Κυριακὴ 4 Φεβρουαρίου 2024 σήμερα, 4η ἡμέρα τῶν ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ καὶ ξεκίνησε μὲ Ὄρθρο καὶ Θεία Λειτουργία, κατὰ τὴν ὁποία ἱερούργησαν ὅλοι οἱ ἱερεῖς ἐφημέριοι τοῦ Ναοῦ, οἱ Αἰδεσιμολογιώτατοι Πρωτοπρεσβύτεροι π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου καὶ π. Γεώργιος Καλποῦζος καὶ οἱ πρεσβύτεροι π. Σπυρίδων Βίτσης καὶ π. Θωμᾶς Μάντζιος, μὲ τὴν συμμετοχὴ πλήθους πιστῶν ἐνοριτῶν ποὺ ἀπὸ νωρὶς κατέκλυσαν τὸν Ναὸ καὶ μετεῖχαν μὲ κατάνυξη στὴν θεία Μυσταγωγία.

Στὴν ὥρα τοῦ κοινωνικοῦ ἀναγνώσθηκε ἡ ἐγκύκλιος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος «Περὶ Γάμου», στὴν ὁποία ἐκφράζεται ρητὰ καὶ κατηγορηματικὰ ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας στὸ ἐπίμαχο νομοσχέδιο περὶ τοῦ «γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, θέση ποὺ ὁρίζεται τόσο ἀπὸ «τὴν Ἁγία Γραφή, τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί τήν διάταξη τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου ὅσο καὶ ἀπὸ τήν Παράδοση, πού δόθηκε ἀπό τόν Θεό στούς Ἁγίους.

Ἡ χριστιανική παραδοσιακή οἰκογένεια ἀποτελεῖται ἀπό πατέρα, μητέρα καί παιδιά, καί σέ αὐτήν τήν οἰκογένεια τά παιδιά ἀναπτύσσονται, γνωρίζοντας τήν μητρότητα καί τήν πατρότητα πού θά εἶναι ἀπαραίτητα στοιχεῖα στήν μετέπειτα ἐξέλιξή τους.

Ἑπομένως ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά ἀποδεχθῆ κάθε ἄλλη μορφή Γάμου, πολλῷ δέ μᾶλλον τόν λεγόμενο «ὁμοφυλοφιλικό γάμο».

Γι’ αὐτὸ εἶναι κάθετα ἀντίθετη πρός τό προωθούμενο νομοσχέδιο, μὲ τὸ ὁποῖο προωθεῖται ἡ κατάργηση τῆς πατρότητας καί τῆς μητρότητας καί ἡ μετατροπή τους σέ οὐδέτερη γονεϊκότητα, καί θέτει πάνω ἀπό τά συμφέροντα τῶν μελλοντικῶν παιδιῶν τίς σεξουαλικές ἐπιλογές τῶν ὁμοφυλοφίλων ἐνηλίκων.

Τὸ ἴδιο σαφὴς εἶναι ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας καὶ κατὰ τῆς τεκνοθεσίας, διότι καταδικάζει τά μελλοντικά παιδιά νά μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ἤ μητέρα σέ ἕνα περιβάλλον σύγχυσης τῶν γονεϊκῶν ρόλων, ἀφήνοντας δέ ἀνοικτό παράθυρο γιά τήν λεγόμενη «παρένθετη κύηση», πού θά δώση κίνητρα «γιά τήν ἐκμετάλλευση εὐάλωτων γυναικῶν» καί ἀλλοίωση τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας.

Ἀντ’ αὐτοῦ πολὺ σοφὰ ἡ Ἐκκλησία προτρέπει τήν Πολιτεία νά προβῆ στήν ἀντιμετώπιση τοῦ Δημογραφικοῦ προβλήματος «πού ἐξελίσσεται σέ βόμβα ἕτοιμη νά ἐκραγεῖ» καί εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν ἐθνικό θέμα τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ ὁποίου ἡ ἐπίλυση ὑπονομεύεται ἀπό τό πρός ψήφιση νομοσχέδιο, καί τήν καλεῖ νά ὑποστηρίξη τίς πολύτεκνες οἰκογένειες πού προσφέρουν πολλά στήν κοινωνία καί τό Ἔθνος.

Εἶναι ἀξιοσημείωτο τὸ ἐνδιαφέρον μὲ τὸ ὁποῖο τὸ ἐκκλησίασμα παρακολούθησε τὴν ἀνάγνωση τῆς ἐγκυκλίου μὲ ἀπόλυτη ἡσυχία καὶ προσήλωση.

Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἐψάλη ὁ Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανόνας στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο.

Οἱ ἀπογευματινὲς ἐκδηλώσεις ξεκίνησαν στὶς 5:00:μ.μ. μὲ τὸν Ἑσπερινό, ἐνῶ στὶς 5:30 μ.μ. πραγματοποιήθηκε συνάντηση τῶν κατηχητῶν τῶν 7ης καὶ 8ης Ἀρχιερατικῶν Περιφερειῶν τῆς,Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν μὲ τὸν Δ/ντὴ τοῦ Γραφείου Νεότητος καὶ Οἰκογενείας Ι. Α. Α. Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Συμεὼν Βενετσᾶνο.

Στὴν συνάντηση ἀπηύθυνε σύντομο χαιρετισμὸ ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ι.Α.Α. Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Βαρνάβας Θεοχάρης, ὁ ὁποῖος μεταξὺ ἄλλων τόνισε τὴν σπουδαιότητα αὐτῶν τῶν συναντήσεων, ὅπου ἀνταλλάσσονται ἀπόψεις, γίνονται ἐπιμορφώσεις μὲ στόχο τὴν κατάρτιση τῶν στελεχῶν στὴν προσπάθεια νὰ ἐξευρίσκονται σύγχρονοι τρόποι μετάδοσης τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος στὰ παιδιά.

Στὴν συνέχεια ὁ π. Συμεὼν στὴν εἰσήγησή του ἀνέφερε ὅτι τόσοι ἄνθρωποι ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδος ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν κατήχηση βιώνουν ὅτι τὸ Κατηχητικὸ ἀποτελεῖ προτεραιότητα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι παρακαταθήκη τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ὁ Κύριος ὑπῆρξε ὁ πρῶτος μεγάλος κατηχητής. Τὸ ἔργο τῆς κατήχησης ὀφείλει νὰ εἶναι καὶ νὰ παραμείνη ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ τὸ ἐπιτελῆ μὲ ὑπευθυνότητα, τὴν ὁποία ἐπιδεικνύει μιᾶς καὶ δὲν δέχεται ἀπροϋπόθετα αὐτοὺς στοὺς ὁποίους ἀναθέτει αὐτὸ τὸ σπουδαῖο ἔργο.

Σὲ ἐποχὲς δύσκολες, ὅπως ἡ σημερινή, μὲ τὶς προκλήσεις καὶ τὰ νέα δεδομένα ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει τὸ ἔργο της καὶ ἔχει τὴν ἀπάντηση. Κι αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια της, δηλ. ὁ Χριστός. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστὸς παρατεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνες.

Τὸ κατηχητικὸ ἀλλὰ καὶ τὸ ἐν γένει ἔργο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι προσωπικὸ ἀλλὰ ὄχι προσωποπαγές. Ὁ καθένας ἀφήνει τὴν σφραγίδα του, ἀνάλογα μὲ τὰ χαρίσματα καὶ τὶς ἱκανότητές του.

Ὅλοι ὅμως καλούμαστε μὲ σύγχρονο τρόπο νὰ μεταδώσουμε τὸ μήνυμα τῆς ἀλήθειας. Νὰ μεταδώσουμε Χριστό. Ὡς στελέχη πρέπει νὰ καλύπτουμε τὸ πρόσωπό μας καὶ νὰ ἀφήνουμε νὰ φαίνεται ὁ Χριστός.

Τέλος, ὅπως ὑπογράμμισε, εἶναι σημαντικὴ ἡ ἐπικοινωνία μεταξὺ τῶν στελεχῶν τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἔτσι νιώθουμε ὅτι δὲν εἴμαστε μόνοι. Παρἀλληλα μαθαίνουμε ὁ ἕνας ἁπὸ τὸν ἄλλον.

Συμπροβληματιζόμαστε, συμπνευματιζόμαστε καὶ ἐντέλει διακηρύττουμε ὅτι τὸ Κατηχητικὸ δὲν πέθανε οὔτε πρόκειται νὰ πεθάνη, διότι στὴν Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει θάνατος.

Καὶ κατέληξε μὲ τὴν προτροπή: νὰ συνεχίσουμε μὲ ἐλπίδα καὶ αἰσιοδοξία. Ὄχι ἀπελπισία καὶ ἀπογοήτευση, γιατὶ αὐτὰ εἶναι ὀλιγοπιστία.

Ἀκολούθησε εἰσήγηση ἀπὸ τὸν ἐκπρόσωπο τῶν Κατηχητικῶν τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγ. Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν, κ. Χαράλαμπο Τριανταφυλλόπουλο, ὁ ὁποῖος παρουσίασε τὴν δομή, τὸ ἔργο καὶ τὴν σπουδαιότητα τοῦ Κατηχητικοῦ Σχολείου.

Μεταξὺ ἄλλων τόνισε τὰ ἑξῆς: Τὰ Κατηχητικὰ Σχολεῖα στὴν πραγματικότητα εἶναι χαρούμενες συντροφιὲς παιδιῶν κάθε ἡλικίας, ποὺ συγκεντρώνονται στὸν Ναὸ τῆς ἐνορίας τους γιὰ νὰ γνωρίσουν, νὰ ζήσουν τὴν χριστιανικὴ πίστη τους καὶ νὰ περάσουν μὲ δημιουργικὸ καὶ ψυχωφελῆ τρόπο λίγο ἀπὸ τὸν χρόνο τους.

Οἱ ὑπεύθυνοι τῶν Κατηχητικῶν εἶναι στελέχη ποὺ πληροῦν τὶς ἀναγκαῖες προϋποθέσεις, πνευματικὲς γνώσεις καὶ ἀγάπη γιὰ τὰ παιδιά. Ἐπιλέγονται μὲ πολλὴ προσοχὴ ἀπὸ τὸν Ἱερέα-Ὑπεύθυνο Νεότητος καὶ ἐπιμορφώνονται σὲ τακτὰ διαστήματα. Ἔχουν ἱεραποστολικὸ ζῆλο καὶ προσφέρουν ἐθελοντικὰ καὶ ἀνιδιοτελῶς τὸν χρόνο τους καὶ ἕνα μέρος τοῦ ἑαυτοῦ τους.

Τὸ Κατηχητικὸ Σχολεῖο εἰσάγει τὸ παιδὶ στὸν χῶρο τῆς πίστεως, τοῦ μαθαίνει τὰ βασικὰ στοιχεῖα τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσης, ἱκανοποιεῖ τὶς ψυχικὲς καὶ πνευματικές του ἀνάγκες. Πάνω ἀπ’ ὅλα τὰ παιδιὰ διδάσκονται νὰ σέβονται, νὰ ἀγαποῦν, νὰ συνυπάρχουν, νὰ ἐλπίζουν καὶ νὰ ὀνειρεύονται.

Ἡ ἐμπειρία τῶν παιδιῶν μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι ὅ,τι πιὸ ἱερὸ καὶ πολύτιμο ποὺ θὰ κρατήσουν στὴν ψυχή τους καὶ τὸ ὁποῖο θὰ ἀνασύρουν, ὅταν οἱ σειρῆνες τῶν πειρασμῶν θὰ ταρακουνήσουν τὴν ὕπαρξή τους.

Τὰ ἐμπόδια ποὺ ἀντιμετωπίζει τὸ Κατηχητικὸ προέρχονται α) ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀφοροῦν στὶς ὑποδομές, β) ἀπὸ τὴν άδιάφορη γιὰ τὴν θρησκευτικὴ ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν οἰκογένεια, γ) ἀπὸ τὸ σχολεῖο, μὲ τοὺς ἀδιάφορους ἢ καὶ πολέμιους ἐκπαιδευτικούς, μὲ τὴν διαστρέβλωση τοῦ ρόλου τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀπαξίωση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ δ) ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ τὰ Μ.Μ.Ε.

Τὴν εἰσήγησή του ὁ κ.Τριανταφυλλόπουλος ἔκλεισε μὲ προτάσεις ἀντιμετώπισης τῶν προβλημάτων τῶν Κατηχητικῶν. Ἀκολούθησε σχετικὴ συζήτηση.

Στὶς 7:30 μ.μ. ἀκολούθησε θεατρικὴ παράσταση «Κύπρος, νῆσος ἡρώων καὶ μαρτύρων» μὲ τὴν θεατρικὴ ὁμαδα τοῦ Ι.Ν. Ἁγ. Δημητρίου Πετρουπόλεως ὑπὸ τὴν καλλιτεχνικὴ δ/νση τῆς κ. Εἰρήνης Καππαῆ.

Ἡ παράσταση εἶναι ἀφιερωμένη στὰ 50 χρόνια παράνομης κατοχῆς τῆς Β. Κύπρου ἀπὸ τοὺς Τούρκους, μιᾶς κατοχῆς μνημεῖο τῆς διεθνοῦς ὑποκρισίας.

Σὲ μιὰ δωρικὴ στὴν λιτότητά της παράσταση ξεδιπλώθηκε μπροστὰ στὰ μάτια τῶν θεατῶν ὅλη ἡ ἱστορικὴ περιπέτεια τῆς Κύπρου μέσα ἀπὸ τὶς ἀλλεπάλληλες κατοχές, τῶν Ἄγγλων πρῶτα καὶ τῶν Τούρκων στὴν συνέχεια.

Ζωντάνεψαν οἱ ἀγῶνες τῆς ἡρωικῆς ΕΟΚΑ καὶ ἡ θυσία τῶν παληκαριῶν της καὶ λίγα χρόνια ἀργότερα ἡ βάρβαρη εἰσβολὴ τοῦ Ἀττίλα, ἡ σκλαβιά, ὁ ξερριζωμός, ἡ προσφυγιὰ καὶ τὸ μαρτύριο τῶν Κυπρίων ἀδελφῶν ποὺ δὲν ἔχει τέλος, ὅσο ἡ Β. Κύπρος κατέχεται παράνομα ἀπὸ τοὺς Τούρκους.

Οἱ ἐρασιτέχνες ἠθοποιοὶ σκόρπισαν ρίγη συγκινήσεως, ξύπνησαν ἱστορικὲς μνῆμες καὶ χωρὶς νὰ ὑπερβάλλουμε, θὰ λέγαμε ὅτι ἡ παράσταση ἦταν ἕνας ἐθνικὸς ἀναβαπτισμός.

Μὲ τέτοιες ἀξιέπαινες προσπάθειες οἱ μεγαλύτεροι δὲν ξεχνοῦν καὶ οἱ νεώτεροι μαθαίνουν. Ἔτσι συντηρεῖται ἡ ἐθνικὴ μνήμη καὶ συνείδηση.

Ἡ ἡμερα ἔκλεισε μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο.

Τη Θεατρική Παράσταση: Κύπρος, νήσος Ηρώων & Μαρτύρων, από τη Θεατρική Ομάδα Ι.Ν. Αγ. Δημητρίου Πετρούπολης μπορείτε να παρακολουθήσετε στο παρακάτω βίντεο.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.