσει, ούτως ώστε , όταν θα ‘ρθει η ώρα για τον καθέναν μας να ανεβούμε ανεμπόδιστα, απηλλαγμένοι από τα φοβερά τελώνια και να σταθούμε εκεί κάπου, σε μια γωνίτσα, να απολαμβάνομε και εμείς το Φως της Ζωής, το οποίο το ευχόμεθα σε όλους σας. Αμήν.!》
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ
Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, 11/2/2021