Σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς, που παραπαίει ανάμεσα στην αλήθεια και την πλάνη, η μορφή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στέκει ως βράχος σταθερότητας και φωτεινής καθοδήγησης.
Η εορτή τους στις 21 Μαΐου δεν είναι μόνο μια ανάμνηση του παρελθόντος. Είναι προσκλητήριο αφύπνισης για το σήμερα.
Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν ένας συνηθισμένος αυτοκράτορας. Αντιμετώπισε πολέμους, διλήμματα και πολιτικά συμφέροντα, αλλά διάλεξε να εμπιστευθεί τον Θεό. Πριν από τη μάχη της Μιλβίας Γέφυρας, είδε ένα όραμα του Σταυρού με τα λόγια: «Ἐν τούτῳ νίκα». Πίστεψε, νίκησε, και άλλαξε τον ρουν της ιστορίας. Έθεσε τέλος στους διωγμούς και άνοιξε τον δρόμο για τον εκχριστιανισμό ενός κόσμου που είχε ανάγκη από ελπίδα.
Αλλά ίσως η σπουδαιότερη του “νίκη” να ήταν η σχέση του με τη μητέρα του. Η Αγία Ελένη, γυναίκα με απίστευτη δύναμη ψυχής, έμεινε σταθερή στη χριστιανική πίστη μέσα σε μια αυτοκρατορική αυλή γεμάτη ειδωλολατρία. Δεν δέχτηκε να ζήσει απλώς ως “μητέρα του βασιλιά”, αλλά ως μητέρα του Θεού στην καρδιά της. Το ταξίδι της στους Αγίους Τόπους, η εύρεση του Τιμίου Σταυρού και η οικοδόμηση των ιερών τόπων της Γεννήσεως και της Αναστάσεως, δείχνουν την αφοσίωσή της στο έργο της Εκκλησίας.
Η εορτή των δύο αυτών προσώπων μάς δείχνει ότι ο δρόμος προς την αγιότητα δεν είναι πάντα ήσυχος ή εύκολος. Χρειάζεται θάρρος, απόφαση, πίστη και πάνω απ’ όλα αγάπη για τον Χριστό και τον συνάνθρωπο. Όταν ενώνονται αυτά τα στοιχεία, ο Θεός κάνει θαύματα – και μέσα στις καρδιές μας, και μέσα στην ιστορία.
