Άγιο Όρος- Ηγ Εσφιγμένου: Η έλλειψη πίστης εμποδίζει το θαύμα από την ζωή μας

Υπάρχουν αυτές οι δύσκολες στιγμές που αποκαλύπτεται η αδυναμία του ανθρώπου να τις αντιμετωπίσει και απεγνωσμένα ζητά βοήθεια.
Η βοήθεια όμως από τους συνανθρώπους του δεν είναι αρκετή ώστε να δώσει την λύση
που θέλει. Τότε αναγκαστικά αναζητά την θεϊκή επέμβαση, ένα θαύμα.
Το θαύμα κατέχει την υψηλότερη θέση σε σχέση με άλλες αναζητήσεις λύσεων, διαχρονικά, στην ανθρώπινη ιστορία. Αναζητά ο άνθρωπος ένα θαύμα που θα τον απαλλάξει, ως διά μαγείας, από το πρόβλημά του.
Αναζητά ένα θαύμα που θα του αλλάξει τον τρόπο ζωής. Η επίμονη όμως αναζήτηση ενός θαύματος οδηγεί, μοιραία, πολλές φορές και στην αναζήτηση ενός θαυματοποιού.
Η αναζήτηση θαυματοποιού σε πολλούς γίνεται σκοπός ζωής. Αναζητούν τον “άγιο”, τον άνθρωπο που έχει αποκτήσει φήμη “ειδικού απεσταλμένου”
στον κόσμο για την σωτηρία των ανθρώπων. Ενός ανθρώπου που τελικά στηρίζεται στους οπαδούς του, γίνεται κάτι σαν αξιοθέατο, έχει μετατραπεί σε σύμβολο, που ικανοποιεί τις αρρωστημένες πνευματικές αναζητήσεις κάποιων.
Έχει καλλιεργηθεί στις ψυχές τους η ψευδαίσθηση ότι, ο συγκεκριμένος άνθρωπος με την προσευχή του μόνο κάνει θαύματα. Καλλιεργεί την
ψευδαίσθηση ότι το θαύμα γίνεται σαν με κάποια “μυστική συνταγή”, με μαγικό τρόπο, αυτόματα, αρκεί να το ζητήσει ο ίδιος.
Αναζητούν απεγνωσμένα οι άνθρωποι το θαύμα που θα τους λυτρώσει. Το αναζητούν όμως με λάθος τρόπο, μαγικά, άμεσα, εδώ και τώρα, γιατί πιθανόν, έτσι τους το έμαθαν.
Αυτό όμως που ισχύει είναι ότι η ζωή μας δεν στηρίζεται στα μαγικά αλλά στην ελπίδα. Ελπίδα σημαίνει πίστη στον Θεό, αγώνα και προσπάθεια, χωρίς μυστικές συνταγές και μαγικά. Χωρίς θαυματοποιούς, που πλανούν τον κόσμο, λέγοντας ότι μόνο η δική τους προσευχή ή ο δικός τους Σταυρός, η δική τους εικόνα, κάνει το θαύμα. Μ’ αυτόν τον τρόπο χάνεται η έννοια της προσευχής και της δύναμης του Θεού, του
Σταυρού ή η χάρη του τυχόν εικονιζόμενου Αγίου, γιατί μπαίνει στην μέση το προσωπικό στοιχείο, το οποίο μετατρέπει κάτι το ιερό σε εργαλείο. Το θαύμα, όμως μ’ αυτόν τον τρόπο δεν νοείται με την χάρη του Θεού αλλά με την δύναμη του ανθρώπου. Όλοι πλέον θα θαυμάζουν τον συγκεκριμένο άνθρωπο και όχι τον Θεό.
Η σύγχυση στον νου του ανθρώπου που προκαλεί τέτοιες καταστάσεις, μπερδεύουν την πίστη του και αλλοιώνουν τα νοήματα ζωής που διδάσκει η
ορθόδοξη πίστη.
Η πίστη δεν είναι προνόμιο λίγων εκλεκτών. Όλοι οι άνθρωποι έχουν
κλιθεί από τον Ίδιο τον Χριστό να Τον πιστέψουν και να Τον
ακολουθήσουν, ελεύθερα.
Η Χαναναία του ευαγγελίου μας το δείχνει ξεκάθαρα. “Μεγάλη η πίστη σου” της λέει ο Χριστός. Μεγάλη η πίστη στον Χριστό από μια ειδωλολάτρισσα. Πίστεψε με την καρδιά της, δεν προσβλήθηκε από την δοκιμασία που της επέβαλε ο Κύριος. Πίστεψε και αναζητούσε το θαύμα
από τον Μόνο που μπορούσε να της κάνει το θαύμα και αξιώθηκε να ακούσει τον Κύριο να της λέει : “ας γίνει ως θέλεις”, και έγινε το θαύμα.
Ο Τελώνης της παραβολής, άνθρωπος μισητός στους ανθρώπους της εποχής του, βουτηγμένος στην αμαρτία, βιάζοντας κυριολεκτικά τους ανθρώπους προκειμένου να εισπράξει τους φόρους, νιώθοντας την αμαρτωλότητά του και μη τολμώντας να σηκώσει το βλέμμα του στον Ουρανό φώναζε: “ο Θεός
ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ”. Ο Θεός δέχθηκε την προσευχή του.
Αντίθετα ο Φαρισαίος, ο θρησκευόμενος άνθρωπος, ο άνθρωπος της πίστης, αυτός που έκανε ότι όριζε ο νόμος του Θεού, δεν είχε τελικά πίστη στον
Θεό, παρά τις προσευχές και τις νηστείες του, αλλά έναν αλαζονικό
εγωισμό, θεωρώντας τον εαυτό του ανώτερο όλων των ανθρώπων. Ο Θεός όμως, δεν δέχθηκε τελικά την προσευχή του.
Μέσα από το Ιερό Ευαγγέλιο και τις παραβολές, μέχρι και σήμερα,
φανερώνεται η ελλειμματική πίστη των χριστιανών, οι οποίοι θεωρούνται οι εκλεκτοί του Θεού.
Ο λόγος του Χριστού επαληθεύεται: «Οι δε τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού». Δεν μπορούν οι χριστιανοί, οι “εκλεκτοί”, να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση. Οι άνθρωποι που δεν αυτοαποκαλούνται χριστιανοί, οι “μη εκλεκτοί”, θα έχουν μεγαλύτερη πίστη. Αυτοί,τελικά, θα μας δείξουν τον δρόμο.
Η έλλειψη πίστης εμποδίζει το θαύμα από την ζωή μας. Αυτό είναι συνέπεια της χαλαρότητας και της ανευθυνότητας που δείχνουμε. Θέλουμε όλα να λύνονται μαγικά, χωρίς προσωπικό κόπο, χωρίς να “χαλάει” η βόλεψή μας, τυπικά. Η εν Χριστώ ζωή έχει πάψει να είναι τρόπος ζωής για τον χριστιανό. Εξαντλείται σε μια ξερή, παγωμένη και άγευστη τυπικότητα. Δυστυχώς όμως αυτή η στάση ζωής οδηγεί σε αδιέξοδο, σε απελπισία, σε κατάθλιψη.
Αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης έγινε πλέον συνήθεια, είναι το ρεύμα της εποχής, σε αντίθεση με αυτόν που θέλει να ελπίζει, το οποίο ακούγεται σε πολλούς παράξενο. Το να ελπίζει όμως κάποιος, θέλει δύναμη και
θάρρος. Όταν ελπίζει τότε ζει θαύματα και καταστάσεις που δεν μπορεί να εξηγήσει ο νους του ανθρώπου.
Η ελπίδα είναι στάση ζωής. Είναι θέληση για ζωή. Το θαύμα γίνεται στην ζωή μας, αλλά με προϋπόθεση την πίστη. Το θαύμα είναι η παρουσία του Θεού στην ζωή μας. Ο Θεός θέλει να επεμβαίνει στην ζωή μας αλλά περιμένει να Τον καλέσουμε. Το θαύμα γίνεται όχι μόνο γιατί το ζητάμε αλλά και για να μας “ξυπνήσει”, να μας δείξει ο
Θεός ότι είναι παρών και μη Τον ξεχνάμε.
Αν θέλουμε πραγματικά να γευθούμε θαύματα, να μη λεγόμαστε μόνο κατ’
όνομα χριστιανοί, αλλά να είμαστε χριστιανοί, θα πρέπει να
αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα και συνήθειες με τις οποίες έχουμε
“βολευτεί”. Να “σηκώσουμε μανίκια” προσπαθώντας να κερδίσουμε τον χαμένο χρόνο που πέρασε. Να καλλιεργήσουμε την ταπείνωση και την μετάνοια, αρετές οι οποίες είναι στολίδια στην ζωή του χριστιανού. Θα
πρέπει να αναθερμάνουμε την πίστη μας στον Θεό. Μέσα από αυτήν την πίστη θα δυναμώσει ο εσωτερικός μας κόσμος. Αυτό θα είναι το θαύμα που θα αλλάξει την ζωή μας. Θα μας δώσει την δύναμη να σηκωθούμε από τον πνευματικό λήθαργο που μας οδηγεί σε αδιέξοδα. Θα γεμίσει η ψυχή μας
με φως και ελπίδα.
Καλό Τριώδιο και καλό πνευματικό αγώνα.
+αρχ. Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου