Η Ρεγγίνα ή Ρηγούλα Μπενιζέλου, όπως ήταν το κοσμικό της όνομα, γεννήθηκε το 1522 στην Αθήνα. Ήταν κόρη του Αθηναίου προύχοντα και λόγιου Άγγελου Μπενιζέλου και της Συρίγης Παλαιολογίνας.
Στα 14 της παντρεύτηκε τον Ανδρέα Χειλά και στα 17 της έμεινε χήρα. Τότε αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο του Θεού και εκάρη μοναχή με το όνομα Φιλοθέη. Έχτισε ένα μοναστήρι εκεί που σήμερα βρίσκεται η Αρχιεπισκοπή Αθηνών (δίπλα στη Μητρόπολη) και επεδόθη σε φιλανθρωπικό έργο με την ίδρυση ξενώνα, νοσοκομείου και εκπαιδευτηρίου για άπορες Αθηναίες.
Η μοναχή Φιλοθέη προκάλεσε την μήνιν των Οθωμανών, όταν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την προστασία των νεαρών Ελληνίδων της Αττικής, που εκβιάζονταν από τους κατακτητές να ασπασθούν τον Μωαμεθανισμό και να παντρευτούν Μουσουλμάνους. Τη συνέλαβαν κατά τη διάρκεια της ολονυχτίας της εορτής του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου (2-3 Οκτωβρίου 1588) και την υπέβαλαν σε φριχτά βασανιστήρια. Πέθανε από τα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου του 1589.
Το όνομά της δόθηκε στο προάστιο της Φιλοθέης το 1936, όταν βρέθηκε κρύπτη της Αγίας στην περιοχή. Προηγουμένως, ονομαζόταν Νέα Αλεξάνδρεια.
Η ανακήρυξή της σε Αγία
H Φιλοθέη ανακηρύχθηκε αγία επί Oικουμενικού Πατριάρχου Mατθαίου B΄ (1595 – 1600 μ.Χ.). Ο Nεόφυτος ο μητροπολίτης Aθηνών, αφού εξήτασε και ερεύνησε τα κατά τον βίον και το μαρτύριον της οσίας, σύνταξε αναφορά στο Πατριαρχείο μαζί με τους επισκόπους Kορίνθου και Θηβών και με τους προκρίτους της Aθήνας για να τάξει την οσία Φιλοθέη στους χορούς των αγίων. Σ’ αυτό το συνοδικό έγγραφο είναι γραμμένα και τούτα: «Eπειδή εδηλώθη ασφαλώς ότι το θειότατον σώμα της οσιωτάτης Φιλοθέης ευωδίας πεπληρωμένον εστί και μύρον διηνεκώς εκχείται, αλλά και τοις προσιούσι τε ασθενέσι τε και θεραπείας δεομένοις την ίασιν δίδωσι… τούτου χάριν έδοξε ημίν τε και πάση τη ιερά Συνόδω των καθευρεθέντων ενταύθα αρχιερέων συγγραφήναι και ταύτην εν τω χορώ των οσίων και αγίων γυναικών, ώστε κατ’ έτος τιμάσθαι και πανηγυρίζεσθαι».
Tην Aκολουθία της την έγραψε κάποιος σοφός και ευλαβής άνθρωπος που ονομαζόταν Iέραξ. Aνάμεσα στα ωραία εγκώμια είναι και τούτο: «Δαυΐδ γαρ το πράον έσχες και Σολομώντος, σεμνή, την σοφίαν, Σαμψών την ανδρείαν, και Aβραάμ το φιλόξενον, υπομονήν τε Iώβ, του Προδρόμου δε θείαν άσκησιν…».
